Η ιστορία που θα σας διηγηθώ στη συνέχεια διαδραματίσθηκε γύρω στα 2008 στην περιοχή των Αχαρνών όπου ζω και εργάζομαι. Θυμάμαι ήταν άνοιξη και επέστρεφα από την εργασία μου. Εκείνη την εποχή εργαζόμουν στην εκπαίδευση σε ένα από τα σχολεία της περιοχής.
Ήταν μεσημέρι και οδηγούσα μια δίκυκλη μηχανή, ανεβαίνοντας προς το κέντρο της πόλης, την Λεωφόρο Φιλαδέλφειας, όπου αριστερά μου πρόσεξα για πρώτη φορά τον τοίχο μιας μονής, που περιελάμβανε ένα μεγάλο ιερό ναό και κάποια κτίσματα στο βάθος. Έκοψα ταχύτητα, σταμάτησα για λίγο και περιεργαζόμουν τον περίκλειστο τοίχο, αναρωτώμενος μέσα μου σε ποιόν Άγιο να είναι αφιερωμένος ο ιερός ναός και πως γινόταν να μην είχα προσέξει την ύπαρξη της μονής και με τόσα μάλιστα κτίσματα.
Προς νέα έκπληξή μου βλέπω επίσης να ανοίγει η εξώπορτα και να βγαίνει ένας μοναχός με βιβλική παρουσία, να περπατά γρήγορα, να διασχίζει τον δρόμο και να μπαίνει σε ένα ταξί που είχε σταματήσει μπροστά μου. Ο μοναχός αυτός είχε την μορφή των μεγάλων ασκητών της ερήμου και μέσα μου γεννήθηκε η ελπίδα να τον γνωρίσω. Αναζητούσε βλέπετε η ψυχή μου μια πνευματική ηλιαχτίδα μέσα στο καθημερινό σκότος της βιοτικής μέριμνας, αφού ήμουν σύζυγος, εργαζόμενος, πολύτεκνος πατέρας και με χίλια δυο προβλήματα.
Χωρίς να το σκεφτώ για δεύτερη φορά, πάρκαρα αμέσως την μηχανή στο πεζοδρόμιο και προτού κλείσει η εξώπορτα την έσπρωξα και μπήκα μέσα στον περίβολο της ιεράς μονής. Προχώρησα στην είσοδο του κεντρικού ναού, αλλά η πόρτα ήταν κλειστή. Συνέχισα να χτυπώ και άλλες πόρτες, αλλά δεν απαντούσε κανείς. Χτύπησα και την τελευταία πόρτα, όπου τότε άκουσα μια απάντηση-προτροπή να εισέλθω στον χώρο.
Μέσα εκεί ήταν δυο κυρίες, σε έναν χώρο που έμοιαζε σαν αρχονταρίκι και άκουγα να συγυρίζουν κουζινικά είδη. Μάλιστα, η μια από αυτές τις κυρίες φάνηκε να φοβάται κάπως από την παρουσία μου και γι’ αυτό και με ρώτησε αμέσως ποιος είμαι και τι ζητάω εκεί. Της εξήγησα το ποιος ήμουν και το τι ζητούσα να μάθω. Και τότε εκείνη ξαφνικά με ρώτησε με ανεβασμένη την ένταση στη φωνή της: «Μήπως ψάλλετε κιόλας Κύριε»;
More Read
Της απάντησα καταφατικά, ότι ήμουν δάσκαλος Βυζαντινής και ότι εκτός του σχολείου είχα και το διακόνημα του αναλογίου. Kαι εκείνη την στιγμή άκουσα δυνατά την εν λόγω κυρία να μονολογεί με πολύ έντονο θαυμασμό: «Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου»! Λοιπόν Κύριε, καθίστε και ακούστε με προσοχή.
Ο γέροντας που είδατε να φεύγει όντως είναι ένας άγιος γέροντας. Είναι ο ασκητικότατος αρχιμανδρίτης Παύλος Μπουγιούρας που μονάζει στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Πρόκειται περί ενός εκλεκτού μέλους της αδελφότητός μας με βαθειά πίστη και με μοναδική αγάπη και θυσία για τον συνάνθρωπο.
Πρόκειται για έναν ιερομόναχο βαθειάς πνευματικής άσκησης και νηπτικής προσευχής. Εδώ βρίσκεσθε στο Ιερό Μετόχι της Αγίας Αικατερίνης Σινά, το οποίο είναι γνωστό ως Αγία Βαρβάρα. Είναι ένα μοναστήρι που διαθέτει κελιά μοναχών που βλέπετε τριγύρω, τράπεζα, αρχονταρίκι και έναν μεγάλο ναό αφιερωμένο στον Άγιο Νεκτάριο της Πενταπόλεως.
More Read
Όμως, κύριε, η φωνή του έντονου θαυμασμού που ακούσατε όταν μπήκατε στην Ιερά Μονή οφείλεται στο εξής γεγονός. Λίγο προτού βγει από την μονή ο γέροντας Παύλος, όπως και εσείς τον είδατε να εξέρχεται και να μπαίνει σε ένα ταξί, ο ίδιος έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον ψάλτη του Ιερού Ναού, ο οποίος είπε στον ιερομόναχο γέροντα ότι δεν θα μπορέσει τις επόμενες μέρες να τον βοηθήσει στις καθημερινές θείες λειτουργίες, λόγω ασθενείας.
Μας είπε λοιπόν ο Γέροντας Παύλος: «Δόξα τω Θεώ! Λίγο μετά την αναχώρησή μου από το μοναστήρι, ο Πανάγιος Θεός θα στείλει έναν άλλο ψάλτη ο οποίος θα με βοηθήσει αυτές τις ημέρες. Και δεν πέρασαν ούτε καν πέντε λεπτά και από το πουθενά εμφανιστήκατε εσείς! Καταλαβαίνετε, Κύριε; