ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 18η Μαΐου 2026
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ «ΠΑΠΑ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΗΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ»
More Read
Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας1. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε2.
Στις ανακοινώσεις μας τονίσαμε και αποδείξαμε την κατάπτωση του αιρετικού Αγγλικανισμού και γενικότερα του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αυθεντικότητά του, και τον οποίο ενσαρκώνει και διασώζει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η μοναδική και αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.
More Read
Για τον Αγγλικανισμό σημειώσαμε πως αποτελεί μια από τις πολλές ιστορικές διασπάσεις του δυτικού Χριστιανισμού, ότι, «ξεπήδησε από τον Παπισμό, αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν την Αγγλική “εκκλησία” από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο “Πάπας” αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική “Εκκλησία” δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό! Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως “κανονικότητα”, “ευλογεί” “γάμους” ομοφυλόφιλων “ζευγαριών”, αλλά και “χειροτονεί” “κληρικούς” δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συνάψει άθεσμους “γάμους” με άτομα του ιδίου φύλου!»3.
Επισημαίνουμε και πάλι ότι οι πολυάριθμες ομάδες του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους από άποψη δογματικών αρχών, διότι όλες οι πλάνες που εφεύρε ο Παπισμός πέρασαν και στις κατά καιρούς αποσχισμένες ομάδες. Διαφέρουν μόνο όσον αφορά τον τρόπο διοίκησής τους. Έστω για παράδειγμα, η απόσχιση του Προτεσταντισμού στον 16ο αιώνα έγινε κυρίως για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησης της παπικής «εκκλησίας» (πρωτείο του «Πάπα») και για την ηθική κατάπτωσή της, αλλά η κάθε προτεσταντική ομάδα κατέστη «η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος», την θέση του «πρώτου» και «αλάθητου» «Πάπα» πήρε ο κάθε αιρεσιάρχης, επικεφαλής της ομάδας. Την ιεροκρατία του Παπισμού, την αντικατέστησε η λαϊκοκρατία, κ.ο.κ., Αλλά και οι αιρέσεις του, το φιλιόκβε, η κτιστή χάρη, η ικανοποίησης της θείας δικαιοσύνης, κλπ. πέρασαν σ’ αυτές.
Ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει ουσιαστικά σε «δογματικό» επίπεδο από τον Παπισμό, διότι πρεσβεύει τις ίδιες κακόδοξες πλάνες με αυτόν. Αλλά δυστυχώς συσσώρευσε και άλλες, παραλλάσσοντας την αυθεντικότητα της χριστιανικής πίστης και του βίου. Την «δογματική» συμφωνία του με τον Παπισμό, φανερώνει και η «διακοινωνία» του με τους «Παλαιοκαθολικούς», (Ένωση της Ουτρέχτης) από το 1889.
Μια επίσης απόδειξη ότι ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει «δογματικά» από τον Παπισμό, δηλώνει και η πρόσφατη επίσκεψη της Αγγλικανής «Πριμάτου» στο Βατικανό και της συμπροσευχής της με τον «Πάπα» Λέοντα.
Σύμφωνα με δημοσίευμα, «Η Μάλαλι, η πρώτη γυναίκα που ηγείται των περίπου 85 εκατ. Αγγλικανών παγκοσμίως, έγινε δεκτή από τον Πάπα Λέοντα, τον πρώτο Αμερικανό ηγέτη των 1,4 δισ. καθολικών, στο επίσημο γραφείο του στην Αποστολική Παπική Έπαυλη. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση και στη συνέχεια μετέβησαν σε παρεκκλήσι του 17ου αιώνα, όπου προσευχήθηκαν μαζί, στέλνοντας μήνυμα κοινής μαρτυρίας πίστης. Η εικόνα του Πάπα να στέκεται δίπλα στην πρώτη γυναίκα αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι αποτυπώνει τη βαρύτητα της στιγμής για τον διαχριστιανικό διάλογο»4. Είναι φανερό πως οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες αναγνωρίζουν ο ένας την «εκκλησία» του άλλου ως «αληθινή», θεωρώντας τις όποιες διαφορές τους ως ασήμαντες και επουσιώδεις και γι’ αυτό δέχτηκαν να προσευχηθούν μαζί.
