…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς
…Παρά τις πολλαπλές υποχρεώσεις, που τρέχουν αλαφιασμένες γύρω μου.. Προχθές βρήκα τον χρόνο και επισκέφθηκα την φίλη μου στο Κορωπί. Την Γερόντισσα Θεονύμφη. Την ιερομάρτυρα πλέον, από την ταλαιπωρία που ασκεί πάνω της, η ιεραρχία της εκκλησίας. Το θλιβερό αυτό παπαδαριό, που και με την υποτιθέμενη “πανδημία” το είδαμε να εξελίσσεται σε δυνάστη του θρησκευόμενου πλήθους. Και εξαιρετικά μακριά, από τις Γραφές. Και τις προφητείες, που για όλα αυτά μιλούσαν. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Γερόντισσα Θεονύμφη, δεν είναι άλλη, από την γνωστή κάποτε καλλιτέχνιδα, Μαίρη Αλεξόπουλου. Που εισέπρατε την λατρεία του κοινού της, σε κάθε της βήμα. Αγάπη απίστευτη. Θαυμασμός. Παραλήρημα. Η πιο καλά πληρωμένη τότε ερμηνεύτρια. Τρεις έπαιρναν τα πιο χοντρά οικονομικά πακέτα. Ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Τόλης Βοσκόπουλος και η Μαίρη Αλεξόπουλου. Με αμοιβές ασύλληπτες και για τότε. Μια τεράστια καριέρα. Με πολλαπλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ και στο δικό μας της Θεσσαλονίκης. Μια γυναίκα χορτασμένη από δόξα και τιμές. Διάσημη και αναγνωρισμένη σε όλη την Ευρώπη. Ένα είδωλο της τέχνης που υπηρετούσε. Που μέσα σε μια μόνο στιγμή, η ζωή, της έφερε τα πάνω κάτω. Μόλις της πήγαν, εκεί στο σπίτι της, που σήμερα είναι το μοναστήρι της, την τραγική είδηση. Την ολεθρια για κείνη είδηση. Το πιο θλιβερό μαντάτο, για κάθε γονιό. Για τον θάνατο της πανέμορφης, 18χρονης κόρης της. Όπου ένα φορτηγό της έκλεισε τον δρόμο και την άφησε νεκρή στην άσφαλτο. Η κραυγή απελπισίας της μανας, πέρασε τα σύνορα του χτήματος. Κι έφθασε ψηλά, στον ουρανό. Με ένα “Γιατί” απόγνωσης. Αμέσως, ουρλιάζοντας από τον πόνο, πέταξε τα πανάκριβα ρούχα της και φόρεσε τα μαύρα του ρασου της. Που πια θα την συνόδευαν σε όλη της την ζωή. Ήταν δεν ήταν τότε 38 χρόνων η Μαίρη. Όταν εγκατέλειψε οριστικά τα εγκόσμια. Κι αφοσιώθηκε στον Κύριο. Τεράστια η θυσία εκ μέρους της. Η αποποίηση της κοσμικότητας, της διασημότητας που είχε. Με την καριέρα της. Διέλυσε και τις επιχειρήσεις που διατηρούσε, με καταστήματα υγιεινών τροφών. Η πρώτη που έφερε στην Ελλάδα, την επιχειρηματική αυτή επένδυση. Με 3-4 μεγάλα καταστήματα. Όλα αυτά πετάχτηκαν, για να αφοσιωθεί πίστα στον Θεό. Η ιστορία της αποτελεί πραγματικά, ένα μυθιστόρημα γεμάτο πλοκή. Και λέω να ασχοληθώ να το γράψω. Είμαστε φίλοι. Με αγαπάει, όπως κι εγώ. Πάω συχνά και την βλέπω. Όποτε μπορώ να ξεκλέψω λίγο χρόνο. Έτσι πήγα προχθές, με την Αναστασία, με την καλή μου φίλη Μάρα Γραμμένου και την μητέρα της. Πνιγμένη μέσα στην θλίψη και την απόγνωση. Με αυτή την απαράδεκτη κι αντιχριστιανική σταση του Μητροπολίτη Μεσογαίας, όπως μας είπε. Που κυριολεκτικά, την έχει πεταμένη. Στην ηλικία αυτή, όπως μας είπαν και δύο κυρίες γειτόνισες προφανώς, που