Ο γέροντας Βησσαρίων αγιοκατατάχθηκε την Τρίτη 14 Ιουνίου 2022. Ο Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το 1908. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας Κορκολιάκος. Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα και έλαβε την απόφαση να εισέλθει στον ιερό κλήρο. Έγινε μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.
Το 1935, ο π. Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα για να αφοσιωθεί στο έργο της διακονίας. Το 1955, ο γέροντας πήγε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος, κτίσμα του 14ου αιώνα κοντά στην Υπάτη Φθιώτιδας σε υψόμετρο 553 μέτρων. Κοιμήθηκε οσιακά στις 22 Ιανουαρίου 1991 στο νοσοκομείο Σωτηρία από πνευμονικό οίδημα. Όταν έγινε η εκταφή του γέροντα το φέρετρό του βρέθηκε σε άριστη κατάσταση και το σώμα του ήταν άφθαρτο.
Το άφθαρτο σώμα του γέροντα μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας και έκτοτε βρίσκεται στο ίδιο σημείο προς προσκύνηση από χιλιάδες προσκυνητές. Σχολιάζοντας το συμβάν του άφθαρτου σώματος του Οσίου Βησσαρίωνα, ο παγκοσμίως καταξιωμένος ιατροδικαστής Παναγιώτης Γιαμαρέλος, το είχε χαρακτηρίσει ως «μέγα μυστήριο». «Είδαμε έναν νεκρό με φυσιογνωμία αγία» είχε πει ο διάσημος ιατροδικαστής.
Θεωρώ πολύ σημαντικό να παραθέσω αυτούσια τα λόγια του μακαριστού αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Ζαχαράκη (+ 2017) ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος. Γράφει ο γέροντας Δαμασκηνός την 1η Σεπτεμβρίου 2016: «Την 3ην Μαρτίου του έτους 2006 έγινε η ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος. Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον».
Σε άλλο σημείο ο π. Δαμασκηνός αναφέρει: «Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της ιεράς μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον. Ο κ. Γιαμαρέλλος ήλθε στο μοναστήρι μας για να εξετάσει μακροσκοπικά το σκήνωμα του Γέροντα. Η εξέταση δεν ήταν ακριβώς μακροσκοπική, αφού ο ιατροδικαστής, για να έχει πιο ασφαλή γνώμη, έπιασε τα χέρια και τα πόδια του π. Βησσαρίωνα και τα κούνησε.
More Read
Αυτό, όμως, που άφησε όλους εμάς που είμασταν εκεί και πιο πολύ τον πεπειραμένο ιατροδικαστή άφωνους, ήταν το εξής θαυμαστό γεγονός. Όταν επιχείρησε να πάρει το μικρό Ευαγγέλιο από τα χέρια του Οσίου Γέροντα, για να ελέγξει αν και πόσο φθάρθηκε από το χρόνο, ο Γέροντας δεν… του το έδινε. Ο ιατροδικαστής το τράβηξε δυο τρεις φορές επίμονα χωρίς αποτέλεσμα.
Και τότε ψιθύρισε: – Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; Τέτοιο φαινόμενο δεν έχω ξαναδεί καθ’ όλην τη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς ιατροδικαστικής μου καριέρας! Άνθρωπος πεθαμένος, πριν από 15 χρόνια, και να κρατάει σφιχτά στα χέρια του το Ευαγγέλιο και να μην μπορώ να του το πάρω! Αυτό είναι πραγματικά για μένα πολύ θαυμαστό γεγονός.
Γεμάτος έκπληξη και θαυμασμό απευθύνθηκε στον Όσο και του είπε: – Δος το μου, πάτερ, να το δω και θα σου το δώσω πάλε. Τότε, είδαμε το χέρι του Γέροντα να χαλαρώνει και να αφήνει το Ευαγγέλιο στα χέρια του ιατροδικαστού, ο οποίος συγκλονισμένος έκανε τον σταυρό του. Αφού το ξεφύλλισε, το βρήκε ανέπαφο από τον χρόνο, το έβαλε πάλε στο χέρι του Οσίου Γέροντα, ο οποίος, το έσφιξε πάλι στην παλάμη του και έτσι το κρατάει μέχρι σήμερα!». Π. Δαμασκηνός (βιβλίο το «Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα», έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος).