Σε συνέχεια το δημοσίευμα τονίζει πως «Ο Πάπας Λέων αναγνώρισε ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στη σύγκλιση Καθολικών και Αγγλικανών, αλλά προειδοποίησε ότι “νέα προβλήματα έχουν αναδυθεί τις τελευταίες δεκαετίες”, χωρίς να τα κατονομάσει. Τόνισε ωστόσο ότι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο να “εκμεταλλευτούμε κάθε δυνατή ευκαιρία για να κηρύξουμε μαζί τον Χριστό στον κόσμο”. Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει τη στρατηγική του Πάπας Λέων: θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση»5.
More Read
Εμείς να επισημάνουμε την φράση, στην κοινή δήλωσή τους ότι οι «θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση», η οποία ερμηνεύεται ότι οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες δεν ενδιαφέρονται πρωτίστως για την «ορθή πίστη», όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί, αλλά για την «ουμανιστική αποστολή του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο». Έχουμε τονίσει αυτή την εκφυλιστική πτυχή του δυτικού Χριστιανισμού σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, ότι δηλαδή δεν προέχει η σωτηρία των ανθρώπων και του κόσμου, αλλά η ηθική και κοινωνική βελτίωση της κοινωνίας! Αυτό άλλωστε ήταν και το κύριο θέμα των συζητήσεών τους, το οποίο στράφηκε γύρω από τα παγκόσμια προβλήματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις.
«Στις επίσημες δηλώσεις της, η Μάλαλι ευχαρίστησε τον Πάπα Λέοντα για το “νέο, δυναμικό στιλ λόγου” του, αναφερόμενη ιδιαίτερα στη πρόσφατη τετραήμερη περιοδεία του σε τέσσερις αφρικανικές χώρες. Εκεί, ο Πάπας Λέων καταδίκασε με αιχμηρή γλώσσα τον πόλεμο και τον δεσποτισμό, προκαλώντας την οργή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κερδίζοντας επαίνους από όσους ζητούν πιο θαρραλέα φωνή από τον θρησκευτικό ηγέτη της Ρώμης. “Ο κόσμος χρειαζόταν αυτό το μήνυμα αυτή τη στιγμή – σας ευχαριστώ”, είπε η Μάλαλι, τονίζοντας ότι, παρά τα δεινά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν την πληρότητα της ζωής και να εργάζονται καθημερινά για το κοινό καλό»6.
Φαίνεται να εντυπωσίασε την Αγγλικανή «Προκαθημένη» η «αντιπολεμική» στάση του «Πάπα» Λέοντα όσον αφορά στις πολεμικές συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και η οποία βεβαίως δεν συνάδει με την πολεμοκάπηλη ιστορία του Παπισμού. Αυτό που προέχει γι’ αυτήν είναι η αναζήτηση της «πληρότητας της ζωής» και η καθημερινή εργασία «για το κοινό καλό». Σε αυτές τις επιδιώξεις εξαντλείται η αποστολή του Χριστιανισμού! Το πώς αντιλαμβάνεται μια αιρεσιάρχης την «πληρότητα της ζωής», χωρίς την ζωογόνο πνοή της Θείας Χάριτος – η οποία λείπει από τις αιρέσεις- και την βίωση της γνήσιας πνευματικότητας, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα!
Η Αγγλικανή «αρχιεπισκοπίνα» βρήκε την ευκαιρία να υπερασπισθεί ενώπιον του Ρωμαίου Ποντίφικα και την «γυναικεία ιεροσύνη», η οποία έγινε το «μήλο της Έριδος» και σ’ αυτόν τον Αγγλικανισμό, προκαλώντας ακόμα και σχίσμα, που ίσως δύσκολα θα αποκατασταθεί7. Δήλωσε πως η γυναικεία της ιδιότητα δεν περνά απαρατήρητη. «Δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι ο διορισμός μου ως γυναίκα σήμαινε κάτι για τον κόσμο και άνοιξε την πόρτα να ακουστώ ίσως με έναν διαφορετικό τρόπο»8. Το τι είναι αυτό το «κάτι για τον κόσμο» και ποιος είναι ο «διαφορετικός τρόπος» που θα ακουστεί η ίδια δεν μας εξήγησε. Προφανώς εννοούσε το «μεγαλύτερο άνοιγμα στον κόσμο», δηλαδή την ακόμα μεγαλύτερη εκκοσμίκευση της «εκκλησίας» της.