συναντήσαμε έξω από το μοναστήρι. Παρόλα αυτά, μιλήσαμε και για τα εκτός της μοναστικής ζωής. Με ρώτησε για τον συνθέτη Κώστα Ξενάκη. Για τον αγαπημένο της Τάκη Σαγιώρ Takis Sayor και πότε θα τον πάω να τον δει. Με ρώτησε για τον Μιμη Πλέσσα και πως είναι στην υγεία του. Για τη λατρεμένη του συντροφο, την Λουκίλα Καρρερ. Loukila Carrer Plessa Για την οποία μου μίλησε, με τα καλύτερα λόγια. Προφανώς γιατί γνωρίζει, από παλαιότερες συζητήσεις μας, το ποσό εκτιμώ κι εγώ την κύρια Καρρέρ. Και πόσο υποκλίνομαι στο ήθος και στις αξίες της. Οι βάναυσες σκιές όμως, δεν εγκατέλειπαν λεπτό την Γερόντισσα. Που ήδη στο Άγιο Όρος, μαθαίνω, πως έχει συζητηθεί η αγιοποίηση της. Περνάει από ότι λέει η ίδια κι ο περίγυρος εκεί, τα πιο φριχτά μαρτύρια, με τον περίεργο αυτό τύπο, που σα σαράκι, της κατατρώει το ευδόκιμο της ζωής της. Με μια πρωτοφανή εγκατάλειψη. Λέει πως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, της πήρε τις λιγοστές μοναχές που είχε και την βοηθούσαν. Και την άφησε ολομόναχη να προσπαθεί να φέρει βόλτα τα 15 στρέμματα του κτήματος, της μονής. Και τα 800 τ.μ. του χώρου που σήμερα είναι τα τεράστια καθιστικά των επισκεπτών, τα κελιά, οι κουζίνες κλπ. Μα που κάποτε το οίκημα αυτό, ήταν η έπαυλη της στην οποία ζούσε. Τον καιρό της κοσμικής της ζωής. Τον καιρό της μεγάλης της δόξας. Το σπίτι της, που το έφτιαξε 20 χρόνια πριν γίνει μοναχή. Με τον δικό της αγώνα. Με τα δικά της λεφτά. Και τώρα όπως λέει η Θεονύμφη μα και οι περίοικοι, της δηλώνει ευθέως πως το θέλει εκείνος. Κοιτώντας από το μπαλκόνι κάτω της λέει: “Αυτός ο χώρος μου αρέσει πολύ. Πότε θα μου τον γραψεις;” Και επειδή δεν του το γράφει, την έχει εγκαταλείψει. Έτσι λέει η μοναχή. Κι όσοι γνωρίζουν. Και δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας τέτοιος άνθρωπος, με μια τέτοια θυσία στη ζωή της και τόση αφοσίωση στον μοναχισμό της, θα μπορούσε να λέει ψέμματα. Μια μόνη γυναίκα, σε προχωρημένη ηλικία, ολομόναχη. Χωρίς κανείς να νοιάζεται, αν έχει να φάει, αν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, αν είναι καλά. Αν μπορεί να φέρει βόλτα στην καθαριότητα, τα 15 στρέμματα του κτήματος, τα 800 του οικήματος, τα 500 τμ της εκκλησίας, τα εκατοντάδες που είναι το αρχονταρίκι και τα άλλα οικήματα. Φοβερό τι να πω; Να πηγαίνετε όσοι μπορείτε. Να τη βλέπετε, να της κάνετε παρέα. Να ανάβετε ένα κεράκι. Έργο Θεού θα κάνετε. Πιστέψτε με, θα γαληνέψει η ψυχή σας. Είναι αμέσως μόλις περάσετε το Κορωπί προς Βάρη, στο πέμπτο φανάρι αριστερά. Έχει ένα μικρό εκκλησάκι εκεί Που μαρτυραει την ύπαρξη του μοναστηριού. Λυπάμαι για την απαράδεκτη στάση της Μητρόπολης. Εάν όμως υπάρχει μια διαφορετική θέση εκ μέρους της, και εγγράφως μου εκφραστεί, ευχαρίστως θα την δημοσιεύσω. Αγάπη δίδαξε ο Κύριος. Κι αναρωτιέμαι γιατί κατάντησε τόσο δυσεύρετη αυτή, στους καιρούς μας;