Εδώ και για 2 περίπου μήνες, η Αγία μας Εκκλησία, όλα τα πνευματικά παιδιά του Αγίου Βησσαρίωνα και όλος ο πιστός κόσμος αναφωνεί: Τι μεγάλη ευλογία, τι ουράνια μαρτυρία αγιότητας, τι εξ Ύψους χαρά και τι Άνωθεν πνευματική Χάρη αποτελεί ο νέος άγιός μας Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης! Ένα νέο, λαμπρό, όμορφο στολίδι και ουράνιο δώρο ήδη κοσμεί τον άγιο αμπελώνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Αναμφίβολα είναι μια ουράνια ευλογία και πρόκειται για μια έκτακτη φανέρωση και αποκάλυψη της δόξας του Τριαδικού Θεού. Διότι, κάθε νέα αγιοκατάταξη αποτελεί προανάκρουσμα και προαναγγελία Ανάστασης.
Σε κάθε αγιοκατάταξη βρίσκουμε και έναν ξεχωριστό χαρακτήρα και πορεία αγίου. Ένα άγιο πρόσωπο με τα δικά του ιδιαίτερα γνωρίσματα, πνευματικές ποιότητες και χαρακτηριστικά. Στην περίπτωση το Οσίου Βησσαρίωνα, ο στίβος της δικής του πάλης και διακονίας δεν ήταν κατά κύριο λόγο κάποιο ιερό μοναστήρι ή κάποιο ιερό κελλί, όπου η νήψη, ο δρόμος της ατομικής αρετής και τα ασκητικά παλαίσματα αποτελούν τον κύριο μέλημα και βίο του.
Τα άγια παλαίσματα του Οσίου Γέροντα δόθηκαν και δίπλ, και πλησίον και μέσα στον κόσμο. Η ζωή του αγίου γέροντα ήταν αγία και διττή: Και εκκλησιαστικό λειτούργημα και αποστολική διακονία προς τον πλησίον με κοινωνικό έργο και αγία προσφορά. Αυτή ήταν η διπλή πορεία του βίου του Οσίου Βησσαρίωνα. Αυτό το δυικό γεγονός έχει σημαδέψει την αγία βιωτή του. Γεγονός ή πορεία που δεν κρυβόταν από τον Πανάγαθο Κύριο και έτσι λάβαινε ο άγιος παππούλης πολλαπλάσιο ουράνιο μισθό, ευχές, χορηγίες και ευλογίες.
Χωρίς καθόλου να του λείπει η ησυχαστική, νηπτική και μοναστική ζωή, σε ολόκληρη τη ζωή δεύτερος οδηγός του Αγίου Γέροντος ήταν η ελεημοσύνη και ο άνθρωπος που βρίσκονταν σε πόνο και ανάγκη. Μας αξίωσε ο Κύριος να φιλοξενούμε στο σπίτι μας, στο χωριό Αυλάκι Στυλίδας, για αρκετά χρόνια και κατ΄ έτος τον άγιο Βησσαρίωνα. Μάλιστα, είχα την αγία τύχη να τον βοηθάω με ένα τροχήλατο καρότσι με τις δυο χειρολαβές, πηγαίνοντας σπίτι-σπίτι σε όλο το χωριό να μαζέψουμε κυρίως λάδι και σιτάρι για την Ιερά Μονή Αγάθωνα όσο επίσης και για τους ευρισκόμενους σε ανάγκη ανθρώπους.
Ο παππούλης, κάθε Σαρακοστή, με ευλογία του Γέροντα Γερμανού, έφευγε από το μοναστήρι και διέτρεχε από άκρη σε άκρη τα χωριά της Φθιώτιδας για να εξομολογήσει και να βοηθήσει τον κόσμο. Πήγαινε σε όλα τα σπίτια και βοηθούσε τους χωρικούς. Πολλές φορές μάλιστα κοιμόταν και εκεί.
