Ήταν άνθρωπος δραστήριος .Είχε τα σουσούμια του αεικίνητου και θεληματικού. Εξακόντιζε ενέργεια σε κάθε περίσταση ,που την ανάγκη της ανέτειλε για συγύρισμα εκκρεμοτήτων ή την σκιά εμπεριείχε πιθανής μελλοντικής αταξίας.Στην χαρά της αμεριμνησίας των άλλων ήταν συνήθως ακάλεστος ,κλητός γινόταν ωστόσο αρωγός απ’όσους τον γνώριζαν ,στο κατόπι μιας κρίσεως που θα σωβούσε προς αυτούς .Κάποτε του είχαν πει πως αν παντού τριγύρω δαπανάται διαρκώς ,στάλα χρησιμότητας για τον εαυτό του δεν θα περισσέψει. Αυτός όμως ξεσκολισμένος από τους προσωπικούς του λογαριασμούς, ρέκτης παντοτινός είχε αποφασίσει να γίνει για ό,τι δυσαρμονικό έκρινε προς τον άνθρωπο πως εξακοντιζόταν .Σκεφτόταν διαρκώς πως αν όλοι οι άνθρωποι είχαν τη δύναμη να αντιδρούν σ’όσα φάνταζαν εμπρός τους ως αδιέξοδα ,τότε αυτά θα αποκαθηλώνονταν από την φαινομένη τραγικότητα και σε άχθη ενάμιλλα με σκιές έρπουσες θα αποδεικνύονταν.Τέτοιες που το απαλό αμάρυγμα ενός λυχναριού ,ικανό θα ήταν να τις εξαφανίσει.
Πολλές φορές είχε διερωτηθεί τί άραγε συνιστούσε ένα αδιέξοδο;Σ’αυτό το ερώτημα τελικά κατακάθησε μέσα του σαν απάντηση η φρόνηση πως ο φόβος της απωλείας σε ό,τι κατέχουμε, ενσταλάζει και έναν βαθύ δισταγμό αυτό να διακυβευτεί .Η επιθυμία να λογιζόμαστε ασφαλείς νομείς των κεκτημένων ,μας μπολιάζει με τον φόβο της ήττας για τ’άγνωστα και τ’ ακατάκτητα.Πιθανόν μια ήττα να σημάνει ολοτελές πισωγύρισμα και απώλεια εδάφους .Κι έτσι ο φόβος μας αυτός ,νικά τις προσδοκίες ,μετατρέποντάς τες σε χάρβαλα από νωρίς ,τότε που νεοσσοί αυτές πασχίζουν να γουρμάσουν αμέσως μετά τον ερχομό τους στην ύπαρξη.Τούτος ο φόβος κρατά τους χυμούς της ψυχής στάσιμους ,ενώ αυτοί χοχλακίζουν αναζητώντας διέξοδο κι έτσι μοιραία ξεθυμαίνουν σε λίγο χρόνο έχοντας απλώσει παντού τριγύρω πυκνή αχλύ αδιεξόδου .Η αθέατη προσδοκία πνίγεται μέσα στον κινούμενο βάλτο του δισταγμού ,ενώ απομένει πια μια μονάχα στέρεη νησίδα για την επιβίωση :ο εαυτός κι ό,τι το ανάβλεμά του μπορεί κοντόθωρα να διακρίνει.
«Τι μεγαλύτερο από την ψυχή του μπορεί να χάσει ο άνθρωπος;»Αυτή η ερώτηση σαν κεραυνός βγήκε από το στόμα του ,όταν κάποτε οι συνάδελφοί του θεώρησαν πως έπρεπε να τον προφυλάξουν για την τρικυμία που προκαλούσαν τριγύρω οι άναρχοι κόκκοι των λόγων και της συμπεριφοράς του.Και συνέχισε λέγοντας :«παραμένοντας η ψυχή στην ερημονησίδα των ατομικών της προσδοκιών φυτοζωεί με ιδανικά ανύπαρκτα. Νοιώθει ωστόσο πως το πιθάρι της είναι τεράστιο και το μόνο ιδανικό που γνωρίζει ,η αδιατάρακτη ευζωία, ελάχιστη δείχνει για να το γεμίσει μέχρι πάνω .Κάπου μακρυά κι έξω από τούτη τη φανερή ένδεια κρύβεται αυτό που θα πληρώσει την ψυχή μέχρι κορεσμού ,θα την δυναμώσει, θα την εξευγενίσει .»
