Πληγῆ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο εἶναι…

Πληγῆ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο εἶναι κάθε ἀμετανόητη καὶ ἀνεξομολόγητη ἁμαρτία καὶ τὸ νὰ πέσει κανεὶς μέσα στὴν ἀπόγνωση, πράγμα τὸ ὁποῖο εἶναι τῆς δικῆς μας ἐκλογῆς καὶ θελήσεως. Διότι ἐὰν ἐμεῖς δὲν παραδώσουμε τὸν ἑαυτό μας στὸν βόθρο τῆς ἀμελείας καὶ τῆς ἀπογνώσεως, καμία ἀπολύτως δύναμη δὲν ἔχουν πάνω μας οἱ δαίμονες. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸν τραυματισμό μας, ἂν θέλουμε, γινόμαστε μὲ τὴ θερμὴ μετάνοια πιὸ ἀνδρεῖοι καὶ πιὸ ἔμπειροι. Διότι μετὰ τὸν τραυματισμὸ καὶ τὸν θάνατο, τὸ νὰ σηκώνεται πάλι καὶ νὰ πολεμάει κανεὶς εἶναι γνώρισμα τῶν πάρα πολὺ γενναίων καὶ ὑπερβολικὰ ἀνδρείων, πράγμα βέβαια ποὺ ἀξίζει πολὺ καὶ εἶναι ἄξιο μεγάλου θαυμασμοῦ. Διότι τὸ νὰ διατηρούμαστε ἀτραυμάτιστοι δὲν εἶναι κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τὰ μποροῦμε, τὸ νὰ εἴμαστε ὅμως ἀθάνατοι ἢ θνητοὶ εἶναι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ τὰ μποροῦμε. Διότι, ἂν δὲν ἀπελπισθοῦμε, δὲν θὰ πεθάνουμε, ὁ θάνατος δὲν θὰ μᾶς κυριεύσει, ἀλλὰ θὰ εἴμαστε πάντοτε δυνατοί, προσφεύγοντας μὲ τὴν μετάνοια στὸν παντοδύναμο καὶ φιλάνθρωπο Θεό» (τ. 19Β, σ. 363).
ΕΠΕ, ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου