ΙΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ’ 14-20 (Ο θερισμός και ο τρύγος της γης)

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

14-14 Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ νεφέλη λευκή, καὶ ἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενος ὅμοιος υἱῷ ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ.

14-15 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων ἐν φωνῇ μεγάλῃ τῷ καθημένῳ ἐπὶ τῆς νεφέλης· πέμψον τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ θερίσαι, ὅτι ἐξηράνθη ὁ θερισμὸς τῆς γῆς.

14-16 καὶ ἔβαλεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τὴν νεφέλην τὸ δρέπανον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ.

14-17 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον ὀξύ.

14-18 Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἐφώνησε κραυγῇ μεγάλῃ τῷ ἔχοντι τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ λέγων· πέμψον σου τὸ δρέπανον τὸ ὀξὺ καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας τῆς ἀμπέλου τῆς γῆς, ὅτι ἤκμασεν ἡ σταφυλὴ τῆς γῆς.

14-19 καὶ ἔβαλεν ὁ ἄγγελος τὸ δρέπανον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον τῆς γῆς, καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν ληνὸν τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ τὴν μεγάλην.

14-20 καὶ ἐπατήθη ἡ ληνὸς ἔξω τῆς πόλεως, καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τῆς ληνοῦ ἄχρι τῶν χαλινῶν τῶν ἵππων ἀπὸ σταδίων χιλίων ἑξακοσίων.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ / ΕΡΜΗΝΕΙΑ

14. Και είδα σύννεφο λευκό και επάνω του καθισμένος όμοιος με τον Υιό του Ανθρώπου με χρυσό στεφάνι στο κεφάλι του και κοφτερό δρεπάνι στο χέρι Του.
(Σύννεφο είναι οι αγγελικές δυνάμεις που στερούνται ύλης και εκτελούν αέναα τα διακονήματά τους.
Το λευκό δηλώνει την καθαρότητά τους.
Πάνω σε αυτές -ως όχημα- θα έρθει ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία, όπως ακριβώς τον είχαν δει και οι μαθητές, όταν ανελήφθη στους ουρανούς.
Το χρυσό στεφάνι δείχνει, ότι είναι βασιλεύς των βασιλέων και το κοφτερό δρεπάνι δηλώνει τη συντέλεια του κόσμου και το θερισμό.)

15. Και βγήκε άλλος άγγελος από το ναό φωνάζοντας δυνατά στον καθήμενο στη νεφέλη:
Στείλε το δρεπάνι σου και θέρισε, γιατί ήρθε η ώρα, γιατί ξεράθηκε ο καρπός για το θερισμό της γης.
(Εδώ καθίσταται προφανές, ότι οι άγιοι άγγελοι ζητούν με μεγάλο πόθο, να αποδοθούν επιτέλους οι αμοιβές στους δίκαιους, που έζησαν με καθαρότητα ποιώντας το θέλημα του Θεού και οι ποινές και τιμωρίες στους αμαρτωλούς.
Η ημέρα της συντέλειας τοποθετείται χρονικά στο θέρος. Και όπως ακριβώς κατά το θερισμό το μεν σιτάρι αποθηκεύεται, τα δε άχρηστα χόρτα και ζιζάνια καίγονται, έτσι και κατά τη συντέλεια οι μεν ποιούντες θεάρεστα έργα θα τοποθετηθούν στις ουράνιες αποθήκες, οι δε ασεβείς θα παραδοθούν στο πυρ το εξώτερον.)

16, 17, 18, 19, 20. Και ο καθήμενος στο σύννεφο έβαλε το δρεπάνι Του στη γη και θέρισε.
Και βγήκε και άλλος άγγελος από τον ουρανό με κοφτερό δρεπάνι.
Και βγήκε και άλλος άγγελος από το θυσιαστήριο έχοντας εξουσία στη φωτιά και φώναξε με μεγάλη κραυγή σε αυτόν που είχε το δρεπάνι:
Στείλε το κοφτερό σου δρεπάνι και τρύγησε τα σταφύλια της αμπέλου της γης, γιατί ωρίμασαν.
Και έβαλε ο άγγελος το δρεπάνι του στη γη και τρύγησε την άμπελο της γης και έριξε τα σταφύλια της στο πατητήρι του θυμού του Θεού το μεγάλο.
Και πατήθηκε το πατητήρι έξω από την πόλη και βγήκε αίμα ως το χαλινάρι του ίππου σε απόσταση χιλίων εξακοσίων σταδίων (τριακοσίων χιλιομέτρων).
(Οι άγγελοι έχουν διάφορες διακονίες: άλλοι έχουν εξουσία στη φωτιά, άλλοι στον αέρα, άλλοι στο νερό, άλλοι στη γη. Άλλοι φρουρούν και προστατεύουν τους ανθρώπους, άλλοι τους τιμωρούν. Ένας εξ αυτών ήταν και ο άγγελος, που με το δρεπάνι του τρύγησε την άμπελο της γης, εκείνος δηλαδή που έφερε τις τιμωρίες στους ανθρώπους που είναι προσκολλημένοι στην ύλη και τις επιθυμίες της σάρκας. Το ότι ωρίμασαν τα σταφύλια σημαίνει, ότι οι ασεβείς και αμαρτωλοί των εσχάτων χρόνων υπερέβησαν κάθε κακία. Γι’ αυτό και τους ρίχνει στο πατητήρι του θυμού του Θεού. Εκεί θα καταπατηθούν από την ανείπωτη θλίψη και τα σφοδρότατα βάσανα και λόγω της υπέρμετρης κακίας και ασέλγειάς τους και επειδή καθόλου δε σωφρονίστηκαν ούτε μετανόησαν από τις τιμωρίες που υπέστησαν νωρίτερα άλλοι ασεβείς, το αίμα από τη σύνθλιψη θα ξεχειλίσει από το πατητήρι και θα φθάσει τριακόσια χιλιόμετρα μακριά.)

Αφήστε μια απάντηση