Ψυχοτρύπανο και νέα τάξη [1]

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ

Ο χρόνος πληρούται με την ανθρώπινη δραστηριότητα .Τελικά αυτός
είναι η διάσταση η οποία διασώζει τον άνθρωπο από την ταρίχευσή του σε
κατάσταση στάτους κβο. Οι πολυπληθείς δράσεις κι αλληλοεπιδράσεις
καθορίζουν το προιόν της δαπάνης του χρόνου .Το γενησόμενον
καθίσταται γεγονός και το γεγονός προδικάζει αιτιακά το γενησόμενο .Η
περιδίνηση στην έλικα τούτης της μονόδρομης μεταπτώσεως από την
ανυπαρξία εις την ύπαρξη καταστάσεων , είναι το ασφαλές κριτήριο για
την αίσθηση της χρονικής μετατοπίσεως. Η ύπαρξη μιας καταστάσεως
ισοδυναμεί με τις θεμελιώδεις ιδιότητες του είναι της. Από τα σωθικά της
ιστορίας ,αντηχείται δίδαγμα τερατώδες για την αλήθεια που αυτό
περικλείει .Κάθε δρομολογημένη από τη φύση της να επιδράσει εις τους
άλλους κατάσταση ,περιέχει εσωτερικευμένη την προσδοκία της πηγής
της να πλήξει άνευ ορίων με οδύνη τον δέκτη της. Σπανίως όμως να του
επιδαψιλεύσει ικανοποίηση.Αυτός είναι ο πηρύνας της ανθρώπινης
δυστυχίας ,η αστοχία στην εκτίμηση του κακού ως αγαθού .Και τούτη η
διαστροφή των προθέσεων ανάγεται στην παρά φύσιν υπερακόντιση ,έως
λαγνείας ,του ιδίου θελήματος έναντι των άλλων.
Στο μακροσκοπικό της κοινωνίας επίπεδο, αυτό συντελείται δια της
επιβολής νόμων παρεκβατικών εις την ανθρώπινη ελευθερία ενίοτε και
τη φύση. Ο νομοθέτης επιζητά το σημείο ισορροπίας του νομικού
σημαινομένου ,εις το απώτατο όριο ανοχής της κοινωνίας .Η ανοχή
αποσβένει τους ισχυρούς κραδασμούς .Επιστρατεύονται στρατιές
ειδημόνων στο κατόπι της ανιχνεύσεως των τρεχουσών ορίων της .Τούτη
η ανοχή είναι ο απαραίτητος συντελεστής ώστε της εξουσίας η πράξη ,να
μην εκπέσει στην επικίνδυνη γι’αυτήν πολιτική απονομιμοποιήση,
έχοντας υπερβεί τα όρια των αυταρχισμών και την εξαχρείωση της
γελοιοποιήσεως .Κι όταν η ανοχή αυτή δοκιμαστεί επιτυχώς ,τότε μπορεί
να παραχθεί περαιτέρω ανοχή με την εξακτίνωση των ορίων της ,άνευ
φραγμού .Η ανοχή ρευστοποιεί την ραχοκοκκαλιά του ήθους ,το
αποχαρακτηρίζει ως μέτρο και τότε αυτό μεταπίπτει από τον αξιακά
καθοριζόμενο τρόπο του πράττειν και σκέπτεσθαι ,προς την αστάθμητη
ιδεοληψία της μετανεοτερικής ποικιλοχρωμίας .
Τα νομοθετικά σώματα μολονότι θεωρούνται αντιπροσωπευτικές της
κοινωνίας αντανακλάσεις ,προωθούν επιλογές οι οποίες διακρίνονται

από την ακρασία των μελών τους και σε πρόδηλη ασυμφωνία έναντι του
κοινωνικού δικαίου ,αλλά και της χρηστότητας των ηθών . «Δοκεί δη η τε
εγκράτεια και καρτερία των σπουδαίων και επαινετών είναι ,η δ’ακρασία τε
και μαλακία των φαύλων και ψεκτών
και ο αυτός εγκρατής και
εμμενετικός τω λογισμώ και ακρατής και εκστατικός του λογισμού .και ο
ακρατής ειδώς ότι φαύλα πράττει δια πάθος …»(Αριστοτέλης ,Ηθικά
Νικομάχεια 1145β) .

