ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΟΠΟΥ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΔΙΑΣΩΘΕΙΣ…

Ήταν Φεβρουάριος του 2022. Μία ακόμα ιστορία σαν μέσα από τον κινηματογράφο. Σαν ταινία θρίλερ που λες, «αυτά δεν γίνονται στην πραγματική ζωή».

Και όμως.

Δεν ήταν καν ταινία.

Ήταν πραγματική ζωή.

Λαμβάνω ένα μήνυμα από την σύζυγο του Λάμπρου Γάκη. Μου έγραφε ότι ο άντρας της πήγε στο νοσοκομείο XATZΗΚΩΣΤΑ Ιωαννίνων για μπαλονάκι. Νοσηλευόταν στην καρδιολογική κλινική. Και ότι ενώ ήταν να πάρει εξιτήριο, ξαφνικά του ανακοίνωσαν ότι βγήκε θετικός στον κορωνοϊό και θα μεταφερόταν στην κλινική Covid-19.

Ήταν τρομοκρατημένη.

Και δικαιολογημένα.

Καταλάβαινε ότι δεν θα έβλεπε ξανά τον άντρα της ζωντανό.

Της ζήτησα τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του Λάμπρου για να επικοινωνήσω απευθείας μαζί του.

Πράγματι, σε λίγα λεπτά μιλούσα με τον ίδιο τον Λάμπρο.

Ανακουφίστηκε που με άκουσε. Μου είπε ότι εμφανίστηκαν ξαφνικά «αστροναύτες». Ξέρετε, αυτοί που μέσα στους θαλάμους έμπαιναν με τις στολές και έξω από τους θαλάμους δεν φορούσαν ούτε μάσκα.

Ένας από αυτούς του είπε με απότομο ύφος ότι βγήκε θετικός και θα τον μετέφεραν στην κλινική Covid-19.

O Λάμπρος ήξερε ότι δεν είχε πολύ χρόνο.

Κινδύνευε η ζωή του.

Ενημέρωσε την γυναίκα του και εκείνη εμένα.

Είπα στον Λάμπρο να καλέσει την …ΝΑΣΑ, δηλαδή τους αστροναύτες του νοσοκομείου, και να τους πει ότι μίλησε μαζί μου.

Του εξήγησα ότι αυτό ήταν το βασικότερο όλων. Το όνομά μου.

Ότι μίλησε με τον δικηγόρο Νίκο Αντωνιάδη.

Και ότι αυτός του είπε να ζητήσει τα στοιχεία του μοριακού αποτελέσματος και να του τα στείλει. Και ότι ήδη προχωράω στην πρώτη δημοσίευση.

Σε λίγη ώρα μπαίνουν μέσα πάλι οι αστροναύτες και αυτός που του είχε πει ότι είναι θετικός και θα μεταφερθεί στην κλινική

Covid-19, του είπε ότι τελικά είχε γίνει …λάθος και ότι ήταν αρνητικός.

Ο Λάμπρος είχε σωθεί.

Την ίδια ώρα όμως βλέπει τους αστροναύτες να γυρνάνε προς τον διπλανό ασθενή, αρμενικής καταγωγής.

Του λένε «βγήκες θετικός, φεύγεις για κλινική κόβιντ».

Ο Λάμπρος κατάλαβε. Τους «ξέφυγε» αυτός, πήγαν να «φάνε» στη θέση του τον δυστυχή Αρμένη. Κάποιον «έπρεπε» να πάρουν.

Δεν υπήρχε χρόνος.

Και τότε ο Λάμπρος αντέδρασε με μεγάλη ευφυία και με την γνήσια ελληνική ανθρωπιά. Πιάνει το κινητό του και κάνει πως μιλάει μαζί μου:
«Ναι, κύριε Αντωνιάδη, εντάξει με εμένα, αλλά πάνε τώρα να πάρουν τον διπλανό».

Και τότε γυρίζει ο αστροναύτης που είχε επιχειρήσει να πάρει αρχικά τον Λάμπρο, τον κοιτάζει, χτυπάει δυνατά το πόδι του στο πάτωμα:
«Όχι πάλι ρε γα@@το».

Και έφυγαν.

Είχε γλιτώσει και ο Αρμένης.

Ο οποίος εν τω μεταξύ, εκμεταλλευόμενος την προσωρινή παράταση στην μεταφορά του, αφού οι αστροναύτες είχαν στρέψει το βλέμμα τους στον Λάμπρο που παρίστανε ότι μιλάει μαζί μου, σηκώθηκε, έτρεξε προς την ντουλάπα, την άνοιξε και κρύφτηκε μέσα σε αυτή.

Είπαμε.
Ούτε σε ταινία φαντασίας.

Γλιτώνουν λοιπόν και οι δύο, και φεύγοντας από το νοσοκομείο πήγαν σε διαγνωστικό κέντρο να κάνουν μοριακό τεστ.

Και τα δύο αποτελέσματα αρνητικά…

Ο πραγματικός ήρωας της ιστορίας αυτής ήταν ο Λάμπρος…

Όπως έγραψα χθες, δεν θα σταματήσω μέχρι να τους στείλω όλους τους εγκληματίες στα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια και από εκεί πίσω από τα κάγκελα μέχρι να σβήσει ο ήλιος…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ…

Μία ακόμα σωτηρία σαν ταινία. Ήταν 10 Μαρτίου 2021, δέκα λεπτά πριν τις 7 το απόγευμα.

Λαμβάνω αυτό το μήνυμα, καλώ, αλλά το τηλέφωνο ήταν κλειστό.

