Πότισε το γάμο σου με Χριστό…
Μια αληθινή ιστορία και με πολλά διδάγματα….
Πριν 6-7 χρόνια μια γυναίκα αποφάσισε να προχωρήσει και να δημιουργήσει μια σχέση.
Εκείνος ήταν γλυκομίλητος, ταπεινός, γεμάτος αγάπη.
Άνθρωπος φτωχός, μα με ταπείνωση…
Εκείνη τον είδε, της άρεσε.
Αποφάσισε να του μιλήσει.
Πήρε το θάρρος, τον βρήκε.
Εκείνος δέχτηκε.
Όλα έδειχναν να κυλούν μια χαρά.
Ώσπου στον αρραβώνα επάνω, εκείνος κατά παραχώρηση Θεού
(άλλο μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό…) απέκτησε μια σπάνια ασθένεια στην καρδιά
και έκανε δυο χειρουργεία απανωτά….
Εκείνη αμέσως άρχισε να σκέφτεται λογικά:
“Και τι θα γίνει;
Πώς μπορώ να μείνω μαζί του;
Τι με νοιάζει που είναι τόσο γλυκός και καλός;
Αφού είναι φτωχός!
Δεν έχει καν αυτοκίνητο!
Άμα πεθάνει τι θα γίνω εγώ;
Και άμα γεννήσω και παιδιά;
Πώς θα τα μεγαλώσω”;
Εκείνος το αντιλαμβανόταν, το ένιωθε πως εκείνη δυσκολευόταν, αλλά δεν την πίεσε.
Της έδωσε ελευθερία.
Κι εκείνη, παρόλο που αυτός ήταν ακόμη στο νοσοκομείο τον παράτησε κι έφυγε.
Μετά από λίγες βδομάδες γνώρισε έναν άλλο άντρα που ήταν υγιής.
(Και είχε και αυτοκίνητο και δουλειά και απ’όλα!).
Πάλι με τη λογική τα κοίταξε εκείνη. Ωφελιμιστικά.
Πέρασαν λίγους μήνες μαζί. Αρραβωνιάστηκαν. Παντρεύτηκαν.
Έκαναν και 3 παιδιά μέσα σε 4 χρόνια, τα 2 πρώτα δίδυμα.
Και στον τέταρτο χρόνο επάνω ο άντρας της αιφνιδιαστικά σε τροχαίο πέταξε για τα λημέρια τα ουράνια…
Η ιστορία αυτή με συγκλόνισε όταν την άκουσα.
Πολλά τα μηνύματα και τα διδάγματα…
Οι σχέσεις, αλλά και η ζωή μας ολόκληρη δεν μπορεί να ιδωθεί με τη στείρα,
την ανθρώπινη λογική μας.
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο πρώτος άντρας ακόμη και τώρα
(7 χρόνια μετά) είναι μια χαρά….!!
(ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΖΩΗ)
Ο γάμος είναι ο χώρος της κοινωνίας, είναι συζυγία, είναι δρόμος προς την θέωση.
Όταν αντιμετωπίζεται ο γάμος ως καθήκον τότε η πρώτη κουβέντα της γυναίκας προς τον άνδρα της καθώς γυρνά από την δουλειά δεν θα είναι ένα γλυκό καλοσώρισμα, δεν θα είναι ένα φιλί, αλλά θα είναι τα λόγια “πρόσεχε που θα πατήσεις, μην λερώσεις, τόση ώρα καθάριζα”!!!
Δηλαδή, πάνω απ’ ολα έχει προτεραιότητα το καθήκον της, το να μείνει καθαρό το σπίτι και όχι ο άνδρας της.
Άλλο παράδειγμα.
Ο άνδρας απαιτεί από την γυναίκα και τα παιδιά να κάνουνε οικονομίες· σε τέτοιο βαθμό που ότι λεφτά βγάζει από την δουλειά του (αν είναι δυνατόν και όλα) να μένουνε στην άκρη, ώστε να είναι “εντάξει” απέναντι στο καθήκον του που λέγει ότι ο “σωστός ο άνδρας” είναι οικονόμος· χωρίς όμως να υπολογίζει τα πρόσωπα που καλούνται να στερηθούν, εάν μπορούν να στερηθούν και κατα πόσο η οικονομία δεν έχει μετατραπεί σε μία τσιγκουνιά.
Ένας άνδρας στην εξομολόγηση μου είπε “..πάτερ, όταν κάναμε και το τρίτο παιδί μας, δεν ήθελα πλέον να δω την γυναίκα μου.
Στο σπίτι μόνο με τα παιδιά ήθελα να είμαι.
Έβλεπα άλλες γυναίκες, πήγα με άλλες γυναίκες. Άλλαξα πάτερ, δεν ξέρω γιατί…”. Έτσι μου είπε.
Όμως με την συζήτηση τελικά μόνος του ομολόγησε
, “πάτερ όντως δεν ερωτεύτηκα ποτέ την γυναίκα μου, δεν την αγάπησα, ήτανε καλή και ήθελα παιδιά, η ηλικία μου περνούσε και έτσι το πήρα απόφαση”.
Δεν άλλαξε λοιπόν όπως νόμιζε ο άνθρωπος αυτός. Αυτός ήταν πάντα.
Απλά ο πόθος του, το θέλω του να έχει παιδιά υπερτερούσε προς την αδιαφορία που ένιωθε για την σύζυγό του.
Όταν όμως έκανε τα παιδιά, όταν δηλαδή πλέον η γυναίκα του εκπλήρωσε (κατ’ αυτόν) τον σκοπό της, ως ένα άχρηστο αντικείμενο μπήκε στην άκρη.
Πριν, την ανεχόταν για να του κάνει παιδιά, τώρα την ανεχόταν για να του μεγαλώσει τα παιδιά, για τις δουλειές του σπιτιού, για την αποφυγή της κοινωνικής κατακραυγής ενός διαζυγίου.
Μα αυτό ήταν χειρότερο από διαζύγιο που έκανε, ήταν ένας εμπαιγμός του μυστηρίου του γάμου…
Αλλά και κάτι άλλο. Όταν ένα σπίτι έχει χτιστεί πάνω στην άμμο όσα μερεμέτια κι αν κάνεις δεν λύνεις το πρόβλημα.
Το θέμα ήταν να μην είχε κτιστεί πάνω στην άμμο.
Τώρα εάν θέλουμε να σώσουμε το σπίτι μας θα πρέπει να κάνουμε “βαριές εργασίες” που χρειάζονται χρόνο και κοστίζουν πόνο.
Μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται να ταπεινωθούμε που είναι η πιο βαριά ίσως εργασία· και να το κάνουμε αίτημα προσευχής για να φωτιστούμε, για να καταλάβουμε τον άλλο για να μας καταλάβει ο άλλος.!
(π. Paulos Papadopoulos)
https://www.facebook.com/profile.php?id=100005131572681

Αφήστε μια απάντηση