Βρισκόταν σε εξέλιξη μια συνέλευση εργαζομένων στην επιχείρηση όπου κι αυτός δούλευε, με έκτακτο θέμα την απειλή που εκτόξευσε εναντίον του περί απολύσεως ο διοικητικός προϊστάμενος ,για λόγους απειθείας .Είχε σταθεί στην άκρη της αίθουσας κι ενώ όλοι σχεδόν συμφωνούσαν με το ασύστατον της απειθείας, προσπαθούσαν ωστόσο να τον κάνουν διαλλακτικό ,προκειμένου να μην του επιβληθεί η επαπειλούμενη ποινή.
«Για να βρουν αποκούμπι μέσα τους οι άνθρωποι, ανάγκη έχουν τη νησίδα του εαυτού τους να τη ζεύξουν μ’άλλες νησίδες ,ν’ανταλλάξουν τους χυμούς τους ,να ορίσουν ορθότερα τη θέση τους μέσα στην αχλύ του αγνώστου ,να πλατύνουν την ατομική τους μιζέρια και να μοιράσουν ρόλους που να συμφωνούν με του καθενός τη δεξιότητα .Και τούτο το πλάτιασμα στη θέαση ,άνοχθο πέλαγο γνώσεων γίνεται και κάθε μια νησίδα του σε νευρώνα μετατρέπεται ωκεάνιου μυαλού ,δέκτης συνάμα και πομπός ,δότης την ίδια στιγμή και λήπτης .Τότε η νεότευκτη προσδοκία στη κάθε μια ψυχή ,διαβιβάζεται σαν σήμα ακαριαίο στον ουράνιο θόλο ,εκεί όπου νέφος ομογάλακτων ψυχών την υποδέχεται σαν άγουρη επιθυμία ,της λιπαίνει την κεφαλή με το αιθέριο της κοινότητας έλαιον και την αναβλαστάνει προστατευτικά σαν κουροτρόφος θεά.»
Ο οίστρος των παρομοιώσεων ήταν δηλωτικός της ψυχικής του εντάσεως. Συνέχισε κατά το ίδιο τρόπο να εκτυλίσσει το λόγο του προς την συνέλευση .«Ο άνθρωπος εξαπλώνεται και με των άλλων την αξιωσύνη .Άνθρωπο κι αξιωσύνη τολμώ να τα σμίξω σε μια λέξη ενιαία ,που το καινό της ανθρωπότητας πολίτευμα να δηλώνει ,την ανθρωποσύνη.Εκεί όπου δεν υπάρχουν μαγαρισιές ,αλλά όλοι φαίνονται καλοί ,ακόμα κι αν τέτοιοι δεν έχουν γίνει .Κι όσοι σε κακοδρόμηση έχουν πορευτεί ,είναι ζήτημα χρόνου να επιστρέψουν γιατί το φευγιό από των πολλών ψυχών την ασφαλή ευωχεία ,πληροφορεί την φεύγουσα ψυχή για την πληγή τής μοναχικής της ασωτείας.Αλλά και τις υπόλοιπες πικραίνει ψυχές με την αποστέρηση του ξεχωριστού σκοπού τής αύρας της.Η ανθρωποσύνη είναι ζωντανός οργανισμός με κεφαλή ,άκρα κι όργανα ζωτικά .Αν κάτι της λείψει υποφέρει, στενάζει ,υπολειτουργεί .Τί άραγε μπορεί να πράξει απ’όσα σκέφτεται ένα κεφάλι μυαλωμένο ,όταν στερείται τα χέρια του; Ποιά άραγε έλλογη μορφή έργου θα καταφέρουν να πλάσσουν τα χέρια ,όταν στερούνται την λογική κεφαλή;»Οι περισσότεροι στη συνέλευση ,στο άκουσμα των τελευταίων του λόγων κούνησαν συναινετικά τα κεφάλια τους .Έγινε φανερό πως κατενόησαν το παραβολικό περιεχόμενο των λόγων του .