Η περιοδεία του αγίου Γέροντα περιλάμβανε κατά πρώτον την αγία εξομολόγηση. Έβγαινε επίσης με την εικόνα της Παναγίας στα χωριά, όπου με ορθόδοξη λαχτάρα τον περίμεναν στους δρόμους οι κάτοικοι. Τελούνταν ακολουθίες, ο παππούλης εξομολογούσε, τους έλεγε λόγους πνευματικούς, οικοδομητικούς και παραμυθίας.
Ο Άγιος Βησσαρίων όσα μάζευε τα μοίραζε στα δύο: Σε δύο «σακιά». Το ένα «σακί» το έφερνε στο Μοναστήρι για τις ανάγκες του. Όσα περιείχε το άλλο «σακί» τα μοίραζε άμεσα και κατευθείαν στους φτωχούς. Ξέροντας τις ανάγκες της κάθε οικογένειας, έκανε αναλόγως και την διανομή. Τον μισθό που ελάμβανε ως ιερέας τον μοίραζε ολόκληρο στους φτωχούς μη κρατώντας χρήματα ούτε για τα εισιτήριά του. Ο Άγιος Γέροντας είχε επίσης σε λειτουργία Γεωργοτεχνική Σχολή και η Ιερά Μονή Αγάθωνος φιλοξενούσε 82 άπορα παιδιά.
Ο κ. Χ. Μπούσιας αναφέρει: Κάποτε ένας χριστιανός του έδωσε ένα φακελάκι με κάποια χρήματα, γνωρίζοντας ότι ο Γέροντας ήξερε πού και πώς θα τα διαθέσει. Πράγματι, λίγο μετά τον πλησίασε μία γυναίκα που χρειαζόταν βοήθεια. Εκείνος της προσέφερε αμέσως το φακελάκι, χωρίς καν να έχει ελέγξει το περιεχόμενό του. Ένα χρόνο αργότερα, η γυναίκα ξαναήλθε, αυτή τη φορά για να ευχαριστήσει τον Γέροντα, γιατί με το ποσό εκείνο όχι μόνο κάλυψε τις ανάγκες της, αλλά κατάφερε και να παντρέψει το παιδί της.
Φοιτητής είχε ένα τελευταίο μάθημα για να πάρει το πτυχίο. Τις ημέρες πριν τις εξετάσεις δούλευε στο μοναστήρι στρώνοντας πλάκες και δεν πρόλαβε να διαβάσει. Επιπλέον δεν είχε και χρήματα για τα εισιτήρια. Όταν επρόκειτο να φύγει, για να δώσει το μάθημα ήταν εκνευρισμένος. Τον πήρε στην αγκαλιά του, του έβαλε χρήματα στην τσέπη του και του είπε στοργικά: Να πας παιδί μου να γράψεις. Και ας μην είσαι διαβασμένος, δέκα θα πάρεις. Στις τέσσερις με πέντε ώρες που ταξίδεψε με το λεωφορείο, πρόλαβε και διάβασε 50 σελίδες. Τα θέματα που ο καθηγητές έβαλε ήταν από αυτές τις σελίδες. Και πήρε δέκα.
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη ο παππούλης πήγαινε στα νοσοκομεία της Λαμίας επισκεπτόμενος αρρώστους από κρεβάτι σε κρεβάτι. Κάποια φορά βρέθηκε δίπλα σε βαριά άρρωστο που ήταν στα τελευταία του. Τον εξομολόγησε και τον κοινώνησε. Μετά από λίγες ημέρες ο άνθρωπος αυτός έγινε τελείως καλά.
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό ενός νεαρού ζευγαριού, του Γιάννη και της Κωνσταντίνας, που προσκύνησαν το σκήνωμα του γέροντα Βησσαρίωνα και δεήθηκαν με δάκρυα στα μάτια να αποκτήσουν ένα παιδάκι. Και ήρθε το παιδάκι, 22 Ιανουαρίου, ημέρα κοίμησης του π. Βησσαρίωνα.
