Περί των εκτυφλωθέντων Ιουδαίων και εκείνου που του κόπηκαν τα χέρια αλλά αφού πίστευσε στο Χριστό θεραπεύτηκε από τη Θεοτόκο.

΄Οταν ήρθε ο καιρός, να μετοικήσει η Θεοτόκος από τον κόσμο τούτο προς την ουράνια ζωή, πρόσταξε ο Κύριος, να συναχθούν όλοι οι Απόστολοι -που ήταν διασκορπισμένοι σε όλον τον κόσμο κηρύττοντας το  σωτήριο Λόγο- στη Γεσθημανή, ώστε να ενταφιάσουν την Παναγία. Με θείο νεύμα τους άρπαξαν τα σύννεφα και βρέθηκαν μπροστά της.

Εκείνη χάρηκε πολύ. Τους νουθέτησε, τους παρηγόρησε, τους ευλόγησε και παρέδωσε την παναγία ψυχή της στα χέρια του Θεού. Οι Απόστολοι έλαβαν το άγιο σκήνος και έψαλλαν την εξόδιο ακολουθία. Ομοίως και οι άγγελοι αλλά αοράτως. Οι ασεβείς Ιουδαίοι τότε όρμησαν, να ατιμάσουν το θείο Σκήνωμα αλλά μόλις πλησίασαν τυφλώθηκαν όλοι.

Μάλιστα ο πιο αυθάδης από αυτούς άρπαξε το ιερό κρεβάτι, για να το ρίξει από τους ώμους των Αποστόλων. Τότε οι άγιοι άγγελοι έκοψαν αοράτως τα χέρια του, τα οποία έμειναν ως φρικτό θέμα κρεμασμένα πάνω στο κρεβάτι. Εκείνος τότε θρηνούσε και οδυρόταν. Ο Πέτρος τον σπλαχνίστηκε και του είπε:

“Πίστευσε από όλη την καρδιά σου, ότι αυτή είναι πράγματι μητέρα του Υιού του Θεού, ο οποίος γεννήθηκε χωρίς σπορά από αυτήν την Αειπάρθενο και τότε θα γνωρίσεις τη δύναμή της και θα λάβεις πάλι τα χέρια σου.”

Εκείνος τότε το ομολόγησε φωναχτά και με δάκρυα στα μάτια ενώ ο Πέτρος άγγιξε τα χέρια του και αμέσως αυτά κολλήθηκαν θαυματουργικά και υπερφυσικά. ΄Ολοι δόξασαν  το Θεό και την Πανάχραντο Δέσποινα και ακόμη και οι εκτυφλωθέντες με προτροπή του Πέτρου πήγαν και ακούμπησαν τα μάτια τους στο ρούχο της και ανέβλεψαν.

Πλέον εγκωμίαζαν την Παρθένο και αφού έφθασαν στη Γεσθημανή και κήδευσαν το πανάχραντο σώμα της, άκουγαν επί τρεις μέρες τους ύμνους των αγγέλων, που την πήραν στους ουρανούς και την κάθισαν στα δεξιά του Υιού της και Σωτήρα μας.

Τόσο η Παναγία όσο και ο Χριστός καταδέχθηκαν, να εισέλθουν στον τάφο και από εκεί να μεταβούν στον Παράδεισο, ώστε να πιστέψουμε κι εμείς, ότι από το μνήμα θα αναστηθούμε, όταν θελήσει ο Κύριός μας. Η διαφορά είναι, ότι εμείς στον τάφο παθαίνουμε λύση του σώματος και φθορά, για να ξεριζωθεί η αμαρτία που είναι στη σάρκα μας ενώ το αγιότατο σώμα της Παρθένου, που ήταν από τη σύλληψή του αγιασμένο από το ΄Αγιο Πνεύμα δεν έπαθε φθορά στο μνήμα αλλά αναστήθηκε κατευθείαν από τον Υιό της και βασιλεύει μαζί Του αιωνίως, σε εκείνην την ανεκλάλητη δόξα και άφραστη αγαλλίαση, που ευχόμαστε κι εμείς, να αξιωθούμε με τις πρεσβείες της.

(Από το βιβλίο Αμαρτωλών Σωτηρία / περίληψη στη δημοτική)

Αφήστε μια απάντηση