«Έχετε ακουστά για το φαινόμενο του εκατοστού πιθήκου;Δεν θα το περιγράψω τώρα αναλυτικά ,ίσως να είναι ένας φιλότιμος μύθος ,πιθανόν ν’αποτελεί μια ευγενή προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει την λανθάνουσα από τα συνήθη του κριτήρια τάση ,για συνάντηση με τους άλλους .Το συμπέρασμα πάντως του φαινομένου μας λέει ότι κάθε καινή γνώση ,αρχικά μεταδίδεται από άτομο σε άτομο ,κάποια στιγμή όμως, από ένα όριο και μετά, συμβαίνει μια παράξενη συνειδησιακή έκρηξη και το καινόν
γενικεύεται αταξίδευτο ,θαρρείς αυτόματα .Κάπως έτσι κι οι ψυχές αποκτούν έναν πλούτο τρανό ,που ως υπέρτερος αναβαθμός περιεχομένου και πυκνότητας ,ικανός είναι να στηρίξει όλων τις προσδοκίες .Η ανθρωποσύνη γίνεται τότε το αποκούμπι κάθε ψυχής ,πολύφερνος ουρανός με αμέτρητες ψυχές-πουλιά, καμμιά τους αξιοκαταφρόνητη που χαράκτες όλες τους γίνονται διαλεκτών δρόμων κι ανεβοκατεβαίνουν λεύτερα κι αιθέρια .»
More Read
Κάποιος στο βάθος της αίθουσας απευθύνθηκε στο προεδρείο της συνελεύσεως λέγοντας: «Είμαστε ήδη αρκετή ώρα απασχολημένοι με την υπόθεση του συναδέλφου κι άκρη δεν βγαίνει .Ναι μεν η διοίκηση υπερθεματίζει στον τιμωρητικό της ρόλο ,φαίνεται όμως πως και ο ίδιος δεν διακρίνει μια μικρή έστω δική του ευθύνη γι’αυτό που κατέληξε να κρέμεται από πάνω του σαν δαμόκλια σπάθη .Προτείνω τη σύνταξη σχετικού
ψηφίσματος για την υποστήριξη του συναδέλφου ……κι ας πάμε επιτέλους παρακάτω.Οι δουλειές περιμένουν».Με την άποψη αυτή συντάχθηκαν και οι περισσότεροι.
Αυτός θαρρείς έτοιμος από πριν για την κατάληξη ,έβγαλε από τον χαρτοφύλακά του μια δέσμη από τρικάκια την οποία εκτόξευσε με δύναμη ψηλά προκειμένου αυτά να διασκορπιστούν ακολούθως σαν χαρτοπόλεμος στο δάπεδο της αίθουσας .Αμέσως μετά αποχώρησε .Οι συνάδελφοί του περίεργοι σήκωσαν μερικά από τα χαρτιά της ιδιότυπης τούτης διαμαρτυρίας και διάβασαν :(*)Όμως την ελευτεριά τους ,τη ζωντανάδα τους ,τη θέλησή τους, τις έχουν πλακώσει ανωφέλευτα βάρη ,που τους εζάρωσαν το νου και τους εμίκραιναν την ψυχή γεμίζοντάς την με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία για το πως θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα…οι περισσότεροι σκύβουν και γίνονται σκλάβοι εκείνου που θα τους παρασταθεί για να απολάψουν μια θεσούλα.
Είχε βγει από το κτίριο όταν ανέσυρε από την τσέπη το κινητό του τηλέφωνο. Πληκτρολόγησε ένα μήνυμα και το έστειλε ομαδικά σ’όσους επέλεξε αποδέκτες.Αυτοί ήταν όλοι οι συνάδελφοι ,που μόλις τούς είχε αφήσει πίσω ,αποχωρώντας από την αίθουσα της συνελεύσεως.Στο μήνυμα αποτυπωνόταν η φράση : «Ω ευθύφρονες ,οι την ομοθυμίαν οικοδομούντες αναφανδόν και τον πρόσβαρο της ψυχής φόβον ως σκώμμα αποδιώκετε, έκαστος δε εξ υμών αψοφητί πρόμαχος έστω».Είχε φιλοπαίγμονα διάθεση με την χρήση της γλώσσας.Κάθε λέξη ή φράση ερρανισμένη μέσα από τις παλιότερες και νεότερες εκδοχές της γλώσσας ,ήταν ήχος του οποίου η σπανιότητα με σιγουριά θα έκρουε την θύρα της λεξικογραφίας. Αλλά και την ψυχή θα συντόνιζε με τους εσωτερικευμένους στη λέξη παλμούς συναισθημάτων.Είχε γίνει με τα μέσα της γλώσσας κουριόζος πυρπολητής .Πίστευε πως η αφθονία της ,διαθέτει την εκρηκτική δύναμη να συνεγείρει συνειδήσεις ,να καταπραΰνει εντάσεις ,να ηρεμεί τα άγχη ,να κραταιώνει το νου με σκέψη .Το κείμενο στα τρικάκια μαζί με το ηλεκτρονικό μήνυμα ήταν ένας σκωτσέζικος καταιονισμός μαλλιαρών και γαλαζοαίματων λεξιτύπων ,που την προσδοκία είχε να κάνει το ενδιαφέρον των αναγνωστών σφριγηλό για το περιεχόμενό τους .
Βρισκόταν στο γραφείο του ,όταν ξαφνικά ένας ορυμαγδός από βήματα ακούστηκε . Ξαφνικά διέβη την είσοδο ένας γνωστός πολιτικός με πλήθος συνοδών του να τον περιβάλλει.Ήταν συνηθισμένος στις επισκέψεις πολιτικών .Ειδικά κατά το χρόνο πριν τις εκλογές , τακτικά έκαναν την εμφάνισή τους.Η αβρότητα για την περίσταση της επισκέψεως ,τον ώθησε να σηκωθεί και να εκτείνει το χέρι του στην χειραψία που ήδη πρώτος είχε επιδιώξει ο χαρίεις επισκέπτης του .Μέσα του όμως έβραζε .Είχαν προηγηθεί πολλά δυσάρεστα στην ζωή της χώρας .Ήταν αποφασισμένος με την πρώτη αφορμή που θα του δινόταν ,να ξακρίσει αυστηρά την κομπορρημοσύνη , που διέβλεπε αντίκρυ του .Δεν τον ενδιέφερε ούτε η πολυάριθμη συνοδεία του πολιτικού, αλλά ούτε και τα κρυφά νοήματα για την αποφυγή των εντάσεων ,από τους συναδέλφους,που είχαν σπεύσει γνωρίζοντας τις διαθέσεις του.
Είχαν ήδη περάσει αρκετά λεπτά με τον επισκέπτη να αγορεύει για όσα κατορθώματα είχε πραγματοποιήσει αυτός και η κυβέρνησή του ή όσα άλλα είχαν έτοιμα στα σκαριά.
Ο πολιτικός εξέπεμπε μια ενδιάθετη ενέργεια ,που σταδιακά τον αλλοίωνε στα μάτια του. Η καινούρια μορφή που τώρα διέκρινε απέναντί του ήταν πλέον αυτή του λειράτου αλέκτορα .Οι χαβιαροχανίτικες λογοκοπίες που ακούγονταν ήταν αμέτρητες: «…πραγματοποιήσαμε τις περισσότερες διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία. Συνεχίζουμε με την ίδια διάθεση κι ορμή ώστε η οικονομική πρόοδος να εκφραστεί σύντομα και στο διαθέσιμο εισόδημα του πολίτη .Υπάρχουν σχέδια που προχωρούν επίσης αθόρυβα για την υγεία ,την παιδεία ,την ψηφιοποίηση του κράτους, την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης .Σιγά-σιγά θα αποτυπώνουν τα αποτελέσματά τους με απτό τρόπο στη καθημερινότητα του πολίτη…Χτίσαμε ισχυρές συμμαχίες ,προστατεύουμε τα σύνορά μας αποτελεσματικά…»Αναφέροντάς τα αυτά ο ρήτορας ,θαρρούσε κάποιος κοιτώντας τον πως είχε φορέσει τον κόθορνο του περιζήτητου διασώστη και πως φρονούσε ότι κρατά το σουλντάδο για το σεντούκι ανεκτίμητου θησαυρού .Η ατμόσφαιρα είχε γίνει βαριά ,αποπνικτική. Έτσι άνοιξε το παράθυρο για να μπει αέρας φρέσκος .Να φυσήξει ήθελε από τον κάμπο άνεμος ισχυρός και να σαρώσει τον κομπογιανιτισμό του κρατιδίου που κόμιζε τούτος ο εκπρόσωπός του .
