Η ζωή του Αγίου Ιωάννου στον στάβλο είναι ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι της επίγειας πορείας του. Εκεί που οι άνθρωποι έβλεπαν έναν τόπο εξαθλίωσης και μυρωδιάς, ο Άγιος δημιούργησε ένα επίγειο θυσιαστήριο και μια πύλη προς τον Παράδεισο.Όταν ο Τούρκος αγάς τον αγόρασε ως αιχμάλωτο πολέμου, του πρόσφερε ένα μικρό δωμάτιο. Ο Ιωάννης, όμως, αρνήθηκε ευγενικά και επέλεξε να κοιμάται σε μια γωνιά του στάβλου, κοντά στα ζώα που φρόντιζε, για να παραμένει ταπεινός και να θυμίζει στον εαυτό του τη Γέννηση του Χριστού στη Φάτνη
Την ημέρα, ο Ιωάννης έκανε τις πιο σκληρές και βρώμικες δουλειές χωρίς ποτέ να γογγύζει. Καθάριζε τις κοπριές, τάιζε τα άλογα και υπάκουε τυφλά στον αφέντη του, κερδίζοντας τον σεβασμό όλων για την εργατικότητά του.Το βράδυ, όμως, όταν όλοι κοιμούνταν, ο στάβλος άλλαζε εντελώς πρόσωπο Ο Άγιος Ιωάννης γονάτιζε πάνω στα άχυρα και προσευχόταν για ώρες ολόκληρες, κάνοντας μετάνοιες. Πολλοί διηγούνταν ότι το σκοτεινό και κρύο υπόγειο γέμιζε τότε από ένα απόκοσμο, γλυκό φως.
Τα άλογα και τα ζώα του στάβλου, που συνήθως έκαναν θόρυβο, ησύχαζαν απόλυτα όταν ο Άγιος προσευχόταν. Μάλιστα, έσκβαν τα κεφάλια τους προς το μέρος του, σαν να ένιωθαν την αγιότητά του και να τον συντροφεύουν στη λατρεία του Θεού.
Ο Άγιος μοιραζόταν το λιγοστό φαγητό του με τα ζώα και τα φρόντιζε με τέτοια στοργή, που εκείνα τον αναγνώριζαν από το βήμα του και χρεμέτιζαν από χαρά μόλις τον έβλεπαν.
Κάθε βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, ο Ιωάννης έφευγε αθόρυβα από τον στάβλο. Πήγαινε στον κοντινό ναό του Αγίου Γεωργίου, που ήταν λαξευμένος μέσα σε έναν βράχο. Εκεί, καθόταν στο νάρθηκα και διάβαζε την Ακολουθία της ημέρας ή προσευχόταν γονατιστός στο σκοτάδι. Κάθε Σάββατο μάλιστα, κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων από τον ιερέα του ναού, παίρνοντας τη δύναμη που χρειαζόταν για να αντέξει τις κακουχίες της επόμενης εβδομάδας. Πριν ξημερώσει, επέστρεφε στον στάβλο για να μην καταλάβει τίποτα ο αφέντης του.
Για τον Άγιο Ιωάννη, ο στάβλος δεν ήταν φυλακή, αλλά το προσωπικό του μοναστήρι. Εκεί πέτυχε την απόλυτη ταπείνωση και την καθαρότητα της καρδιάς, αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος μπορεί να βρει τον Θεό και να αγιάσει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αρκεί να έχει μέσα του αγάπη και πίστη.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
