Η Εύβοια είναι ένας τόπος ευλογημένος, μια αγιασμένη αγκαλιά γεμάτη ιστορία, πίστη και πνευματικούς θησαυρούς.
Στεφανωμένη από τη χάρη μεγάλων Αγίων της Ορθοδοξίας μας, η παρουσία των οποίων αποτελεί αδιάκοπη προστασία και καταφύγιο. Το νησί αυτό —τόσο κοντά στην πρωτεύουσα— λειτουργεί ως ένας πνευματικός πνεύμονας για χιλιάδες πιστούς που αναζητούν γαλήνη και ελπίδα.
Μέσα σε αυτή την πλούσια αλυσίδα της πίστης, υπάρχει ένας κρίκος που παραμένει κρυμμένος και πληγωμένος στα βουνά πάνω από την Ερέτρια. Είναι το «σπίτι» του Αγίου Λαζάρου. Ενός ξεχωριστού Αγίου, του Ιερού Φίλου του Θεού, του ανθρώπου για τον οποίο ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε.
Το μικρό, πέτρινο ξωκλήσι του δεν παραδόθηκε στις φλόγες της μεγάλης φωτιάς του Ιουλίου του 1998, αλλά γκρεμίστηκε από την ίδια την ορμή του νερού, στην προσπάθεια των πυροσβεστικών αεροπλάνων να σώσουν τον τόπο. Από τότε πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια. Η φύση γύρω αναγεννήθηκε, η ζωή συνεχίστηκε, όμως το ξωκλήσι παρέμεινε ερείπιο. Το έδαφος στο παλιό σημείο διαβρώθηκε και δεν επιτρέπει πλέον την ανοικοδόμηση, όμως η πίστη μας δεν περιορίζεται από το έδαφος. Το ηθικό και πνευματικό μας χρέος παραμένει ζωντανό: Να βρεθεί ένας νέος, κατάλληλος χώρος κοντά στην περιοχή ή μέσα στην Ερέτρια, ώστε ο Άγιος Λάζαρος να αποκτήσει ξανά το δικό του παρεκκλήσι.
Σήμερα, 4 Ιουνίου 2026, η ημέρα που το βίντεο αυτό κυκλοφορεί, κουβαλά μια βαθιά συμβολική και πνευματική ευλογία. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγίων αδελφών του Λαζάρου, της Μαρίας και της Μάρθας. Είναι οι δύο γυναίκες που στάθηκαν πλάι στον Κύριο, που πίστεψαν ακλόνητα στη Δύναμή Του και που είδαν τον αδελφό τους να ανασταίνεται. Σήμερα, την ημέρα της γιορτής τους, είναι σαν οι δύο αυτές Αγίες Αδελφές να ενώνονται με τον ψίθυρο του Αγίου Λαζάρου και να μας ζητούν να μην τον ξεχάσουμε άλλο.
Με την προβολή αυτού του βίντεο, υπάρχει η βαθιά και ακλόνητη πεποίθηση ότι οι καρδιές πολλών ανθρώπων θα αγγιχτούν και θα ευαισθητοποιηθούν. Ο Ιερός Φίλος του Χριστού, που μας τιμά με την παρουσία Του και την πνευματική Του κληρονομιά στην πατρίδα μας, αξίζει να δει την υπόσχεσή μας να γίνεται πράξη. 28 χρόνια σιωπής είναι πολλά. Ήρθε η ώρα, με τις πρεσβείες του Αγίου Λαζάρου, της Μάρθας και της Μαρίας, όλοι μαζί να ευαισθητοποιηθούμε, να κινητοποιηθούμε και να εκπληρώσουμε το χρέος μας, ξαναχτίζοντας το σπίτι Του.
