Ε: Πρίν κοινωνήσουμε πλένουμε τά δόντια μας;
Α: Ναί, μπορούμε, εφ’ όσον δέν καταπίνουμε νερό. Είναι πράξη καθαριότητας – σεβασμού προς τήν Θεία Κοινωνία.
Ε: Πώς πρέπει νά πιάνουμε τό μάκτρο (το κόκκινο πανί), όταν κοινωνούμε;
Α: Τό κρατάμε μέ τά δυό μας χέρια, τεντωμένο κάτω από τό πηγούνι μας, ώστε, άν τυχόν πέσει ή Θεία Κοινωνία, νά πέσει πάνω σ’ αυτό.
Ε: Τί πρέπει νά κάνουμε μόλις κοινωνήσουμε;
Α: Δέν φιλάμε τό Άγιο Ποτήριο, δέν μιλάμε, γιά νά μήν τυχόν πεταχτεί από τό στόμα μας Μαργαρίτης (ψίχουλο από τή Θ.Κ.), τρώμε αμέσως Αντίδωρο καί ξεπλένουμε τό στόμα μας μέ αγιασμό (εάν έχει στόν Ναό). Δέν χρειάζεται νά προσκυνάμε εικόνες ή καί άγια λείψανα. Εάν μάς έλθει βήχας, βήχουμε μέ κλειστό τό στόμα ή σέ χαρτομάντηλο, τό οποίο καίμε. Δέν φτύνουμε.
Ε: Τί κάνουμε, όταν ή Θεία Κοινωνία πέσει στά ρούχα μας;
Α: Ό,τι έχει έλθει σέ επαφή μέ τή Θεία Κοινωνία πρώτα τό γλείφουμε, μετά τό κόβουμε καί τό καίμε.
Τήν στάχτη τή ρίχνουμε σέ ποτάμι, στή θάλασσα, σέ χωνευτήρι Ι. Ναού ή καί σέ μέρος πού δέν πατιέται.
Ε: Τό πρωί τρώμε πρίν πάμε στήν Εκκλησία;
Α: Δέν τρώμε, δέν πίνουμε νερό, ιδίως πρίν κοινωνήσουμε, αλλά καί όταν θελήσουμε νά φάμε αντίδωρο.
Ε: Τί κάνουμε, όταν ό Ιερέας μάς θυμιάζει;
Α: Μετά τό θυμιάτισμα τών Αγίων εικόνων θυμιάζει ο Ιερέας καί εμάς τιμητικά ώς εικόνες Τού Θεού. Γι’ αυτό κάνουμε υπόκλιση ευχαριστώντας. Μετά παρακολουθούμε τά ψαλλόμενα καί όχι τόν θυμιάζοντα Ιερέα.
Ε: Πότε κάνουμε τόν σταυρό μας;
Α: Εκτός τού Ιερού Ναού υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις. Όταν περνάμε έξω από Ι. Ναούς, όταν τρώμε, όταν ξεκινάμε ένα ταξίδι ή φθάνουμε στόν προορισμό μας, όταν κινδυνεύουμε κλπ. Εντός τού Ναού σέ κάθε Τριαδική εκφώνηση, στίς εκφωνήσεις Τής Παναγίας, όταν ακούγεται στά τροπάρια τό όνομα τού τιμωμένου αγίου, Στόν Τρισάγιο ύμνο, Στήν «Τιμιωτέραν…» (όταν φθάνουμε στό «τήν όντως Θεοτόκον…» γιά νά τονίζεται ότι γέννησε Θεό), στήν αρχή καί στό τέλος τών Ακολουθιών κ.λπ.
Ε: Τί κάνουμε, όταν ο ιερέας μας ευλογεί, π.χ. «Ειρήνη πάσι»;
Α: Έγκαιρα σηκωνόμαστε (εάν καθόμαστε) καί υποκλινόμαστε, ευχαριστώντας γιά τήν ευλογία πού μάς προσφέρει.
Ε: Πώς χαιρετούμε έναν ιερωμένο;
Α: Ανάλογα πρός τόν βαθμό τού λέμε: Τήν ευχή σας, Σεβασμιώτατε, Γέροντα, Πάτερ ή Ευλογείτε …
Ε: Τί κάνουμε τό μουχλιασμένο αντίδωρο, τά κόλλυβα πού δέν τρώγονται, τόν παλιό αγιασμό πού δέν μπορούμε νά χρησιμοποιήσουμε, τά βαΐα, τής δάφνες κλπ πού παίρνουμε από τούς ναούς (Βαΐων καί Αγίου Πνεύματος) όταν ξεραθούν;
Α: Τά παραχώνουμε ή τά ρίχνουμε σέ χώρο πού δέν πατιέται ή τά καίμε.
Πηγή: «Μικρή Συμβολή στη Χριστιανική Ζωή»,
Πρεσβ. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου – Θεσσαλονίκη 2006
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