Σαν το ψωμί…
– “Πρόσεχε!” φώναζε η μάνα,
“μην σκορπάς τα ψίχουλα στο πάτωμα!
Είν’ αμαρτία”.
Έπεφτε λίγο ψωμί κάτω
και το φιλούσαμε πριν το βάλουμε στο στόμα,
ευλαβικά σαν ν’ ασπαζόμασταν σώμα Θεού.
Και ήταν.
Αυτό ακριβώς.
Είχαμε μάθει να σεβόμαστε αυτό το ψίχουλο
που δεν έπρεπε να σκορπιστεί στο έδαφος
άσκεφτα κι ανέμελα.
Κι έτσι μεγαλώσαμε.
Με ψωμί που έθρεψε πρώτα την ψυχή μας.
Κυρίως αυτή.
Ψιχία για την ψυχή μας.
Τα πιο σημαντικά κι απαραίτητα.
(Φιλοι της τεχνης και της φιλοσοφίας)
Ο καλός ο Λόγος…
Αλήθεια, τι δύναμη έχει ο λόγος!
Ένας πικρός λόγος μας απογοητεύει.
Ένας γλυκός λόγος μας ενθαρρύνει.
Ένας φλύαρος λόγος μας κουράζει.
Ένας φειδωλός λόγος μας προβληματίζει.
Ένας απειλητικός λόγος μας τρομοκρατεί.
Ένας γαλήνιος λόγος μας καθησυχάζει.
Ένας χυδαίος λόγος μας αηδιάζει.
Ένας ευγενικός λόγος μας μαγνητίζει.
Ένας πρόστυχος λόγος μας κολάζει.
Ένας φωτισμένος λόγος μας στηρίζει.
Ένας αδιάκριτος λόγος μας διαλύει.
Μια συγνώμη στον Θεό
…μας σώζει!
Οι περισσότερες αμαρτίες, αρχίζουν από τα λόγια.
Ένας λόγος που θα ειπωθεί με απροσεξία, ολόκληρες οικογένειες μπορεί να κάνει άνω κάτω και να καταστρέψει και να βυθίσει στον όλεθρο ανθρώπινες ζωές.
Διότι την μεν ζημιά των χρημάτων είναι δυνατόν να την επανορθώσει κανείς.
Ένα απρόσεκτο όμως λόγο, ο οποίος ξέφυγε από το στόμα μας, δεν είναι πλέον δυνατόν να τον πάρουμε πάλι πίσω…
Γι’ αυτό φύλαττε τη γλώσσα σου και να ομιλείς μόνο, όταν τα λεγόμενά σου είναι χρησιμότερα από την σιωπή σου.
Διαφορετικά εάν ομιλείς άτακτα και χωρίς χαλινό, η γλώσσα σου θα γίνει όργανο των δαιμόνων…
(Ιησούς Χριστός οδός)
Αν είμασταν απλοί σάν τα παιδιά, ο Κύριος θα μάς έδειχνε τόν παράδεισο, θα τόν βλέπαμε μέσα στήν δόξα τών Χερουβείμ καί τών Σεραφείμ, καί όλων τών επουρανίων δυνάμεων και τών Αγίων.!
(Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)
