Πες πως ήμουν ο Σαίξπηρ βρε παιδί και έπρεπε να βάλω μια θρυλική ατάκα στο στόμα του ριχάρδου, ας πούμε
..έ..”Το βασιλειο μου…για ένα γαλακτομπούρεκο” θα τον έβαζα να πει.
Δε μπορώ, δεν είμαι άνθρωπος, της υγιεινής διατροφής.
Οι αντιστάσεις μου καταρρέουν μπροστά στη θέα μιας μουρταδέλας πχ.
Σηκώνομαι το βράδυ δήθεν να πιω νερό και χώνω μία στο στόμα, δίνω και λίγο στο γατί που έχει τρέξει δίπλα μου και έχουμε συνάψει πρωτόκολλο εχεμύθειας.
Αδελφή ψυχή αυτό το γατί, αγαπιόμαστε σφόδρα.
έ…με έβαλε λοιπόν η μικρή σε πρόγραμμα.
More Read
Μλκ με αγαπάει ακόμα. Τι υπομονή αυτό το κορίτσι.
Όχι πως παίρνω κιλά, είμαι από αυτούς τους αντιπαθητικούς ανθρώπους που τρώνε τον αγλέορα και δεν παχαίνουν αλλά οι εξετάσεις αίματος οι τελευταίες έδειξαν κάτι νιτρογλυκερίδια, κάτι σούπερμαντολίνες ανεβασμένες.
“Και τι πειράζει, εγώ δεν θα ακολουθήσω αυτή τη δέσμη, θα επενδύσω σε άλλα μαθήματα” της είπα αλλά δε λύγισε.
Σαλατούλες, όσπρια, τυριά με χαμηλά λιπαρά γράφει το μενού. Τζανκ φουντ αιτία διαζυγίου πλέον
(τώρα που το σκέφτομαι, μιας και μεγάλωσα και ονειρεύομαι να πάω στο νησί, να αράξω κάτω απ΄τα πλατάνια, αυτό θα κάνω όταν το πάρω απόφαση. Θα φάω ένα μπέργκερ δίπατο, μπροστά της. Έτσι να στάζουν τα μουσταρδόκέτσαπα στο μούσι).
΄Τέλος πάντων, μέχρι στιγμής υπακούω…όσο μπορώ.
More Read
Προχτές έκλεισα λίγο πιο νωρίς το μαγαζί, είχα μισή ώρα στη διάθεσή μου μέχρι να πάω να την πάρω από τη δουλειά.
Και μαντέψτε..
Έξω από το σουβλατζίδικο αν είδατε έναν τύπο να προσπαθεί να καταπιεί δύο πιτόγυρα, μες στο αμάξι που ήταν πρόχειρα παρκαρισμένο….εγώ ήμουν.
Βρώμισε όλη η καμπίνα, κρεμμυδοτζάτζικα. Μου έπεσαν και δύο φέτες κρομμύδι ανάμεσα στα καθίσματα. Να τρώω βιαστικά και να σκύβω μπας και τις βρω αλλά δεν χώραγε το χέρι μου εκεί μέσα.
“Πάει” λέω “θα με σκοτώσει όταν μπει και βρωμάει ζιβανσί στα σάλωνα σφάζουν αρνιά”.
Πετάω όλα τα πειστήρια στον κάδο, κάνω τα χέρια με ένα ξεχασμένο αντισηπτικό υγρό που είχα στο ντουλαπάκι, το απλώνω και πάνω στο μούσι, μη μυρίζω
“Ντάξει” λέω “τουλάχιστον δε θα πεθάνω από κόβιντ, από πιτόγυρο θα πάω”.
Γκαζώνω, ορθάνοιχτα παράθυρα, να ξεμυρίσει και φτάνω έξω από την δουλειά.
Έρχεται χαρωπή και κουνιστή, μπαίνει μέσα, σκύβει να με φιλήσει
…και φρενάρει απότομα.
Το βλέμμα της, ήταν λες και διάλεξε απ΄το μπολ με τα σοκολατάκια, αυτό που έχει λικέρ ζουμί μέσα.
Απογοήτευση. Σκέτη.
Με κοίταζε αποσβολωμένη.
More Read
Τα πλατάνια ερχόντουσαν όλο και πιο κοντά.
Προσπαθούσα με το μυαλό μου να μάθω δηλωτή σε δευτερόλεπτα, μη πάω σαν αθηνέζος στο χωριό.
Συνέχιζε να με κοιτάει απορημένη, εκείνη.
Εγώ είχα ύφος κουταβίσιο, που μόλις κατούρησε περσικό χαλί από Μοιραράκη. Σκυμμένο κεφάλι, η γλώσσα μου να προσπαθεί κρυφά να βγάλει το ξύγκι που σφήνωσε ανάμεσα στους τραπεζίτες. Εγκεφαλικό θα νόμιζε ότι έπαθα.
“Εντάξει…το ομολογώ…έφαγα ένα σουβλάκι, που είναι τα χαρτιά να τα υπογράψω” της είπα για να ελευθερωθώ.
“Φρίντοοοοοοομ ήθελα να φωνάξω κανονικά, λίγο πριν αποκεφαλιστώ και ζητοκραυγάσουν οι περαστικοί “Γουίλιαμ Γουάλας…μακίορλιχ” αλλά κιότεψα.
Και σκάει σε κάτι γέλια ρε παιδιά. Να την έχει πιάσει νευρικό, να μην μπορεί να σταματήσει.
“Νάτο, όπως ο Τσάκι η κούκλα που γελούσε δυνατά, πριν να τους σφάξει” σκέφτηκα και άνοιξα την πόρτα να τρέξω.
“Δόξα τω θεώ” μου λέει “μπήκα και μύριζε κρεμμυδίλα όπως στο αστικό που έρχομαι στη δουλειά. Λέω, άπλυτο είναι το αγόρι μου και βρωμάει μασχαλίλα? Αλλά ντρεπόμουν να στο πω” ενώ δάκρυα έβγαιναν από τα μάτια της από τα γέλια.
Δόξα και τιμή στις αστικές συγκοινωνίες, που με γλύτωσαν.
