….γεννήθηκε τό 1908 στόν Πύργο της Ηλείας από πλούσια οικογένεια.
Ό πατέρας τού είχε δύο φούρνους μέσα στήν πόλη τού Πύργου.
Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τόν μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε κι έφτασε στόν πολυπόθητό τού Άθωνα. Ώς Πελλοπονήσιος πήγε στήν Ιερά Μονή Γρηγορίου τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σέ πολλές Μονές τού Αγίου Όρους Έγινε μοναχός από τόν Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής καί φήμης αγίου. Πολλά διδάχτηκε από τόν Γέροντά τού καί τόν αξίωσε ό Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο πού, όπως μάς εκμυστηρεύτηκε ό π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ό οποίος έζησε μαζί τού γιά ένα χρόνο στό μετόχι Μονοξυλίτη, τόν βοήθησε νά γράψει τό περίφημο βιβλίο τού «Μεταξύ ουρανού καί γής» εξηγώντας τού τίς ανώτερες πνευματικές καταστάσεις….
Δυστυχώς τό 1939 κόλλησε τή δύσκολη ασθένεια τής εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σέ Σανατόριο της Αθήνας καί τό 1941, όταν πιά οί Γερμανοί είχαν καταλάβει τήν Ελλάδα, επέστρεψε στή Μονή τού διανύοντας τή μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν μέ τά πόδια. Στή Μονή τού όμως συνάντησε σκληρότητα καί καχυποψία, φόβο γιά πιθανή διάδωση τής ασθένειάς τού καί στούς άλλους στή Μονή, παρ’όλο πού είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στό σημείο νά τόν χτυπήσουν καί νά τον διώξουν από τό Μοναστήρι μέ τό ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί πού πιστοποιούσε ότι ό μοναχός Γερόντιος «έπασχε τάς φρένας». Αυτό τό εκμεταλλεύτηκε σέ όλη τού τή ζωή ό μακάριος καί προσποιούνταν τόν «σαλό». Γύρισε όλον τόν Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά μέ εκκλησία τού Αγίου Νικολάου, που ήταν ό προστάτης τού ήδη από το μοναστήρι τού, μιά καί η Μονή Γρηγορίου τιμάται στή μνήμη τού.
Πέρασε καί από τήν έρημο τού Αγίου Βασιλείου, τή Σκήτη Κουτλουμουσίου, καί κατέληξε στό Ιβηρίτικο Κελλί τού αγίου Νικολάου στίς Καρυές, όπου τόν γνωρίσαμε. Ζούσε πολύ απλά, μέσα στή φύση καί στα πλάσματα τού Θεού, έχοντας κάνει τό σπίτι τού καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων…. Κοιμόταν στήν ίδια κουβέρτα μέ…πλήθος γατάκια καί δυό τρεις σκύλους, αχώριστους συντρόφους τού. Προτίμησε τήν συνδιαγωγή μέ τά ζώα παρά μέ τούς ανθρώπους. Κάποτε πού έκανε μετάνοιες μπροστά στήν εικόνα της Παναγίας στό ναό τού Κελλιού τού βγήκε μιά οχιά από το τσουβάλι πού είχε στρώσει στό πάτωμα καί τόν τσίμπησε στό χέρι…. «Την σκότωσα με το χέρι μού τήν καϋμένη καί περίμενα να με… πονέσει γιά νά τό κόψω νά τρέξει αίμα αλλά δέν μέ πόνεσε καί τό άφησα» !
Μαγείρευε κάθε δυό-τρεις ημέρες γιά τά ζωάκια τού κί έτρωγε καί ό ίδιος μαζί τούς, «γιά νά μήν έχω λογισμό, τραβάω τό από πάνω πού τρώνε τά γατάκια και τρώω τό από κάτω» μάς έλεγε…. Ζύμωνε καί ψωμί, μέ κάτι μπαγιάτικα καί σκουλικιασμένα αλεύρια χρόνων πολλών πού είχε καί κάπως ικανοποιούσε καί τή δική τού πείνα, αλλά συνήθως περνούσε μόνον μέ τήν καθημερινή Θεία Μετάληψη καί τό αντίδωρο που έπαιρνε ερχόμενος στίς λειτουργίες πού κάναμε, καμμιά φορά καί κανένα γάλα πού μπορεί νά έπινε… Παρ’όλο πού ποτέ δέν πλενόταν, δέν μύριζε τό σώμα τού καί τή στιγμή τής Θείας Μεταλήψεως οί ιερείς πού τόν μετελάμβαναν διηγούνται γιά μία ευωδία πού έβγαινε από το στόμα τού ενώ ένα δάκρυ πάντα κυλούσε από τά μάτια του…..
