Εκεί κατάλαβα την διαφορά του Αγίου Όρους με τον έξω κόσμο…Δεν ήθελα τίποτε άλλο να δω!!

Κάπου εκεί σε μια διαδρομή στο Άγιο Όρος συναντώ έναν γεροντάκι να διαβάζει ένα πνευματικό βιβλίο.

Θέλησα να πάρω την ευχή του και να συνεχίσω την διαδρομή για το επόμενο μοναστήρι.

-“Την ευχή σας Γέροντα”.

Σκύβω ευλαβικά να του ασπαστώ το χέρι. Αυτό το χέρι που με το κοσμποσχοίνι τόσα χρόνια είχα γίνει ένα.

-“Την ευχή μου παιδί μου να χείς”.

Και όπως σηκώνομαι μου αρπάζει το χέρι και το φιλάει ευλαβικά το γεροντάκι.

-“Γέροντα ρωτάω ο αφελής γιατί μου ασπαστήκατε το χέρι δεν είμαι ιερέας;”

-“Παιδί μου ξεχνάς ότι αυτό το χέρι το έχει φτιάξει ο ίδιος ο Θεός;

Αυτό λοιπόν και εγώ φίλησα.

Είσαι εικόνα Θεού είσαι ο αδελφός μου”

Εκεί κατάλαβα την διαφορά του Αγίου Όρους με τον έξω κόσμο…Δεν ήθελα τίποτε άλλο να δω!!

Ο μοναχός, όπως ο Χριστός, πρέπει να γίνει δούλος όλων.

Να τι είναι η υποταγή, μια αρετή που χαρακτηρίζει την ουσία της ζωής των μοναχών.

Αυτή η υπακοή πρέπει να είναι ολοκληρωτική και εκδηλώνεται στην εργασία για τους αδελφούς και στο να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ελάσσονα σε σχέση με όλους.

Σε όλους τους κανονισμούς και τις διδασκαλίες που απευθύνουν στους μοναχούς, οι μεγάλη δάσκαλοι της μοναχικής ζωής, αναφέρονται στο επεισόδιο που μας διηγείται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο Μυστικό Δείπνο όταν ο Ιησούς έπλυνε τα πόδια των Αποστόλων, για να υπογραμμίσει την ιδιαίτερη κλήση των μοναχών, να υπηρετούν τους άλλους.

Να είναι δηλαδή όχι κύριοι, αλλά δούλοι των άλλων.

(Ι. Μ. Βατοπαιδίου)

Τις ευχές σας άγιοι πατέρες.!

Αφήστε μια απάντηση