Η θεσμική κανονικοποίηση του μετανεοτερικού ,το οποίο υπό άλλες
συνθήκες θα ήταν παρεκβατικό εις των υφισταμένων κανόνων την ισχύ
αλλά και τολμηρό έως χυδαίο εις των ηθών την διαπλασθείσα έως της
ώρας εκείνης πλειοψηφική στάση ,συντελείται με την αρματωσιά της
διαχρονικής εξοικειώσεως σ’αυτό. Το φαινόμενο των αντιδράσεων
αξιολογείται και προπαρασκευάζεται η αντιμετώπισή του έτσι ώστε
βαθμιαία ν’απολέσει τη σοβαρότητά του. Με τον επαγγελματισμό των
εργολάβων της προπαγάνδας στα μέσα ,των διαπλεκομένων κομμάτων
και των αναγνωρισίμων προσώπων ,ανασύρεται στο προσκήνιο μια
διαβρωμένη εικόνα του όντως κόσμου.Εγκαθίσταται δια του εθισμού εις
το κοινό ,το παρείσακτον ως οντολογικά συγκροτημένο ,δεοντολογικά
αποδεκτόν ,επιστημονικά αναμφισβήτητο. Ο βαθμιαίος εκκεντρισμός του
κοινού ,με τις τοξίνες της νέας τάξεως από τους πρωταιτίους της ,
εξασφαλίζει την προστατευτική γι’αυτούς απάμβλυνση της θυμηδίας και
του μένους .Έχουν προκαλέσει βαθμιαία
ανήκεστη αδυναμία
αντιδράσεως στην κοινωνία ,η οποία την ανείκαστη παθητικότητα
εμφορείται ως αποτέλεσμα μιθιθρατισμού.Οι καινοφανείς του θεσμικού
εδεσματολογίου συνταγές ,ακόμη κι αν σε κάποιο του πληθυσμού
ευάριθμο τμήμα παραμείνουν δυσκατάποτες ,αποκτούν το χαρακτήρα
της άμεσης και καθολικής εφαρμογής τους .Το μετανεωτερικόν φορώντας
την πανοπλία της θεσμικής προστασίας, ισχυροποιείται.
Οι πολιτικές ηγεσίες διαπλανητικά ,συναριθμούνται σχεδόν όλες στην
ίδια λογική .Οπισθοδρομώντας για λίγο ιστορικά, διαφαίνεται τούτη η
συναίνεση σ’αυτό που κατά συνεκδοχήν ονομάζεται νέα τάξη κι
εγκολπώνει όλα τα μετανεωτερικά στοιχεία ,στης συντονισμένης
προπαρασκευής της την μεθόθευση. Σε ανύποπτους χρόνους,
παιδαγωγούσε
το κοινό μέσω της αμβληχρής παρεισφρήσεως σε
προγράμματα σπουδών κι επιμορφώσεως ,των νεόκοπων εκείνων
θεωριών που πραγματεύονται ένα κόσμο οντολογικής παρυποστάσεως.

Έχριε μ’αυτό τον τρόπο δια της κρατικής παρουσίας ,την μετανεωτερική
απιθανότητα σε ενδεχόμενο υψηλής σταθμίσεως
Η νέα τάξη μέσα στο χρόνο ,από νεολογισμός μετετράπη σε όρο
καθημερινής αδολεσχίας.Οι απολογητές της παρρησιάζονται
καθημερινά, ως κομιστές ενός ανατέλοντος νέου κόσμου, πλησθέντος
καλού καγαθού φορτίου. Εμφορούνται από τεχνολογικό εκστασιασμό,
ελευθεριάζοντα δικαιωματισμό ,πείσμονα αναθεωρητισμό .Έθνη,
θρησκείες ,ιδεές ,παραδόσεις παραπέμπονται στα μουσειακά
παραλειπόμενα ενός παρωχημένου κόσμου .Προβάλονται ως κατορθωτά
τα όνειρα όλων των γενεών .

Για τούτης της αναγκαιότητας το
σκοπούμενο ,τον απόλυτο της ανθρωπότητας έλεγχο δεν ορρωδούν
αναίσχυντα να διασαλπίζουν, «…σε μερικές δεκαετίες θα λέμε ότι ο
κορωνοϊός ήταν η στιγμή που ο κόσμος έγινε ψηφιακός και συμφωνήσαμε να
μας παρακολουθούν όλη την ώρα, όχι μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα, αλλά
και στις δημοκρατίες. Είναι η στιγμή που η παρακολούθηση πέρασε κάτω
από το δέρμα. Δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα .Η μεγάλη εικόνα αυτού που
συμβαίνει είναι ότι πλέον μπορείς να χακάρεις τους ανθρώπους. Το πιο
σημαντικό δεδομένο είναι αυτό που σκέφτεσαι». (Δηλώσεις Yuval Noah Harari,
ιστορικός-ακαδημαϊκός ,σύμβουλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ,
https://rumble.com/vxyfo5-yuval-noah-harari-the-covid-crisis-was-the-moment-when-
surveillance-started.html)
Η νέα τάξη δεν αποκρύπτει δια των εκπροσώπων της το ιδεοτυπικό της
μοντέλο .Ομολογεί την αλήθεια των προθέσεών της ,θεωρώντας την ως
μέθοδο πειθούς των ανθρώπων καλύτερη κι ασφαλέστερη.Περιγράφει τα
σχεδιαστικά της μέσα και τα κρίνει ως ικανά κι αναγκαία στον
προσδιορισμό ενός ελαύνοντος ,πληθωρικού εξελίξεων μέλλοντος ,κυρίως
ψηφιακού χαρακτήρα, σκοπός του οποίου τίθεται η εύκολη εξυπηρέτηση
των αναγκών του παγκοσμίου πολίτη
.Ένα μέλλον για το οποίο ισχυρίζονται πως αν ως προμηθείς δεν το σχεδιάσουμε κεντρικά ,τότε
είμαστε καταδικασμένοι ως επιμηθείς να το υποστούμε .
Ιστορικά ,οι πάσης φύσεως εξουσίες ,πάντοτε αντικαθιστούσαν τους
σκοπούς με τα μέσα .Κι όταν αυτή η αντιμετάθεση των όρων
συνέβαινε,ολέθριο αποτελούσε για τους λαούς εκβάν.Τότε αυτοί οι λαοί
βίωναν την αισχύνη του ολοκληρωτισμού .

