Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ὁ Στάρετς Παρθένιος (1790-1855) σεβόταν καὶ τιμοῦσε τὸν Παράκλητο, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Στὰ ἐφηβικὰ τοῦ μάλιστα χρόνια ἀπόλαυσε μιὰ ἰδιαίτερη ἐπίσκεψι τῆς χάριτος του.
«Ἐπιστρέφαμε, διηγεῖται ὁ ἴδιος, μὲ τὸν ἀδελφό μου ἀπὸ τὸ σχολεῖο στὸ σπίτι.
Ἡ ἀπόστασις ἦταν μεγάλη καὶ μᾶς βρῆκε ἡ νύχτα.
Σταθήκαμε λοιπὸν κάπου νὰ ξεκουρασθοῦμε. Ξαπλώσαμε καταγῆς, κάτω ἀπὸ τὸν ἀπέραντο οὐρανό.
Ἡ βραδιὰ εἶχε ξαστεριά, καὶ γιὰ ἀρκετὴ ὥρα δὲν μποροῦσα νὰ κλείσω μάτι.
Δὲν γνωρίζω γιατί μέσα στὴν ψυχή μου ὑπῆρχε μιὰ ἀνείπωτη χαρά.
Κοίταζα ψηλὰ τὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἀναρίθμητα ἀστέρια του, ὅταν ξαφνικὰ βλέπω ἕνα περιστέρι, λευκὸ σὰν τὸ χιόνι, νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος μου!
Ἀπόρησα… Ποῦ βρέθηκε τὸ περιστέρι αὐτό; Μήπως ἦταν δικό μας;
Μὰ ἐμεῖς δὲν εἴχαμε στὸ σπίτι μας περιστέρια. Ἀλήθεια, πόσο ὄμορφο ἦταν!
Τὸ κοίταζα καὶ δὲν χόρταινα νὰ τὸ βλέπω. Δὲν πετοῦσε ἐδῶ κι ἐκεῖ. Βρισκόταν ἀκριβῶς ἀπὸ πάνω μου. Ἄλλοτε ὑψωνόταν καὶ ἄλλοτε χαμήλωνε. Ξύπνησα γρήγορα τὸν ἀδελφό μου, ποὺ κοιμόταν πλάϊ μου.
-Κοίτα! τοῦ εἶπα. Βλέπεις ἕνα περιστέρι;
-Ποιό περιστέρι; Ποῦ εἶναι;
-Νάτο, φτερουγίζει ἀπὸ πάνω μου.
-Ὄχι, ἀδελφέ μου, δὲν βλέπω τίποτε. Ἐσὺ φαίνεται παραμιλὰς στὸν ὕπνο σου…
Γύρισε ἀπὸ τὸ ἄλλο πλευρὸ καὶ ξανακοιμήθηκε. Ἐγὼ ὅμως ὡς τὰ χαράματα δὲν ἀπομάκρυνα τὰ μάτια μου ἀπὸ τὸν βραδινὸ ἐπισκέπτη.
Θεία χαρὰ εἶχε πλημμυρίσει τὴν ψυχή μου.
Μόλις ξημέρωσε τὸ περιστέρι χωρὶς νὰ πετάξη, ξαφνικὰ ἔγινε ἄφαντο!
Ἀπὸ τότε ὅμως ἁπλώθηκε στὴν καρδιά μου μιὰ θεία γλυκύτης καὶ ἄναψε πόθος γιὰ κάτι ὑπερκόσμιο.
Κανένα γήινο πρᾶγμα δὲν μὲ γοήτευε. Φαινόταν πὼς δὲν θὰ μποροῦσα νὰ παραμείνω στὸν κόσμο».
Τὸ γλυκύτατο αὐτὸ ὅραμα ποτὲ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ξεχάση ὁ στάρετς.
Σὲ μιὰ μάλιστα προσευχὴ δοξολογίας πρὸς τὸν Πανάγιο Πνεῦμα γράφει:
«Ἀπερίγραπτε Παράκλητε, ποὺ ἐκπορεύεσαι ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ἀναπαύεσαι στὸν Υἱό, στῆσε μέσα μου τὸν ναὸ τῆς μεγαλωσύνης σου. Ἐνθυμοῦμαι τὴν ἐμφάνισι τῆς γαλήνιας καὶ ἁπαλῆς χάριτός σου, στὴ νεανική μου ἀκόμη ἡλικία, τότε ποὺ μὲ τὴ μορφὴ περιστεριοῦ ἐπισκέφθηκες ἐμένα τὸν ὀκνηρὸ καὶ ἀμελῆ»…