Τα λόγια ο πολιτικός τα τόνιζε με φωνή διάτορη ,όμως τα μέχρι τότε πεπραγμένα του βοούσαν αναντίστοιχα.Έτσι από ένα σημείο και μετά αφουγκραζόταν τη φωνή της σκέψεώς του μάλλον,παρά τους πλανερούς προς την λογική ηχοβολισμούς.Σκεφτόταν λοιπόν πως τα δύσκολα του βίου ,ορθά τα μετατρέπουμε οι άνθρωποι σε πρόβλήματα από τα οποία αξιώνουμε απαντήσεις. Από ανώριμα παιδιά στη φρίκη της αγνοίας ,της αρρώστιας ,της ασκήμιας ,του θανάτου ,γίναμε ενήλικες στον πολιτισμό ,με κανόνες που λογαριάζονται λογικές αλήθειες της γήινης πορείας μας:Α=Α ,το μέρος είναι μικρότερον του όλου ,τα τρίτω τινί ίσα και αλλήλοις ίσα, όλα έχουν αρχή και τέλος .Οτιδήποτε πέρα από αυτά τα αδιάσειστα της λογικής πειστήρια ,θεωρείται ψευδής πραγματικότητα .Κι όμως αυτές οι παρακαταθήκες στο στόμα επίβουλων παρακεντέδων ,αποκτούν αλλοκοτιά .Τα διακριτά λάβαρα λογικών πειστηρίων καταλήγουν αλαλάζοντα κύμβαλα ενός φυρμού από σοφιστείες .Οι συμπεφωνημένοι τόποι της συνδιαλλαγής ,αλλάζουν απροειδοποίητα στίγμα .Ό,τι ειπώθηκε χθές ,σήμερα είναι πρωτάκουστο κι ό,τι συμβαίνει σήμερα στο αύριο δεν μετατοπίζεται με βεβαιότητα .Ένα συστημικό συνάφι τέτοιων ομοτέχνων έχει στηθεί, που κοινό έχουν γνώρισμά την προσπάθειά τους για οφέλη μέσω της εμπορίας εκλογικευμένης απάτης.
Ο άνθρωπος την κορφή του πολιτισμού του αν κατείχε και την ανθρωποσύνη του αν είχε ως πολίτευμα ,τότε το κοινοτικό αγαθό θα ήταν καθάριο στην αντίληψη όλων.Η αξιωσύνη των προσώπων που θα συνέθετε το συλλογικό υποκείμενο δεν θ’άφηνε το υφάδι των βλογιοκομμένων από απάτη επιχειρημάτων ,να στήσει πειθούς ιστό .Η τρόπιδα θα ήταν στραμμένη προς το συμφέρον της κοινωνίας κι αρματωσιά της και προστασία θά’χε θέσμια απαρασάλευτα .Όμως τί όλεθρος αυτός που είναι ,όταν ο άνθρωπος ξαστοχά ,μα και τί έγκλημα διαπράττεται όταν δεν παιδαγωγείται στην ορθοφροσύνη! Και να τώρα ,κάποιοι σαν και τούτο τον παραφουσκωμένο κόκκορα ,που έχω αντίκρυ μου, ζυγιάζονται μεταξύ τους για την απόκτηση του λαφύρου της αγοραίας πίτας ,ως έμμισθοι εκπρόσωποι όχι λαού αλλά κρυφού αφεντικού ,γνωστής ή άγνωστης τρεχέδειπνης ελίτ .Χωρίς έλεγχο από πουθενά ,ακαταδίωκτοι διαχειριστές μ’εκλογικό