Αλλά ας δούμε και τις οικουμμενιστικές προεκτάσεις αυτής της συνάντησης και κυρίως της συμπροσευχής τους. Το Βατικανό εδώ και χρόνια άμβλυνε τις δογματικές του διαφορές με την πανσπερμία των αιρετικών ομάδων του δυτικού Χριστιανισμού. Έπαψε να ασκεί κριτική για τις «διαφορετικές παραδόσεις», όπως τις αποκαλεί (και μαζί οι δικοί μας θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού). Το μόνο που δεν απεμπολεί είναι το «πρωτείο του Ρωμαίου ποντίφικα», διότι μέσω αυτού πασχίζει να πραγματοποιήσει την κυριαρχία εφ’ όλου του κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου.
Προφανώς αυτή την προσδοκία εξέφρασε ο «Πάπας» Λέων στην συνάντηση και συμπροσευχή με την «αρχιεπισκοπίνα» Μάλαλι. Αυτό μαρτυρεί και η φράση του: «οι θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση». Απώτερος και κρυφός στόχος η «κοινή μαρτυρία και δράση» να ενεργείται υπό την δική του εξουσία! Θυμίζουμε πως κάτι ανάλογο τονίζεται και στις συναντήσεις του με ορθοδόξους ηγέτες, τίθεται επιτακτικά «η ανάγκη για κοινή μαρτυρία». Μια «μαρτυρία» απογυμνωμένη από την αλήθεια, χωρίς το σωστικό της περιεχόμενο, στρατευμένη σε επίτευξη κοσμικών στόχων ευζωίας και ευδαιμονισμού. Και ακόμα μια «μαρτυρία» η οποία έχει ένα σκοτεινό, απάνθρωπο και αιματοβαμμένο παρελθόν, μέσα από την χιλιόχρονη ιστορική πορεία του Παπισμού. Μια «μαρτυρία», η οποία απέβη μοιραία, παρουσιάζοντας έναν αντίχριστο Χριστιανισμό και δημιουργώντας τις ολέθριες συνθήκες για την άρνησή του από τους ευρωπαίους και την εμφάνιση της μαχητικής νέο-αθεΐας και του μηδενισμού.
Είναι γνωστό το τι γίνεται στις μέρες μας στον δυτικό κόσμο, όπου ο Χριστιανισμός περνά την μεγαλύτερη ίσως κρίση υπάρξεώς του. Εκατομμύρια δυτικοί χριστιανοί εγκαταλείπουν τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, προφανώς λόγω έλλειψης της χριστιανικής αυθεντικότητας και της γνησίας πνευματικότητας. Επί πλέον τα χιλιάδες σκάνδαλα των παπικών «κληρικών» και των προτεσταντών παστόρων, η διαφθορά και η υιοθέτηση του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής» και η σύνταξή τους με την σύγχρονη δαιμονική Woke Agenda (στήριξη της ομοφυλοφιλίας, «γάμοι» ομοφυλοφίλων, συναινέσεις για την «αλλαγή φύλου», κλπ), δημιούργησαν συνθήκες αποστροφής των Ευρωπαίων για την χριστιανική πίστη. Σε όλη την Ευρώπη οι ναοί αδειάζουν από πιστούς και πωλούνται για αλλαγή χρήσης (καφετέριες, γυμναστήρια, κλπ), λόγω έλλειψης πιστών και συντήρησης.
Ειδικά στην Μεγάλη Βρετανία, στο «πνευματικό βασίλειο» της Αγγλικανής «Πριμάτου», η κατάσταση της «εκκλησίας» της είναι τραγική, καθότι οι χριστιανοί πλέον είναι μειοψηφία και ο Χριστιανισμός βαίνει προς απομείωση! Σύμφωνα με δημοσίευμα: «περίπου το 46,2% του πληθυσμού της Αγγλίας και της Ουαλίας περιέγραψε τον εαυτό του ως χριστιανό την ημέρα της απογραφής του 2021, σε σχέση με το 59,3% μια δεκαετία νωρίτερα. (Αντίθετα) ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξήθηκε από το 4,9% στο 6,5%, ενώ το 1,7% χαρακτήρισε τον εαυτό του ως ινδουιστή, από 1,5%. Περισσότεροι από 1 στους 3 ανθρώπους – 37% – δήλωσαν ότι δεν έχουν κάποια θρησκεία, σε σχέση με το 25% το 2011. Ο Αντριου Κόπσον, διευθύνων σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης “Humanists U.K.”, δήλωσε ότι “η δραματική αύξηση των μη θρησκευόμενων” έχει καταστήσει το Ηνωμένο Βασίλειο “σχεδόν σίγουρα μία από τις λιγότερο θρησκευόμενες χώρες στη Γη”»9!
