«Είδε τον Άγιο Φιλούμενο να εξέρχεται ολοζώντανος από την ιερά του εικόνα και να εναγκαλίζεται τον Γιώργο!»

Το βράδυ της 28ης προς την 29η Νοεμβρίου του 2012 στο χωριό καταγωγής του Άγιου Φιλουμένου, την Ορούντα, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός …. Το γεγονός συνέβη κατά την προς τιμήν του Άγιου αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Λουκά.

Η αγρυπνία, η οποία τελείται κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης του Άγιου, είχε αρχίσει από νωρίς. Στο κέντρο του ναού ήταν τοποθετημένη η μεγάλη προσκυνηματική εικόνα του Άγιου Φιλουμένου, ένα επιτραχήλιο του, καθώς και τεμάχιο του Ιερού του λειψάνου. Καθ’ όσον ψάλλονταν οι αίνοι, τόσο οι κληρικοί όσο και οι παριστάμενοι πιστοί άρχισαν να προσκυνούν κατά τάξη την εικόνα και το λείψανο του Άγιου, χριόμενοι από τον εφημέριο με λάδι από το κανδήλι που ήταν αναμμένο εκεί.

Ανάμεσα στους πιστούς παρών ήταν και ένας νέος, ο οποίος εδώ και κάποια χρόνια δοκιμαζόταν με την επώδυνη ασθένεια του καρκίνου, ο Γιώργος Ραουνάς από την Κακοπετριά, Ο Γιώργος, απόφοιτος της Σχολής Σωματικής Αγωγής της Ελλάδος, ήταν νυμφευμένος με τη Στέλλα Κακουρίδου από το Άκάκι, με την όποια απέκτησε τέσσερα παιδιά. Αγαπούσε ιδιαίτερα την άσκηση της προσευχής και τις ιερές ακολουθίες στις οποίες μετείχε τακτικά. Ευλαβείτο επίσης πολύ τον Άγιο Φιλούμενο, τον όποιο παρακαλούσε ιδιαιτέρως να τον ενδυναμώνει στη δοκιμασία που περνούσε. Πάντοτε όμως έλεγε: «Ότι θέλει η αγάπη του Θεού! Ότι θέλει η αγάπη του Κυρίου!»

Όταν, λοιπόν, έφθασε και η σειρά του να προσκυνήσει την εικόνα του Άγιου, κάποιος από τους παριστάμενους, είδε τον Άγιο Φιλούμενο να εξέρχεται ολοζώντανος από την ιερά του εικόνα και να εναγκαλίζεται τον Γιώργο. Έπειτα τον συνόδευσε μέχρι το στασίδι του κι έφυγε.
Το θαυμαστό αυτό γεγονός το ανέφερε συγκλονισμένος, αμέσως μετά το πέρας της αγρυπνίας, ο απλός αυτός άνθρωπος στον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο, ο οποίος προΐστατο της πανηγυρικής ακολουθίας. Τότε, η εμφάνιση αυτή του Αγίου Φιλουμένου θεωρήθηκε ως σημείο, ότι διά πρεσβειών του ο Γιώργος θα θεραπευόταν. Στη συνέχεια, όμως, η πορεία της υγείας του επιδεινώθηκε επιφέροντας του πόνους μαρτυρικούς, μέσα στους οποίους ετελειώθη εν Κυρίω στις 8 Ιουλίου του 2013.

Το μαρτυρικό τέλος του Γιώργου μαζί με την ακλόνητη του πίστη, την καρτερία και την υπομονή του ερμήνευσαν τελικώς το βαθύ πνευματικό νόημα της θαυμαστής εκείνης παρουσίας του Ιερομάρτυρος Φιλουμένου. Ο Άγιος τον ενίσχυσε, ώστε να υπομείνει έως τέλους το μαρτύριο της ασθένειας του, προσλαμβάνοντας τον μαζί του στην αιωνιότητα ως συμμάρτυρα ενώπιον του θρόνου του Θεού! Γιατί το μαρτύριο δεν είναι μόνο το μαρτύριο του ρίματος για την αγάπη και πίστη του Χριστού είναι και του ολόψυχη αποδοχή -με ευχαριστία και δοξολογική διάθεση- όποιας δοκιμασίας επιτρέψει ο Κύριος ως θεϊκής επισκέψεως για τη σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας.

«Ο Κύριος δε μας λησμονεί. Δίνει τη δύναμη και τη Χάρη Του σε ανθρώπους, ώστε και σήμερα να είναι αδιάκοπη η μαρτυρική συνείδηση της Εκκλησίας μας, ώστε να μην ξεχνούμε και εμείς ότι ως μέλη της έχουμε κοινή υποχρέωση να μαρτυρούμε περί του Φωτός, δηλαδή γι’ αυτό που είδαν τα μάτια μας, που άκουσαν τα αυτιά μας και ψηλάφησαν τα χέρια μας: τη μόνη Αλήθεια που λέγεται Χριστός…» .

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.wordpress.com

Αφήστε μια απάντηση