«Εἶσαι στὰ καλά σου; τοῦ εἶπα. Θέλεις νὰ πᾶς στοὺς Ιησουΐτες νὰ κάνης τὴν διατριβή σου καὶ ἦρθες νὰ σοῦ δώσω καὶ εὐλογίᾳ; Αὐτοὶ δὲν ξέρουν τί τοὺς γίνεται!
Ἐκεῖ διδάσκουν Οὐνῖτες, Ιησουΐτες, δὲν ξέρω τί!». Θέλει προσοχὴ ἀπὸ ὅλες τὶς ἀπόψεις.
Γιατί ἔτσι κάνουν• πᾶνε, σπουδάζουν στὴν Ἀγγλία, Γαλλία κ.λπ., πιάνουν τὰ εὐρωπαϊκὰ μικρόβια καὶ κάνουν μετὰ διατριβή. Μελετοῦν λ.χ. τοὺς Ἕλληνες Πατέρες σὲ μετάφραση ποὺ ἔκαναν οἱ ξένοι στὴν γλῶσσα τους.
Ἐκεῖνοι, εἴτε ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποδώσουν τὰ νοήματα σωστὰ εἴτε ἀπὸ πονηριά, πρόσθεσαν καὶ τὰ δικά τους τὰ λανθασμένα.
Οἱ δικοί μας πάλι, οἱ Ὀρθόδοξοι, ποὺ μάθανε τὶς ξένες γλῶσσες, παίρνουν ἀπὸ ‘κει τὰ ξένα μικρόβια καὶ τὰ μεταφέρουν ἐδῶ καὶ μετὰ τὰ διδάσκουν κιόλας. Φυσικά, ὅταν προσέξη κανείς, εὔκολα ξεχωρίζει τὸ χρυσὸ ἀπὸ τὸ κεχριμπάρι.
Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης
