ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος ὁ Μεδιολάνων λέγει πολύ χαρακτηριστικά: Ἡ ἀληθής πίστις ἀγνοεῖ τήν δειλίαν. Διότι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί δέν ἐλάβαμε πνεῦμα δειλίας, ἀλλά πνεῦμα ἀγωνιστικότητος ὑπέρ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως: Ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας
Εἶναι χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ ὑπερμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας Πατριάρχου Κων/πόλεως Γερμανοῦ τοῦ Β΄, άπευθυνομένου πρός τούς Κυπρίους, οἱ ὁποῖοι ἐκινδύνευον ἀπό τούς λατινοφρονήσαντας: Σεῖς λαέ περιούσιε τοῦ Χριστοῦ, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε ἐλέγχοντες τούς τήν εὐσέβειαν παραποιοῦντας, μηδέν τῶν ὀρθῶν δογμάτων καταπροδίδοντες πᾶσαν θλίψιν βιοτικήν καί πᾶσαν ζημίαν, χαράν καί κέρδος ήγούμενοι, ἵνα μόνον ἐν ὑμῖν ἄσυλος διαφυλαχθείη ὁ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως θησαυρός.
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου, ὅστις λέγει: Αὐτήν τήν πίστιν τήν ἐδιδάχθην παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων. Αὐτήν τήν πίστιν (τήν ὀρθόδοξον) τήν ἐδίδαξα πάντα καιρόν καί διδάσκων οὐ παύσομαι, μέ αὐτήν τήν πίστιν ἐγεννήιθην, μἐ αὐτήν τήν πίστιν καί θά ἀποθάνω.
Ὅσοι δέν ἐβίωσαν τό μεγαλεῖον τῆς Ὀρθοδοξίας, δέν ἔχουν τήν δύναμιν νά ἀγωνισθοῦν ὑπέρ Αὐτῆς. Μόνον οἱ ἀληθεῖς ὁρθόδοξοι γνωρίζουν νά ἀγωνίζωνται. Οὗτοι δέν παραμένουν εἰς τά βλεπόμενα, συλλαμβάνουν μέ τόν δέκτην τῆς ψυχῆς των τά μή βλεπόμενα καί ἔκθαμβοι ἀτενίζουν τό ἀθέατον πνευματικόν κάλλος τῆς Ὀρθοδοξίας τό πολυτελές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κάλλος ὅπως τό ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Πέραν τῆς κατά κόσμον φαινομένης ἀδυναμίας, τῆς πενίας καί τῆς ἀσθενείας της, ἡ Ὀρθοδοξία κρύπτει τό ἀτίμητον πνευματικόν της κάλλος. Ἡ δύναμις τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν άσθενείᾳ τελειοῦται.
῾Η Ὀρθοδοξία εἶναι κατά τόν Κλήμεντα Ἀλεξανδρείας διδασκαλεῖον ἔχουσα τόν Νυμφίον μόνον διδάσκαλον.
Ἡ ᾽Ορθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ὁ Παράδεισος τοῦ μεγάλου Βασιλἐως, ἡ πόλις τοῦ Ἁγίου Βασιλέως , ἡ Νύμφη τοῦ Ἀσπίλου Χριστοῦ ἡ Παρθένος ἡ ἁγνή, ἡ ἐκ δεξιῶν τοῦ Βασιλέως ἡ μηδέν σκοτεινόν ἔχουσα. Ἡ Ὀρθοδοξία ὀρθοτομεῖ πάντοτε τόν λόγον τῆς εὐθείας καί βασιλικῆς ὁδοῦ.
Αὕτη διεφύλαξεν ἀλώβητον τό ἱερόν σύμβολον τῆς πίστεως καί διετήρησεν ἀνόθευτον τό ἀρχαῖον ἐκκλησιαστικόν πολίτευμα.
Διότι αὕτη κηρύσσει: Τῶν Ἀποστόλων τό κήρυγμα καί τῶν Πατέρων τά δόγματα, διά τῶν ὁποίων ἐσφράγισε τήν μίαν πίστιν, τήν Ορθόδοξον πίστιν, ὁρθοτομοῦσα καί δοξάζουσα τό μέγα μυστήριον τῆς εὐσεβείας.
Παλαιά Διαθήκη
Ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ σοῦ (Σοφ. Σειράχ 4, 28). Καί ὁ Προφήτης Ἰεζεκιήλ: Λέγει ὁ Θεός Υἱέ ἀνθρώπου σκοπόν δέδωκά σε τῷ οἴκῳ Ἰσραήλ (σέ ἔβαλα φύλακα) καί ἐάν μή λαλήσῃς τοῦ φυλάξασθαι τόν ἀσεβῆ ἀπό τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, αὐτὁς ὁ ἄνομος τῇ ἀνομίᾳ αὐτοῦ ἀποθανεῖται, τό δέ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρός σου ἐκζητήσω (Ἰεζ. 3, 17-18).
