Είναι υποχρεωμένος ο Χριστιανός να νουθετεί τον πλησίον του που αμαρτάνει, με σκοπό να διορθωθεί και όχι για κανέναν άλλο λόγο.
Μέχρι και την καλημέρα να του κόψει, με σκοπό να διορθωθεί. Και αν τελικά δεν διορθώνεται, τον αφήνει στην ησυχία του, ωστόσο εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε.
Αυτό βέβαια, πρέπει να γίνεται με διάκριση και αγάπη, ώστε να μην παρουσιάζεται σαν δάσκαλος, και προϋποθέτει ότι και η δική του η ζωή είναι φωτεινή και ακέραια, ώστε να μην του προσάπτουν πράγματα και αμαρτίες, που αυτός υποδεικνύει σ’ αυτούς..
Πώς όταν βλέπουμε μια παρανομία, την καταγγέλλουμε στην αστυνομία με σκοπό να πιαστεί ο δράστης, το ίδιο πρέπει να κάνουμε, όταν υποπέσει στην αντίληψή μας κάποια ατασθαλία-αμαρτία κάποιου συνανθρώπου μας..
Αλίμονο στους ανθρώπους εκείνους, που βρίσκονται δίπλα σε ετοιμοθάνατους ανθρώπους και δεν μεριμνούν, ώστε να τους εξομολογήσουν και να τους Κοινωνήσουν.
Θα πρέπει επίσης να λειτουργήσουν διαμεσολοβατικά, ώστε με ανθρώπους που δεν είχε καλημέρα ο ετοιμοθάνατος, να τους συμφιλιώσει.
Θα δώσουν μια μέρα λόγο αυτοί που δεν εργάζονται με αυτόν τον τρόπο, γιατί έχουν μεγάλη ευθύνη!
Γι΄αυτό και λέω, ότι κατά την μέρα της κρίσης, θα βρεθούν να κρέμονται πολλά μενταγιόν στο λαιμό μας, πέραν των δικών μας αμαρτιών.
Μην ξεχνάμε εκείνο που έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: Εκείνος που μπορεί να κάνει το καλό και δεν το κάνει, αμαρτία διαπράττει.
Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας +