Στο σχολείο το παιδί μαθαίνει σταδιακά να “τα βγάζει πέρα ” μόνο του. Χρειάζεται προσωπικό χρόνο και ευκαιρίες, καθώς μεγαλώνει, για να είναι “μακριά από ενήλικες “. Οι γονείς, χαλαρώνοντας σιγά- σιγά το “χαλινάρι”, καθώς το παιδί μεγαλώνει, μπορούν να το βοηθήσουν να είναι ο εαυτός του στο σχολείο και στο σπίτι, ώστε να υπερβεί το διχασμό που νιώθει με τη σκέψη ότι οι αξίες της Εκκλησίας και της οικογένειας δεν εφαρμόζονται στο σχολείο. Δεν είμαι υπερβολική, όταν συχνά το αποκαλώ αυτό “διπλή ζωή “. Κατά κάποιο τρόπο, οι χριστιανοί μέσα στον κόσμο κάνουν ακριβώς αυτό- ανήκουν στην επίγεια και στην ουράνια σφαίρα- όμως τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια, για να διατηρήσουν όλες τις εμπειρίες τους ενωμένες κάτω από τη σκέπη του Θεού. Οι ενήλικες μπορούν να βοηθήσουν πρώτα με την προσευχή γι’ αυτά και μετά αφιερώνοντας χρόνο, για να βοηθήσουν το παιδί να συνδέσει σπίτι και σχολείο. Το καλωσόρισμα και ο αποχαιρετισμός στα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο είναι σημαντικές στιγμές της ημέρας.
Σε μια συζήτηση για τους διωγμούς ανέφερα ότι η δοκιμασία για την πίστη μας μπορεί να είναι ηπιότερης μορφής από εκείνην των μαρτύρων που τους έριξαν στα λιοντάρια, αυτό που μετράει είναι να παραμένουμε πιστοί στον Χριστό σε όλες όλες τις περιπτώσεις. Όταν ήλθε στο επίκεντρο της συζήτησης το θέμα του σχολείου, πολλά από τα παιδιά άρχισαν να περιγράφουν τις στρατηγικές που χρησιμοποιούσαν, για να τα βγάλουν πέρα στο σχολείο. Μου έκανε εντύπωση το αντιφατικό περιβάλλον του σχολείου σε σύγκριση με το σπίτι τους, αν και ήταν κάτω των ένδεκα ετών.
“Κάνω πως ξύνω το κεφάλι μου και στην πραγματικότητα κάνω το σταυρό μου πριν απ’το φαγητό. “
“Ρίχνω το μολύβι μου και τότε μπορώ να πάω κάτω από το θρανίο και να κάνω το σταυρό μου πριν από το μάθημα των θρησκευτικών, επειδή ο δάσκαλός μου κάνει συνήθως δύσκολες ερωτήσεις “.
“Πριν από το φαγητό λέω την προσευχή μέσα στην τουαλέτα. “
More Read
Τέτοιες στρατηγικές δείχνουν βεβαίως σημεία ατέλειας. Αλλά αντί να ασκήσουμε κριτική στα παιδιά για έλλειψη θάρρους ενός μάρτυρα (το οποίο είναι δώρο άνωθεν) μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθειά τους να είναι διακριτικά και να χαρούμε που θυμούνται τον Θεό και την προσευχή μέσα σε περιβάλλον συχνά εχθρικό.
Ο άγιος Σωφρόνιος ερωτήθηκε αν ένα παιδί αρνείται τον Χριστό, όταν κρύβει την πίστη του στο σχολείο. Η απάντησή του: “Στην εποχή μας συχνά είναι πολύ δύσκολο για τα παιδιά ακόμα και να φυλάξουν την πίστη τους μέσα στην καρδιά τους, όπως η Θεοτόκος. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τα κατηγορήσουμε για άρνηση του Χριστού. Αν ερωτηθούν ευθέως “Είσαι Χριστιανός;”, θα πρέπει να απαντήσουν, όμως προσεκτικά, λέγοντας π.χ. “προσπαθώ να είμαι “.
Οι γονείς συχνά καταβάλλονται από την ισχυρή επίδραση της σχολικής ζωής. Εν τούτοις, επαγγελματίες εκπαιδευτικοί επιβεβαίωσαν την εντύπωσή μου ότι το οικογενειακό περιβάλλον ασκεί τη μεγαλύτερη επίδραση στο παιδί. Η ζωή στο σπίτι και όχι τόσο οι διανοητικές συζητήσεις διδάσκουν ένα ορθόδοξο παιδί πώς να ωφεληθεί από το σχολείο σε όλα τα επίπεδα: κοινωνικό, εκπαιδευτικό ακόμη και πνευματικό. Οι έφηβοι συχνά δείχνουν ότι δεν τους αγγίζουν οι επιδράσεις του σπιτιού. Στην πραγματικότητα, όμως, οι επιδράσεις του σπιτιού είναι εκείνες που διαμορφώνουν τον τρόπο, με τον οποίο αντιδρούν στις πιέσεις των συνομηλίκων τους και στους πειρασμούς. Μπορούμε να θέσουμε ανοιχτά στην προσευχή τις σχέσεις του παιδιού με τους συνομηλίκους του. “μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ προσώπου αὐτῶν· μνήσθητε τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τοῦ μεγάλου καὶ φοβεροῦ καὶ παρατάξασθε περὶ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν, υἱῶν ὑμῶν, θυγατέρων ὑμῶν, γυναικῶν ὑμῶν καὶ οἴκων ὑμῶν.”(Νεεμίας 4,8).
Από το βιβλίο: Συνομιλίες με παιδιά, μεταδίδοντας την Πίστη, αδελφής Μαγδαληνής του Έσσεξ, σελ. 325-7, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2007.
