Για τον μεγάλο έχω την Παράκληση … για τον μικρό τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας!
Ήταν μια μανούλα που όταν έφευγαν απ’ το σπίτι οι δυο της γιοί με τις μηχανές τους ποτέ της δεν τους εμπόδιζε! Και ας άκουσε κάποτε την γειτόνισσα να της φωνάζει:
-Καλά δεν ανησυχείς; Δεν τους μιλάς; Θα σκοτωθούν καμιά μέρα! Τρέξε, φώναξε, απαγόρευσε!
Και εκείνη της απάντησε:
-Για τον μεγάλο έχω την Παράκληση και για τον μικρό τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας!
Τόση απλότητα, τόση πίστη, τόση θυσιαστική, ατίμητη αγάπη!
Από το Α ως το Ω!
Νύχτα στέλνουν τις δεήσεις τους όλες οι πονεμένες μα ελπίζουσες ψυχές!
_______________________
Η γερόντισσα Μακρίνα ελεγε:
-Την ώρα που θα λέει ο Ιερεύς τό “εξαιρέτως” να σταυρώσεις τον πόνο σου.
Θέλω κάτι να επισημάνω για τη Θεία Λειτουργία, για τη στιγμή τού «Άξιόν εστί».
Εκείνη την ώρα να προσέχουμε τον λογισμό μας και να σταυρώνουμε όλο το σώμα μας,
διότι είναι παρών ο Θεός.
Εκείνη την ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μάς ενισχύει.
Εκείνη την ώρα επισκιάζει ή Χάρις τού Παναγίου Πνεύματος.
Ή δε Παναγία όλα τα εξορκίζει, είτε πειρασμό είτε αρρώστια.
Στο «εξαιρέτως τής Παναγίας Αχράντου» να σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε και να μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων και όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη.
Την ώρα πού εύχεται ό Ιερεύς και λέει:
«Μνήσθητι Κύριε… ζώντων και τεθνεώτων» να γονατίζουμε, αν μπορούμε -και οι εκκλησιαστικές- και να προσευχόμαστε για όλους τούς ανθρώπους.
Κάποτε είχε έρθει ό κύριος, πού χάρισε στο Μοναστήρι τα βιβλία τού αγίου Ιωάννου
τού Χρυσοστόμου.
Είχε ένα επίμονο πονοκέφαλο και είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στους γιατρούς, χωρίς να βρει θεραπεία.
Άκουσε λοιπόν σε μία Θεία Λειτουργία φωνή που τού είπε:
«Την ώρα πού θα λέει ό Ιερεύς το “εξαιρέτως”, να σταυρώσεις τον πόνο σου».
Αυτό ήταν, σταυρώθηκε και πέρασε.
Να διέλθουμε το υπόλοιπο της ζωής μας με πίστη, με πολλή αγάπη, με υπομονές, με πολύ αγώνα πνευματικό, για να φθάσουμε και στην ενότητα της πίστεως και την κοινωνία με τον Θεό.
(Γερόντισσα
Μακρίνα Βασσοπούλου+)

Αφήστε μια απάντηση