Καί εἰς τήν Καινήν Διαθήκην ὁ Κύριος λέγει: Μή φοβοῦ, ἀλλά λάλει καί μή σιωπήσῃς.
Ἐπίσης οἱ Ἅγιοι Πατέρες τονίζουν τήν ἀνάγκη ἀγῶνος Ἀγῶνος χρεία μεγάλου καί τούτου νομίμου (λέγει ὁ Μ. Βασίλειος). Δηλαδή εἶναι ἀνάγκη μεγάλου ἀγῶνος καί μάλιστα ἀγῶνος νομίμου.
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει ὅτι: καί ὸ μαθητοῦ τάξιν ἐπέχων ὀφείλει νά ὑπερασπίζεται τήν ἀλήθεια. Προπάντων τοῦτο εἶναι χρέος τῶν μοναχῶν. Ἐάν, λέγει, ὁ Ἅγ. Θεόδωρος, ὑπάρχουν σ’ αὐτούς τούς καιρούς μοναχοί, ἄς τό δείξουν ἀπό τά ἔργα τους. ῎Εργο δέ μοναχῶν εἶναι νά μήν ἀνέχωνται νά καινοτομῆται τό Εὐαγγέλιον, οὔτε καί εἰς τό παραμικρόν.Ἄριστον παράδειγμα ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὁ ὁποῖος ὅταν ἐκορυφώθη ἡ ἀρειανική αἵρεσις ἄφησε τήν ἐρημία καί κατῆλθε εἰς τήν Ἀλεξάνδρεια, διά νά στηρίξη τούς πιστούς.
More Read
Κατά τήν περίοδον τῆς Τουρκοκρατίας ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός παρακινηθείς ἀπό τόν λόγον τοῦ Ἀπ. Παύλου Μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος, ἄφησε τήν ποθητήν ἡσυχίαν του καί ἐξῆλθεν τοῦ Ἁγ. ῎Ορους διά νά διδάξη τόν λαόν.
Καί εἰς τόν αἰῶνα μας ὁ Ἱερομ. Ματθαῖος καί λοιποί Ἱερεῖς ἐξῆλθον, μετά τήν ἑορτολογικήν Καινοτομίαν, τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἠγωνίσθησαν σθεναρῶς ὑπέρ τῆς ὑγι αινούσης πίστεως καί κατά τῆς λαίλαπος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί διατί ἔπραττον τοῦτο; Διότι ἡ σιωπή ὅταν ὁ Χριστός διώκεται εἶναι δεινόν. Καί τό μή διδάσκειν ὅταν ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύει εἶναι προδοσία τῆς ἀληθείας, κατά τόν Ἅγ. Θεόδωρον τόν Στουδίτην.
Καί ἀλλοῦ τονίζει ὅτι: φοβερόν τό τῆς σιωπῆς κρῖμα… δι’ αὐτό καί ἐγώ ὁ ταπεινός ἀναγκάζομαι νά μή σιωπῷ, ἀλλά νά ἀγωνίζωμαι ἐγγράφως καί ἀγράφως. Καί ἀλλοῦ πάλι τονίζει, ὅτι ἐάν τό μοναδικὁν τάγμα, δηλ. οἱ μοναχοί δέν θεωρήσουν τά πάντα ὡς σκύβαλα καί αὐτά τά μοναστήρια πῶς ὁ λαϊκός ἄνθρωπος θά αγωνισθη , βαζοντας ως πρωτιστο μελημα την πιστη και οχι την οικογενεια του? . Διά τοῦτο λέγει σᾶς ὑπομιμνήσκω: Μή σιγήσωμεν, ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀποδίδει τήν μεγάλη τρικυμία στήν Ἐκκλησία στό ὅτι οἱ ναυαγήσαντες περί τήν πίστιν, δέν ἔτυχον τῆς προσηκούσης ἐπιτιμήσεως δηλ. τοῦ ἐλέγχου. Καί ἀπαντᾶ σέ ὅσους δικαιολογοῦνται καί προφασίζονται:
Μή μοῦ πῆς ἐκεῖνο τόν λόγο ὁ ὁποῖος εἶναι γεμάτος ἀναλγησία (ἔλλειψι πόνου διά τόν πλησίον) ὅτι δηλ. τί μέ ἐνδιαφέρει ἐμένα; Ἐγώ μεριμνῶ διά τά δικά μου. Διότι (συνεχίζει ὁ Ἅγιος) τότε προπάντων θά μεριμνήσης διά τά ἰδικά σου, ὅταν τά ἰδικά σου ζητᾶς εἰς τό συμφέρον τοῦ πλησίον.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς χαρακτηρίζει τήν σιωπή, ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις: Τρίτον εἶδος ἀθείας (Γρηγ. Παλαμᾶ, Σύγγρ. 2, 483). Ἑπομένως πάντοτε ἰδιαιτέρως ὅταν κινδυνεύη ἡ πίστις εἶναι ἀνάγκη ἀγῶνος. Ἀπαραίτητος ἐπί θύραις ἀγών κατά Ἅγ. Ἐφραίμ τόν Σύρον.