πληρεξούσιο ,συνθέτουν της ομοταξίας τους την ευτοπία με τα υλικά της κοινωνικής δυστοπίας που προξενούν .Η αθλιότητα τότε ενσκήπτει σειραϊκά .Ένας νομοτελειακός μονόδρομος ξεδιπλώνεται ,στρωμένος με τον χρονικό παρελκυσμό ,έτσι ώστε η μέχρι του άκρου τέλους ολοκλήρωση της λεπτής σαλαμοκοπής μας να γίνεται λεπταίσθητα οδυνηρή άμα και ανεκτή. Κάθε φέτα κι ένα ψευδώνυμο κεφάλαιο με την παραισθητική βινιέτα του στο ξεκίνημα ,να υποδηλώνει τα αντίθετα από τις προβλέψεις στα μικρά και δυσδιάκριτα γράμματα που ακολουθούν και δεν καθομολογούνται δημόσια.Οι εύλαλες υποσχέσεις μιας αντιλήψεως που θέλει να βλέπει ταγούς κι αμνούς-υποτελείς, εξαχρειώνονται τελικά από τα πολιτικά ενεργούμενα σε δαιμονική πωλητική αξιών, υλικών και αΰλων.Τότε καταφθάνει κι η στιγμή η ανυπέρθετη από τη ζωή ,που τα παραχθέντα δηλητήρια όζουν όχι μονάχα μεταφορικά. Τότε ,οξυγόνο γοερά κραυγάζουν οι αμνοί πως δεν υπάρχει ,καθώς η φωτιά λιώνει σίδερα μαζί και σάρκες ,μέσα σε τροχιοδρόμους αλληλοσυγκρουομένης ανομίας .
Ο πολιτικός ολοκλήρωσε το λογύδριό του με την φράση :«…η ηθική μας είναι αδιαπραγμάτευτη».Τότε σαν χείμαρος ασυγκράτητος βγήκαν από το στόμα του λόγια αφοριστικά : (**)«Σιώπα ,πεφίμωσο. Οι πολιτικοί είστε σαν τις λύπες ,σφετεριστές και βέβηλοι ασυγκράτητοι .Μ’αυτά σας τα κουσούρια φτιάξατε και λειτουργείτε ένα υποκρατίδιο της Μεδεγίν» .Όλοι πάγωσαν, περισσότερο όμως εκείνοι οι οποίοι είχαν ξεκινήσει να χειροκροτούν τον ρήτορα .Μόλις εκστόμισε την τελευταία φράση ,η μορφή του πολιτικού αλλοιωνόταν στα μάτια του εκ νέου .Αυτή τη φορά από λειράτος κόκκορας μεταβαλλόταν σε ξεπετσιασμένο κουρκουτά. Η απεχθής μορφή του ερπετού με την αδηφαγία του να ξεπροβάλλει ύπουλα στον κανθό των ματιών ,τού εξήψε περαιτέρω την οργή που έρρευσε άφθονη με λόγιο καγχασμό ,όπως τον είχε από παλιά αποτυπώσει στη μνήμη: (***)«Η ηθική δεν είναι επάγγελμα, όστις ως επάγγελμα θέλει να την μετέλθει, πλανάται οικτρώς και γίνεται γελοίος. ΄Οστις πράγματι φιλοσοφεί και αληθώς πονεί τον τόπον του και έχει την ηθικήν όχι εις την άκραν της γλώσσης ή εις την ακωκήν της γραφίδος αλλ’ εις τα ενδόμυχα της ψυχής, βλέπει πολύ καλά ότι είναι αδύνατον να πολιτευθεί.»
Η θηραϊκή γη τον συγκλόνιζε με την ιδιοτυπία της προελεύσεώς της .Είχε βγει το διάπυρο αυτής αίμα από τα σπλάγχνα της ,και ψύχθηκε δημιουργώντας μια χωμάτινη εφελκίδα μετάλλων .Και το χώμα αυτό πλούτος χυμών γίνεται διαρκώς στα ποώδη κλήματα της Σαντορίνης και σε κρασί αποστάζεται κατόπιν αιθέριο ,που συμπηκνώνει εύαρεσκα το πύρινο πνεύμα της γη που το παρήγε. Είχε δοκιμάσει ένα τέτοιο κρασί, επισκεπτόμενος κάποιο υπόσκαφο οινοποιείο στη ψηλότερη ράχη του νησιού .Εκεί απόλαυσε το πνεύμα του κρασιού και λογίζοντάς το σαν ύψιστο στάδιο στην ανοδική
καρποφόρα μετεξέλιξη της πύρινης γης ,ανεβόησε την πρόσρηση : «αθάνατο».
Ελάχιστοι άνθρωποι είχαν απομείνει στο νησί ,καθώς η συνεχής σεισμική δραστηριότητα είχε αδειάσει τον τόπο από κατοίκους κι επισκέπτες .Του γεννήθηκε η επιθυμία να περιδιαβεί στο νησί της Καμμένης ,εκεί όπου βρισκόταν η χαίουσα πληγή της γαίας.
Μόνος του κοντά στο ηφαίστειο τώρα ,αναρωτιόταν για τις άφιλες αβύσσους που κρύβει στις υπόγειες υπώρειές του .Το πυρφόρο μάγμα έχει ένα πέρας καταστροφικού κύκλου. Είναι η στιγμή που η αλλοιωτική της φύσεως δράση το κατασταλλάζει και το κάνει έδαφος πλούσιο .Το πριν της καταστροφής ,γίνεται της ηρεμίας το μετά .Δια πυρός και σιδήρου επέρχεται η αναψυχή με τη φύση νάναι αυτή που κρατά το χρονικό ζύγι στην μετάβαση .Κοίταξε γύρω του και διέκρινε τους σεισμογράφους που πρόσφατα είχαν τοποθετηθεί . «Να λοιπόν»σκέφτηκε «πως πασχίζει ο άνθρωπος ν’αποκρυπτογραφήσει τα βρυχόμενα έγκατα της γης. Άλλοτε αυτόν τον βρυχηθμό ,τον απέδιδαν σε κάποιο θαμμένο γίγαντα . Αυτό που μετρούσε κι ακόμα μετρά είναι η ασφάλεια την ώρα του ανακλαδισμού του. Πόσο υπέροχο θα ήταν αν οι σύγχρονοι γητευτές του θαμμένου γίγαντα κατάφερναν να λογαριάσουν την ώρα του κλονισμού του.
Κοιτάζοντας τον κρατήρα του ηφαιστείου αναρωτήθηκε :«Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν όσα μπορούν να καταλαβαίνουν .Για όσα η δύναμή τους ατονεί να φτάσει , τ’αφήνουν στους ειδικούς της νέας ευφυούς εποχής .Σ’αυτούς άραγε μέχρι πού μπορεί να φθάσει η επηρμένη τους ως είδικών καθοδηγητών αντίληψη ,ώστε να διαμορφώσουν στην έκταση του πεδίου της ακολούθως και την δική τους πίστη ;Κι αυτή ως πίστη υπερτέρας τάξεως, πίστη υποχρεωτική και των υπολοίπων ενδεχομένως να σημάνει. Τελικά εφόσον οι ευφυείς ιδέες γίνονται πίστη, τότε ο μύθος για τον γίγαντα Εγκέλαδο διαφέρει στο σήμερα μονάχα κατά την τεχνολογία του σεισμογράφου που προστέθηκε.Κατά τα λοιπά ο μύθος παραμένει.
Η γη της Καμμένης με το σκουρόφαιο παντού χρώμα της ,άρχισε να του μιλά με στίχους στην ψυχή.Ήταν τα λόγια του Εμπεδοκλή του Ακραγαντίνου οι στίχοι που άκουγε ,όταν στο χείλος της Αίτνας αυτός καθώς περιδιάβαινε ,κομίζοντας τον πόθο του για την αθανασία κι έχοντας το Νείκος και τη Φιλότητα ως δυνάμεις ζωογονίας .Αυτές ανακάτευαν με ατέλεια τα μέλη των ανθρώπων και των ζώων σε αφύσικες αλληλοδάχες συναρμογές και τερατογενέσεις μέχρι που θα επέρχονταν η πλήρωση της αρμονίας:
(****)Εδώ πολλές βλάστησαν μορφές χωρίς αυχένα,
μπράτσα γυμνά πλανιόνταν χωρίς ώμους,
μάτια τριγύριζαν μονάχα, ψάχνοντας νά ᾽βρουν μέτωπα.
Μα καθώς τα θεία στοιχεία όλο κι έσμιγαν το ᾽να με τ᾽ άλλο,
τούτα τα πράματα κολλούσαν όπως τύχαινε ν᾽ ανταμώσουν,
κι άλλα πολλά πλάι σ᾽ αυτά γεννιόνταν ολοένα.