Η εξουσία διαθέτοντας τους κυριαρχικούς μηχανισμούς επιβολής της στην
κοινωνία ,διαρκώς επιζητά την επέκτασή της δια της αυξανομένης
εντάσεως του ελέγχου που ασκεί .Η επεκτατική της τάση ,απέναντι στους
πολίτες ,καθιστά τελικά φενάκη την ελευθερία τους και τους ανθρώπους
υποτελείς. Οι συνταγματικοί χάρτες και τα ανθρώπινα δικαιώματα
αποτελούν τότε κενό γράμμα. «Αν μπορούσε η εξουσία να επεκτείνει
απεριόριστα τα μέσα ελέγχου που διαθέτει ,θά προσέγγιζε επ’άπειρον ένα
όριο που θα ήταν κάτι σαν το ισοδύναμο της πανταχού παρουσίας.Αν
μπορούσε να διευρύνει απεριόριστα τους πόρους της ,θα ήταν σαν η
περιβάλλουσα φύση να εξελισσόταν βαθμηδόν προς αυτή την ανεπιφύλακτη
γενναιοδωρία που απολάμβαναν ο Αδάμ και η Εύα στον επίγειο
παράδεισο.»(Σιμόν Βέιλ ,Σκέψεις για της αιτίες της Ελευθερίας…)
Αν η Σιμόν Βέιλ θεωρούσε την απεριόριστη επέκταση της εξουσίας στοιχείο
εσχατολογικής αναφοράς ,σήμερα ωστόσο οι δυνατότητες της τεχνολογίας
επιτρέπουν την επί του ιστορικού προκηνίου πραγματοποίηση αυτού του
ενδεχομένου .Με το δεδομένο ότι οι προθέσεις επεκτάσεως του
εξουσιαστικού πόλου, ηχούσαν ως ιστορικά σήμαντρα από πολύ παλιά ,η
παθητική στάση σήμερα του αδυνάμου λαϊκού πόλου εν όψει της δυστοπίας
που προαλείφεται γι’αυτόν ,δεν προανακρούει τον δυναμισμό αναζητήσεως
μιας έστω ατελούς πολιτικής ελευθερίας ,ως νησίδα ασφαλείας του .Η
εξουσία των ολίγων εκσυγχρονίζει την πάρευνη ισχύ της, και φθέγγεται
μαζί της τον ισοσυλλαβισμό της παγκοσμιότητας ,με της ψηφιακής
αφθονίας τα μέσα . Μέλημά της άμεσο είναι η οριστική ακύρωση των
μηχανισμών εκείνων οι οποίοι θα την καθιστούσαν ασταθή κι ευεπίφορη
σε ανατροπές .Έτσι με την φεντεραλιστική άποψη της πολιτικής και της
οικονομίας παγκοσμίως ,οι πόροι διαπλανητικά ενοποιούνται καθιστάμενοι
πρακτικά άπειροι .Οι δε ανταγωνιστές της εξουσίας ,εξουδετερώνονται από
τα κλειστά παγκόσμια φόρουμ αποφάσεων ,τα οποία αντικαθιστούν
βαθμίαια τις κρατικές αρχές, υποβιβάζοντάς τες σε ρόλο ακινδύνου
τοπικού επάρχου.
Η μέχρι τώρα ,ελλείψει μέσων , αχίλλειος πτέρνα του ασθενούς επί των
λαών ελέγχου της εξουσίας ,πυροδοτούσε ενίοτε κύκλους κοινωνικών
ανακατατάξεων .Ακόμα κι αν
η καθημερινότητα τριγύρω δεν καταμαρτυρούσε την εξέλιξη
,ο χρόνος αιθρίαζε την ελπίδα της μεταβολής. Ο πείσμων αυταρχισμός, κάποια στιγμή εξέπνεε ,σαν
ιστορικής νομοτέλειας το παρεπόμενο .Κι όταν ο αυτοκράτορας απέβαλε

την αλουργίδα του, εξέπιπτε ταυτόχρονα και των περιβεβλημένων με
αυτήν εξουσιαστικών δυνατοτήτων του .Η ιστορική μεταβολή ενείχε τότε
κάποια στοιχεία αισθήσεως αλλαγής των ρόλων .Ήταν κάποιες ιστορικές
χαραμάδες οι οποίες επέτρεπαν στους πένητες των προνομίων να
εκθαμβώνονται έως παραληρήματος ως πορθητές της ποθητής
εξουσίας.Τότε βίωναν μια κάποια ευωχεία ελευθερίας ,έστω και με την
επισφάλειά της ως επιφαινομένου ευρυτέρων κοινωνικών μεταβολών.

Συνεχίζεται

One thought on “Ψυχοτρύπανο και νέα τάξη [1]”

Αφήστε μια απάντηση