Φρονούμε ταπεινά πως η πρωτοφανής κατάπτωση του δυτικού Χριστιανισμού και η δραματική αποστροφή των Ευρωπαίων προς αυτόν, οφείλεται, όπως προαναφέραμε, στην παραφθορά του, στην έλλειψη παντελούς υγιούς πνευματικότητας, στην απουσία πειστικών απαντήσεων στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Αντίθετα, όπως έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη ανακοίνωσή μας, υπάρχει μια ανέλπιστη στροφή πλήθους δυτικών προς την Ορθοδοξία μας. Και τούτο διότι μόνο σ’ Αυτήν βρίσκουν την αληθινή πληρότητα της ζωής (και όχι αυτή που προβάλλει η Αγγλικανή «Πριμάτος»). Μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία γεμίζουν τα πνευματικά τους κενά και βρίσκουν πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη υπαρξιακά τους ερωτήματα και κύρια το νόημα της ζωής.
Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με την σημαντική είδηση, την οποία πληροφορηθήκαμε τη στιγμή της σύνταξής της και η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τα όσα ταπεινά εκθέτουμε σ’ αυτήν, το ότι ο αιρετικός Παπισμός δεν ενδιαφέρεται για την σώζουσα αλήθεια, αλλά για την εξουσία! Η «Χαλδαϊκή Εκκλησία της Ανατολής» έγινε δεκτή από το Βατικανό, ως «αληθινή εκκλησία», με πλήρη «μυστηριακή διακοινωνία»10, παρά το γεγονός ότι είναι αιρετική, νεστοριανή, καταδικασμένη από την Αγία Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (431), ακολουθώντας τις κακοδοξίες των αιρετικών Θεοδώρου Μοψουεστίας, Ίβα Εδέσσης και Νεστορίου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες καταδικάστηκαν και από την Αγία Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (553), καθότι αρνείται την υποστατική ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, αποδεχόμενη «δύο Χριστούς», έναν άνθρωπο και έναν Θεό! Οι ως άνω αιρετικοί νεστοριανοί θα είναι στο εξής παπικοί, ουνίτες, ακολουθώντας την πίστη τους και τα έθιμά τους! Αυτήν άλλωστε την μορφή ένωσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας με τον Παπισμό, καθιέρωσε και η ληστρική παπική «Σύνοδος» της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439). Και δυστυχώς, και με την δική μας τραγική λαθεμένη επιλογή, αντί να προσέλθουμε στην αναμένουσα εμάς τους Ορθοδόξους Σύνοδο των Δυτικών Επισκόπων της Κωνσταντίας – Βασιλείας και στον Πρόεδρο Αυτής ορθοδοξοφρονούντα Κορνίλιο Ιούλιο Καισαρίνη και να ενωθεί ορθοδόξως η Δύση με την Ανατολή, ανακηρύσσουσα Πάπα τον Καρδινάλιο Ιούλιο Καισαρίνη, εμείς προσήλθαμε στον καθηρημένο από την Σύνοδο της Κωνσταντίας «Πάπα» Ευγένιο Δ΄, τον ανεβιώσαμε και γίναμε αιτία της διαλύσεως της Συνόδου της Βασιλείας! Αν είχαμε κάνει εκείνη την σωστή επιλογή, ούτε ο Παπισμός θα υπήρχε, ούτε ο Προτεσταντισμός και ίσως, με μια αληθινή σταυροφορία της Δύσης, να απετρέπετο και η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Συμπέρασμα: Να ζητούμε πάντοτε το έλεος και την φώτιση του Παναγίου Κυρίου μας, φυλάσσοντες φρυκτωρώς, μετά απολύτου πιστότητας, την δι’ Αγίου Πνεύματος αλήθεια της Εκκλησίας, άλλως η τραγωδία της Φεράρας – Φλωρεντίας θα επαναλαμβάνεται!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
