Όλα ξεκίνησαν τόν Ιούνιο τού 2010. Πίνοντας καφέ στό μπαλκόνι, βλέπω τό παιδί μου ν’ αφαιρείται καί νά μήν καταλαβαίνει τίποτα. Χτυπούσα παλαμάκια μπροστά στό πρόσωπό του, φώναζα καί αυτός ακίνητος σάν βαλσαμωμένος. Ταράχτηκα πολύ. Δέν ήξερα τί νά κάνω.
Όλοι κάποιες στιγμές αφαιρούμαστε, αλλά αυτός ήταν σάν αποσβολωμένος. Όλοι μου έλεγαν ότι δέν είναι τίποτα, αλλά εγώ ανησυχούσα. Μετά από λίγες ημέρες ήταν ή γιορτή τού παιδικού σταθμού, αποχαιρετιστήρια. Εκεί έπαθα ακόμη μεγαλύτερο σόκ. Ήταν σάν χαμένος, δέν συμμετείχε καθόλου.
Ρώτησα τίς δασκάλες του καί μού είπαν ότι παρατήρησαν αφαιρέσεις, αλλά ήθελαν νά τό εξακριβώσουν πρίν μού τό πούν γιά νά μήν μέ ανησυχήσουν.
Μετά από λίγες μέρες, είχαμε προγραμματισμένη εισαγωγή στό ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ νοσοκομείο Θεσσαλονίκης γιά νά αφαιρέσουμε τίς αμυγδαλές καί τά κρεατάκια.
Μέ τήν εισαγωγή ανέφερα στούς γιατρούς τίς αφαιρέσεις πού είχε ό μικρός καί αμέσως ενδιαφέρθηκαν. Ό διευθυντής τής κλινικής, ΩΡΛ κος ΚΟΝΤΖΟΓΛΟΥ, επικοινώνησε μέ τό παιδονευρολογικό καί προγραμματίστηκαν γιά τήν επομένη τό πρωί διάφορες εξετάσεις. Όλα έδειχναν ότι είναι επιληψία.
Εγώ ήμουν απελπισμένη καί κατατρομαγμένη. Μητέρα μόνη, άγαμη, μ’ ένα παιδί 3 ετών καί κάτι, μέ πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα, άνεργη, έχασα τήν γή κάτω από τά πόδια μου. Όλες μου οί ελπίδες στράφηκαν στόν Ταξιάρχη. Έρχομαι στό μοναστήρι Του χρόνια πολλά καί έχω τάξει τόν Θοδωρή όταν ήμουν έγκυος γιατί κινδύνεψε νά χαθεί.
Ξεκίνησε ένας κυκεώνας εξετάσεων καί, αφού δέν ήταν επιληψία, κάναμε μαγνητική. Εκεί ήρθε τό μεγάλο σόκ! Κύστη στόν εγκέφαλο, ανεγχείρητη (δέν κάνει νά χειρουργηθεί) καί όσο μεγαλώνει τό παιδί θά μεγαλώνει. Κεραυνός έν αιθρία! Μέρα μέ τή μέρα έτρεχα σέ γιατρούς, κάναμε επαναληπτικές μαγνητικές καί εγκεφαλογραφήματα, αλλά τό αποτέλεσμα ήταν τό ίδιο.
Όλοι μου έλεγαν νά τό πάρω απόφαση, ήταν πλέον γεγονός. Απίστευτο, τό δικό μου τό παιδί τό προστατεύει ό Ταξιάρχης από τήν κοιλιά ακόμα. Αποκλείεται νά συμβαίνει αυτό! Πήρα τίς εξετάσεις καί άρχισα νά τρέχω από νοσοκομείο σέ νοσοκομείο καί όλοι μού έλεγαν τό ίδιο πράγμα.
Είναι κάτι πού δέν θά φύγει ποτέ γιατί είναι ό τύπος του τέτοιος καί απλά οί μισοί έλεγαν ότι θά μεγαλώνει καί οί μισοί γιατροί ότι θά μείνει έτσι. Μιά γιατρός μού σύστησε νά παίρνει τό παιδί φάρμακο γιά τήν επιληψία πού ίσως τό μειώσουν, αλλά ή ελάχιστη χρονική περίοδος λήψης του ήταν 3 χρόνια.