Δεν τον άφηναν, λέει, να φύγει, γιατί είχε …96 οξυγόνο. Του …θανατά, δηλαδή.

Κατάλαβα βεβαίως τι συνέβαινε με τον άνθρωπο αυτό. Όμως, το κινητό κλειστό.

Όσοι με παρακολουθούσαν από τότε θα θυμούνται τις αγωνιώδεις δημόσιες εκκλήσεις μου προς τους κατοίκους του Αιγίου.

Ζητούσα να επικοινωνήσουν μαζί μου όσοι γνωρίζουν έναν Χρήστο Διαμαντόπουλο που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Αιγίου.

Οι ώρες περνούσαν. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Η μία έκκληση μετά την άλλη.

Και εκεί που είχα αρχίσω να χάνω τις ελπίδες μου ότι θα τον εντοπίσω για να τον βοηθήσω, χτυπάει το τηλέφωνο:
«Νίκο, είμαι ο Χρήστος Διαμαντόπουλος. Με έσωσες!».

Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πώς αισθάνθηκα.
Άρχισα να φωνάζω, «Χρήστο, Χρήστο!», σαν να τον γνώριζα χρόνια.

Και μετά μου είπε όλα τα απίστευτα που είχαν συμβεί.
Ήταν στην κλινική Covid-19 του νοσοκομείου του Αιγίου. Είχε ξεπεράσει την όποια αδιαθεσία τον οδήγησε στο νοσοκομείο, και ζητούσε να φύγει.

Tότε μπήκε ένας τύπος στον θάλαμο που ήταν και άλλοι δυστυχείς ασθενείς, και τους είπε:

«Φεύγετε όλοι για Ρίο».

Ο Χρήστος κατάλαβε ότι δεν είχαν καλούς σκοπούς.
Βρισκόμασταν στην καρδιά του πρωτοκόλλου του Θανάτου.

Μάρτιος του 2021.
Διαμαρτυρήθηκε.

«Θέλω να πάω σπίτι μου, τι δουλειά έχω στο νοσοκομείο του Ρίου;».

«Δεν πας πουθενά», του απαντάνε, «έχεις 96 οξυγόνο, φεύγεις για Ρίο».

Κοιτάζει το κινητό του, είχε 1% μπαταρία.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, αντί να πάρει την οικογένειά του στέλνει μήνυμα σε εμένα. Να προλάβει πριν πέσει η μπαταρία και κλείσει το κινητό.

Αυτό θα ήταν το τέλος του.

Το ήξερε.

Και μου στέλνει το μήνυμα που βλέπετε.

Με το που πατάει αποστολή, το κινητό κλείνει.

Τρελάθηκε.

Δεν ήξερε αν το μήνυμα έφτασε σε εμένα. Και ακόμα και να είχε φτάσει, τι θα μπορούσα πια να κάνω χωρίς να μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του.

Εγώ όμως το πήρα το μήνυμα και έκανα αυτά που έπρεπε.

Εκείνος δεν το ήξερε.

Ώστε προσπάθησε να φύγει.

Στην πόρτα του θαλάμου ο σεκιουριτάς. Σαν μπράβος της νύχτας, του φράζει την έξοδο:

«Δεν πας πουθενά ρε».

Επιστρέφει στο κρεβάτι του.

Φεύγει ο σεκιουριτάς/μπράβος, κάνει να κατέβει από το κρεβάτι.

Τον βλέπουν.

Έρχεται ένας τύπος, τον βάζει πίσω στο κρεβάτι και ανεβάζει τα κάγκελα του κρεβατιού.

«Αυτό ήταν», σκέφτηκε ο Χρήστος, «τελείωσα».

Μετά από λίγη ώρα όμως καταλαβαίνει ότι έξω από τον θάλαμο υπάρχει αναστάτωση. Κάτι έχει γίνει.
Ακούγονται βήματα, έντονες φωνές.

Μετά από λίγα λεπτά μπαίνει ένας τύπος στον θάλαμο. Στρέφει το βλέμμα του στον Χρήστο, και του λέει:
«Εσύ, φεύγεις».

Είχαν ειδοποιηθεί για τις δημοσιεύσεις μου. Κατάλαβαν ότι ο Νίκος Αντωνιάδης έμαθε τι κάνουν και ότι «χτύπησε».
Ώστε ο Χρήστος έπρεπε να γλιτώσει.
Και γλίτωσε.

Δυστυχώς δεν ξέρω τι απέγιναν όλοι οι άλλοι στον θάλαμο.

Και πιστέψτε με.

Η άγνοια αυτή με βασανίζει ακόμα.

Μακάρι να είχε σώσει ο Χρήστος και έναν – δύο ακόμα, όπως έκανε ο Λάμπρος Γάκης στο νοσοκομείο της Πρέβεζας. Που αφού γλίτωσα εγώ τον Λάμπρο, γλίτωσε μετά ο Λάμπρος τον Αρμένη που πήγαν να «φάνε» αφού τους «ξέφυγε» ο Λάμπρος.

Αν δεν είχε κλείσει το κινητό του Χρήστου και η σωτηρία του γινόταν μετά από επικοινωνία μας, θα είχε πάρει μαζί του αν όχι όλο τον θάλαμο, έστω όμως σίγουρα θα είχε γλιτώσει κάποιες ψυχές.

Τουλάχιστον έσωσα τον Χρήστο.

Δεν θα σταματήσω μέχρι να τους στείλω όλους τους εγκληματίες στα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια και από εκεί πίσω από τα κάγκελα μέχρι να σβήσει ο ήλιος…

Νίκος Ι. Αντωνιάδης