Ἡ παρουσία τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη προχτές μέσα στήν ἐλλαδίτικη (προφανῶς ἀρνούμαστε νά τήν ἀποκαλέσουμε ἑλληνική) Βουλή, ὅπως ἀναμενόταν, δέν μᾶς ἔκανε σέ τίποτε σοφότερους. Καί δυστυχῶς οὔτε κἄν ἐλπίζουμε νά θορύβησε κάποιους (ὄχι φυσικά ἐκ τῶν γνωστῶν βολεμένων ἤ ἀγαπουλίστικα δηλητηριασμένων χριστιανούληδων, ἀλλά κάποιους ἀπειροελάχιστους ἔστω ἐναπομείναντες ἀφελεῖς), ἄν καί ἀποτέλεσε ἄλλη μία συγκλονιστικά ἀπροκάλυπτη καί φανερή ἀπόδειξη γιά τό πόσο σφιχταγκαλιασμένο εἶναι τό ζοφερό Φανάρι (ὅπως ἀσφαλῶς καί ἡ ἡμετέρα ἐκκλησιαστική διοίκηση) μέ ὅλα ὅσα ὑποστασιάζουν – καί ὅλους ὅσους ὑπηρετοῦν ὡς πολιτικοοικονομικό κατεστημένο – τήν νεοταξική ἀτζέντα.
Ἀγνοώντας ἐπιδεικτικά κάθε πραγματικό πρόβλημα τῆς πνευματικά καί κοινωνικά καταρρέουσας πατρίδας, ἀλλά καί γενικότερα τοῦ βυθιζόμενου στό νεοεποχίτικο χάος καί τόν ἐφιάλτη τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης πλανήτη, ὁ κ. Ἀρχοντώνης ἐκφώνησε μία παντελῶς ἀνούσια, ἀδιανόητα ἀνιαρή καί ἀπίστευτα νανουριστική ἐκθεσούλα ἰδεῶν μπροστά σέ ὅλο τόν ἀντίχριστο καί ἐκκλησιομάχο κυνοβουλευτικό συρφετό τῶν ἐκπροσώπων τῶν σοδομονόμων, τοῦ φασιστικοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἀπόλυτης διαφθορᾶς, τοῦ πλήρους ξεπουλήματος.
Ἕνα συρφετό, πού τόν τίμησε κιόλας μέ βραβεῖο – μᾶλλον γιά τά 35 χρόνια πού ὡς πατριάρχης ἐργάζεται νυχθημερόν γιά τήν διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ξεχαρβάλωμα τῶν δογμάτων τῆς πίστης μας, τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας μέσα στόν ὀχετό τῆς οἰκουμενιστικῆς δυσωδίας, τήν προκλητική προώθηση, ὄχι μόνο σέ ἐκκλησιαστικό ἀλλά καί σέ γεωπολιτικό ἐπίπεδο, τῶν νεοταξικῶν συμφερόντων.
Καί ὅλα αὐτά βέβαια ἀπολύτως ἀναμενόμενα, ἀπό τή στιγμή πού ἁπαξάπαντες οἱ συμμετέχοντες στήν προχτεσινή παρωδία τυγχάνουν πολλαπλῶς τεκμηριωμένα καθολικά ὁμόφρονες καί πολυαγαπημένοι συνοδοιπόροι στήν «σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας». Αὐτοί πηγαινοέρχονται, μεταξύ λεσχῶν, στοῶν καί κάθε λογῆς ἑτέρων ὑπογείων, ἀλληλοχαριεντίζονται, ἀλληλοβραβεύονται καί ἀλληλοεξυμνοῦνται. Αὐτό εἶναι τό παιχνίδι – καί ἔτσι παίζεται.
Γιά τούς ὑπόλοιπους ὅμως, δυστυχῶς καί πάλι θά πῶ ὅτι δέν τρέφω τήν ἐλπίδα μήπως καί θορυβήθηκε κανείς. Γιατί πολύ φοβᾶμαι πώς μετά ἀπό τόσα χρόνια ἀλλεπάλληλων συντριπτικῶν τεκμηρίων, ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἤδη πρό πολλοῦ ξύπνησαν. Οἱ ὑπόλοιποι δυστυχῶς φαίνεται πώς – ὑπό τό κράτος τῆς ἀγαπολογικῆς πλάνης, τῆς ἄγνοιας, τῆς σύγχυσης, τῆς ἀδιαφορίας ἤ δέν ξέρω ποιᾶς ἄλλης ἀσύγγνωστης ἀφέλειας – μᾶλλον οὔτε τό θέλουν, οὔτε καί τό μποροῦνε πλέον…
Νεκτάριος Δαπέργολας