Εκείνο πού τόν έκανε νά ξεχωρίζει ήταν η εμμονή τού στό νά πείσει όλους τούς ανθρώπους ότι ήταν τρελός… Εδιηγείτο λοιπόν για τόν…λευκό γάμο τού μέ τήν Πριγκίπισσα Αλίκη, γιά τή διαμάχη τού μέ τόν…βασιλιά, όταν τόν απείλησε μέ όπλο ότι θά τόν σκοτώσει… Καί γινόταν πιστευτός τόσο πού, κατά τίς γιορτές τής χιλιετηρίδος τού Αγίου Όρους, τό 1963,η αστυνομία τόν έκλεισε στή φυλακή γιά αποφυγή τυχόν επεισοδίων μέ τόν Βασιλιά γιά τά μάτια τής…Πριγκίπισσας !
Πάντοτε χαμογελαστός, μέ τήν αχώριστη παρέα τού, τά ζώα, έζησε σάν πετεινό τ’ουρανού χωρίς νά στενοχωρήσει κανέναν. Τά τέλη τής ζωής τού τά πέρασε στή μονή τής μετανοίας τού, τή Γρηγορίου, αφού ό Καθηγούμενος π. Γεώργιος καί οί εκλεκτοί πατέρες τής αδελφότητος δέχθηκαν νά τόν γηροκομήσουν. Τό παράδοξο είναι ότι αυτός διώχθηκε γιά νά μήν κολλήσει τούς υπολοίπους φυματίωση, καί όταν επέστρεψε στή Μονή είχαν πεθάνει όλοι, πλήν ενός, τού μοναχού Ησυχίου, ό οποίος όμως τόν είχε υποστηρίξει τότε…
Ποτέ δέν ζήτησε τίποτε από τόν αδελφό πού τόν υπηρετούσε. Κάποτε τού είπαμε πώς δέν τρώει τίς φακές, καί πράγματι θαύμασε ό αδελφός γιατί σκέφτηκε πώς πράγματι δέν έτρωγε όταν τού πήγαινε φακές χωρίς όμως ποτέ νά ζητήσει κάποιο άλλο φαγητό….
More Read
Έλεγε ότι στήν περίοδο από τής Παναγίας τόν Δεκαπενταύγουστο ώς τής Παναγίας στίς 8 Σεπτεμβρίου δεχόταν αποκάλυψη γιά τό άν θά ζήσει άλλον ένα χρόνο καί κάθε χρόνο τόν ρωτούσαμε: «εντάξει για φέτος» έλεγε…. Τήν τελευταία τού χρονιά μόνο γέλασε καί δέν είπε τίποτα….καταλάβαμε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία τού χρονιά, όπως καί έγινε….
Προγνώρισε τό τέλος τού καί τρεις ημέρες πρίν, ειδοποίησε τόν Ηγούμενο γιά τήν επικείμενη αναχώρησή τού από τόν κόσμο αυτό, ζήτησε συγνώμη από όλους για τίς…παλαβομάρες πού έλεγε καί πράγματι, στίς 12/11/2001 αντήλλαξε τήν παρούσα ματαιότητα μέ τα ουράνια αγαθά. Μάς έλεγε πάντα χαμογελώντας «όταν ήμουν μικρός μού είπε ό πατέρας μού ότι θα με πάρει σ’ένα ταξίδι τού νά δώ τήν Αθήνα• είχα πολλή χαρά! Ίδια χαρά έχω και τώρα πού θα πάω στήν άλλη ζωή! Χιλιάδες άγγελοι, καϋμένε!»
Ό ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ Π.ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ό ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1908 – 2001 ΤΗΝ ΕΥΧΉ ΣΟΥ ΑΓΙΕ ΠΑΤΈΡΑ ΓΕΡΟΝΤΙΕ.!! Αναρτήθηκε από Ενορία Μεγάρχης
Η Αγάπη είναι παντού Πολυξ.Ρέρρα