Ότι καί νά σάς πώ είναι λίγο. Δέν ήξερα τί νά κάνω, ήμουν σέ απόγνωση. Ένα βράδυ πού ό μικρός κοιμόταν καί εγώ έκλαιγα στό μπαλκόνι μου απελπισμένη, παρακαλώντας τόν Ταξιάρχη νά μού δείξει τί νά κάνω, μού ήρθε ή φώτιση. «Ταξιάρχη μου, τό ξέρεις ότι τό παιδί είναι δικό σου. Μού τό άφησες όταν ήμουν έγκυος καί κόντεψα νά τό χάσω. Δικό σου είναι! Άν θέλεις νά μού τό πάρεις, πάρτο, αλλά άν θέλεις νά μού τό αφήσεις, γιάτρεψέ το νά ζήσουμε μαζί».
Αυτά ήταν τά τελευταία λόγια μου πρίν πάω νά ξαπλώσω καί τό πρωί είχα ξαναγεννηθεί. Μού έφυγε τεράστιο βάρος από πάνω μου. Βέβαια ό Γολγοθάς δέν σταμάτησε.
Συνέχισα νά πηγαίνω τίς εξετάσεις παντού. Τόν Αύγουστο (2010) ήρθαμε στόν Ταξιάρχη όπως κάθε χρόνο γιά τό τάμα μας.
Μίλησα μέ τούς ιερείς καί είπα τό πρόβλημα τού παιδιού. Τήν άλλη μέρα όλοι μού είπαν τό ίδιο πράγμα. Τό παιδί σου θά γίνει μιά χαρά καί θά τό καμαρώσεις σάν τά ψηλά βουνά.
Ή επόμενη μαγνητική ήταν προγραμματισμένη γιά τόν Ιανουάριο τού 2011.
Έφυγα άλλος άνθρωπος από τόν Ταξιάρχη. Πλέον ήμουν σίγουρη ότι τό παιδί μου θά γινόταν καλά.
Τά Χριστούγεννα ξαναήρθαμε στόν Ταξιάρχη μέ τό παιδί νά τόν ευχαριστήσουμε.
Μπορεί νά μήν είχαμε κάνει ακόμη τή μαγνητική, αλλά ήμουν σίγουρη. Είχα απόλυτη πίστη Στόν Ταξιάρχη.
Όταν έφτασε ή ώρα τής μαγνητικής (30-1-11), αναβλήθηκε λόγω ίωσης πού είχε ό μικρός. Ή αγωνία συνεχιζόταν, αλλά ήμουν τόσο σίγουρη γιά τό θαύμα τού Ταξιάρχη πού απλώς περίμενα τήν επιβεβαίωση. Τέλη Φεβρουαρίου κάναμε τήν μαγνητική καί ό γιατρός Διευθυντής παιδονευρολογικού στό Ιπποκράτειο νοσοκομείο κος Κοντόπουλος, απορούσε γιά ποιόν λόγο τήν κάναμε γιατί ήταν πεντακάθαρη.
Τού θυμίζω τήν περίπτωση καί τού δίνω όλες τίς εξετάσεις πού είχαμε. Τίς βλέπει καί αρχίζει νά αναρωτιέται άν έγινε θαύμα. Μού λέει ότι τό παιδί είναι καλά καί ούτε χρειάζεται ποτέ νά τού ξανακάνω εξετάσεις. Εξαφανίστηκε, έγινε θαύμα. Πήρα τό παιδί καί φύγαμε χαρούμενοι.
Βέβαια πήρα τήν τελευταία μαγνητική καί την έδειξα καί σ’ άλλους γιατρούς, οί οποίοι μού είπαν ότι δέν χρειάζεται νά ξανακάνω εξετάσεις. Έφυγε γιά πάντα, εξαφανίστηκε. Ευχαριστώ πολύ πρώτα απ’ όλα τόν Ταξιάρχη πού γιάτρεψε τό παιδί μου, τούς ιερείς, τόν παπά-Στρατή καί τόν παπά-Χρήστο, όλους όσοι στάθηκαν δίπλα σέ μένα καί στό παιδί μου εκείνη τήν δύσκολη περίοδο πού μπαινόβγαινε στά νοσοκομεία.