Ο μακαριστός ηγούμενος της ιεράς μονής του Οσίου Δαβίδ στις Ροβιές Εύβοιας Κύριλλος διηγούνταν: Όταν βρέθηκα μπροστά στο σκήνωμα του γέροντα Βησσαρίωνα και επειδή ήμουν κοντός και δεν έφτανα να φιλήσω το χέρι του, τον παρεκάλεσα για να μου το δώσει. Και, ω! του θαύματος: Ο όσιος σήκωσε μέσα από το φέρετρο το χέρι του και το έφερε επάνω στο τζάμι της λάρνακας για να το φτάσω και να το ασπαστώ.
Ιερέας θέλησε να κάνει τρισάγιο στον τάφο του αλλά δεν είχε καρβουνάκια. Είπε μέσα του: Πάτερ, συγχώρεσέ με, που θα σε διαβάσω χωρίς θυμίαμα. Όταν έψαλλε το «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων», το μνήμα μοσχοβόλησε από μόνο του.
Ένα ζευγάρι επί δέκα χρόνια δεν είχε αποκτήσει παιδί. Πήγαν στο σκήνωμα του γέροντα Βησσαρίωνα, προσευχήθηκαν μπροστά του να εκπληρωθεί η επιθυμία τους και από δύο μήνες η γυναίκα έμεινε έγκυος.
Μια κυρία, σύζυγος αξιωματικού, λόγω του ανεξέλεγκτου σακχάρου έχασε το φως της. Λίγες ημέρες μετά την κοίμηση του π. Αγάθωνα προσκύνησε με θέρμη τον τάφο του, ώστε να γίνει καλά. Και αυτό συνέβη.
Ο άγιος πατήρ Βησσαρίων συνάντησε κάποτε στο νοσοκομείο της Λαμίας έναν βαριά άρρωστο άνθρωπο με προχωρημένο καρκίνο στα τελευταία του. Διηγήθηκε ο παππούλης: «Πήγα κοντά του και κάθισα δίπλα του. – Τί κάνεις παιδί μου; του είπα. – Δεν είμαι καλά παππούλη, πεθαίνω, μου απάντησε. – Παιδί μου, έχω ένα φάρμακο που θα σε κάνει καλά.
– Τί φάρμακο, παππούλη; Όλα τα πήρα και τίποτε δεν γίνεται. – Αυτό το φάρμακο που έχω εγώ, δεν το πήρες. Θέλεις να σου το φέρω; – Φέρτο μου, παππούλη. Τον εξομολόγησα και πήγα και του έφερα τη θεία Κοινωνία. Ανασηκώθηκε, έκανε τον σταυρό του κλαίγοντας και κοινώνησε. Παιδιά μου, ο άνθρωπος αυτός έγινε καλά! Τελείως καλά και πήγε γερός στο σπίτι του» (Αρχιμ. Δαμασκηνού Ζαχαράκη, «Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης. Ο ελεήμων Πνευματικός», έκδοση Ι. Μονής Αγάθωνος, 2017).
Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που βρίσκεται στη Σουρωτή, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Παρότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ο ένας τον άλλον, αλληλο-προσφωνήθηκαν με τα ονόματά τους. Κάποια στιγμή, στη μεταξύ τους συζήτηση, ο π. Παΐσιος είπε στον π. Βησσαρίωνα: «Σε ζηλεύω, πατέρα Βησσαρίωνα».
Όταν έφυγαν από το μοναστήρι και πήραν τον δρόμο του γυρισμού, ο π. Βησσαρίων είπε στον οδηγό που τον μετέφερε: «Άκουσες παιδί μου τι είπε ο π. Παΐσιος; Με ζηλεύει, είπε. Εμένα ζηλεύει; Τι να ζηλέψει από μένα τον ταλαίπωρο Βησσαρίωνα;» Αυτά μας τα διηγήθηκε κάποιο πνευματικό του παιδί που ήταν ο οδηγός που τον μετέφερε. Την αγία ευχή και τις ουράνιες μεσιτείες του Αγίου Βησσαρίωνα να έχουμε. Αμήν.
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2022
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