Προπάντων εἰς τούς ἐσχάτους καιρούς τούς ἀποκαλυπτικούς καί προδρομικούς τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀντιχρίστου.
Ἡ ὑπεράσπισις τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν προκειμένω δέν ἔχει τήν ἔννοὶαν ὅτι θά σώσωμεν ἡμεῖς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἤ ὅτι θά νικήσωμεν ἡμεῖς τάς αἱρέσεις, ἀλλά μαθητεύοντες τήν ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς πάντα τά ἔθνη θά δώσωμεν χεῖρα βοηθείας εἰς τούς ὀλισθήσαντας, καί ὡς ἀδελφούς πού ἔπεσαν θά τούς βοηθήσωμεν νά ἐγερθοῦν μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ βεβαίως.
Σήμερα συμβαίνει ἐκεῖνο πού ἔλεγε ὁ Ἅγιος Βασίλειος διά τήν ἐποχήν του, δηλ. σύνολος ἡ τῶν Πατέρων διδασκαλία ποραθεῖται καί τά ναυάγια περί τήν πίστιν εἶναι πυκνά ἐνῶ τά στόματα τῶν εὐσεβῶν σιγοῦν. Καί ὄντως δέν ὑπάρχει προδοσία μεγαλυτέρα ἀπό αὐτήν. ῞Οπως δέ τονίζει εἰς ἄλλο σημεῖο ὁ αὐτός Ἅγιος Ἔχουν καταφρονηθεῖ τά δόγματα τῶν Πατέρων. Καταπατοῦνται οἱ ἀποστολικές παραδόσεις. Ἐφευρέματα νεωτεριστῶν εἰσέρχονται εἰς τήν Ἐκκλησία. Τεχνολογοῦν καί δέν θεολογοῦν οἱ ἄνθρωποι
Ἄς ἀκούσωμεν ὅμως τί λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης:
῞Οτε περί πίστεως ὁ λόγος, δέν εἶναι δυνατόν νά ποῦμε ἐγώ ποιός εἶμαι, Ἱερεύς, ἄρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης, καί ἑπομένως καμμία φροντίδα δέν ἔχω γιά τά θέματα αὐτά. Οἱ λίγοι θά φωνάξουν καί ἐσύ θά μείνης σιωπηλός καί χωρίς φροντίδα; Τί θά κάνουμε λοιπόν; Θά ἀκολουθήσουμε τό πλῆθος πού σιωπᾶ; Ὄχι, διότι εἶς εὐδοκιμῶν εἰς τὁ θεῖον, προτιμότερος ὑπέρ μυριάδας αὐθαδείᾳ σεμνυνομένους. Ἀλλά ἐσύ μέν προτίμησε ἐάν νομίζης ἀντί τοῦ σωζομένου Νῶε, τό πλῆθος πού κατεποντίσθη μέσα εἰς τά ὕδατα. Εἰς ἐμένα ὅμως συγχώρησον νά τρέξω νά εἰσέλθω μαζί μέ τούς ὁλίγους εἰς τήν Κιβωτόν.
Τό χρέος μας λοιπόν ὡς ὀρθοδόξων εἴναι νά ἐργασθῶμεν τήν σωτηρίαν μας ἐντός τῆς Κιβωτοῦ τῆς Χάριτος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἰδού καί ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διά τοῦ Προφήτου Ἰωήλ μᾶς προσκαλεῖ εἰς αὐτούς τούς ὡραίους ἀγῶνας: Κηρύξατε ταῦτα ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ἁγιάσατε πόλεμον, ἐξεγείρατε τούς μαχητάς· προσαγάγετε καί ἀναβαίνετε· πάντες ἄνδρες πολεμισταί συναθροίζεσθε καί εἰσπορεύεσθε ὁ πραΰς ἔστω μαχητής διότι κρείσσων ἐπαινετός πὁλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ.
Εαν και πολυ λιγοι διαμεινουν στην ορθοδοξια και στην εὐσεβειᾳ, αυτοι ειναι η Ἐκκλησία καί τό κῦρος καί ὴ προστασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν σ αυτους μονον υπαρχει, κατά τόν Ἅγιον Νικηφόρον τόν Ὁμολογητήν.
Ἔχουμε τήν Ὀρθοδοξία, τόν μεγάλο καί πολύτιμο αὐτό θησαυρόν. Ἔχουμε μαζί μας τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ, ὴ ὁποία, ἀρκεῖ νά τό θελήσωμε, θά μᾶς ἐνισχύση, θά μᾶς φωτίση καί θά μᾶς κάμη ἰσχυρούς.
Οὗτοι ἐν ἀρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὸνόματι Κυρίου ἐπικαλεσόμεθα.
Ἄς ἀγωνισθῶμεν λοιπόν ὑπέρ τῆς Ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψη, ἀλλά θά πολεμήση ὑπέρ ἡμῶν. ΑΜΗΝ.