…με βάδισμα ελικοειδές κι αμέτρητα χέρια…
Γεννήθηκαν πολλά πλάσματα με δυο πρόσωπα και δυο στέρνα,
βόδια με φάτσα ανθρώπου, ενώ ξεπρόβαλαν και άνθρωποι
με κεφάλι βοδιού, πλάσματα με φύση αρσενικοθήλυκη
και με σκιερά μέλη.
Ενώ το έδαφος σειόταν κάτω από τα πόδια του ,ο νους του άγγιζε ξανά τις ακλόνητες αρχαίες παρακαταθήκες.Σκεφτόταν πως αν δεν έχουμε αποκτήσει μέσα μας εμπειρικά τη βεβαιότητα ή αν έχουμε αποκόψει το λώρο μιας πλανωμένης φήμης της, πως κάτωθέ μας δηλαδή χάσκει η άβυσσος ,τότε για τα δυσμενή ξαφνιάσματα του βίου, απόκριση σωσμού καμμία δεν θα υπάρξει .Η σχετικότητα των γνώσεών μας όσο ψηλά αυτές κι αν φθάσουν ,μοιάζει με το στάδιο των ατελών τερατογενέσεων του Ακραγαντίνου .Οι όροι
της γήινης υπάρξεώς μας ,με τις γνώσεις μονάχα εφόδιο ,γίνονται φρικτοί μέσα στην ψευδώς παραμυαλωμένη του Νείκους πολιτεία μας.Αν στο μεταξύ άλλες δεν έχουμε επιθυμίες, παρά μονάχα αυτές των αισθήσεων ,που τη σπουδή τους εκδηλώνουν για τα πλουσιοπάροχα τραπέζια της ελευθεριότητας ,όταν παραχορτασμένοι καταλήξουμε χωρίς αιδώ ,θα προκαλέσουμε τον αδυσώπητο καθ’ημών πτερνιστή πνευματικό νόμο. Όχι όμως με πρόθεση αυτός να μας συντρίψει ,αλλά για να μας επαναφέρει ως Φιλότητα στην πορεία της αρμονίας .Κι αν ισχυριστούμε πως δεν υπάρχει ο πνευματικός κόσμος και οι νόμοι του , είναι επειδή δεν κοπιάσαμε ποτέ στην αναζήτηση της βιωματικής του εμπειρίας. Με λίγο κόπο και υπομονή θα νοιώθαμε ν’αντριεύει μέσα μας ολοένα μια χαροποιός διάθεση ,καθώς θ’ατένιζαμε να πλησιάζει σε μας ελπιδοφόρα ,ο αψευδής γητεμός των οριζόντων του πνεύματος .Εκεί πέρα όπου άλλοτε βοούν επικά οι αντίλαλοι των αρχαίων Ελλήνων σοφών κι άλλοτε μυσταγωγείται θαυμαστά η ψυχή προς το καταναλίσκον του Θεού πυρ .Το ώριμο πνεύμα της αρχαίας σκέψεως εναποτιθέμενο παρά την άληπτη λεπτότητα της Θεού συγκαταβάσεως προς το πλάσμα Του ,λαμπρύνει χοροστασία ομολογητών μιας κραταιάς προς την αθανασία πίστεως.Μια πίστη γι’ αυτά που ο νους δεν καταλαβαίνει ,αλλά η ψυχή εμπειρικά καθορά .Πίστη προς την αθανασία που διαπτύει τις τερατογενέσεις κατά την άβυσσο της πυρίκαυστης απωλείας.
Επιστρέφοντας από την Καμμένη ,χαμογελούσε μολονότι οι σεισμοί συνεχίζονταν με την ίδια συχνότητα .Σκεφτόταν πως ο Εμπεδοκλής επέλεξε άστοχα να πέσει στον κρατήρα του ηφαιστείου για να βρει την αθανασία .Η αθανασία βρισκόταν αλλού.
(*)Όσοι ζωντανοί ,Ι.Δραγούμη
(**)Μαρκ. 4,39
(***)Οι χαλασοχώρηδες ,Αλ.Παπαδιαμάντης
(****)Περί Φύσεως ,Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος
kapoios kapote
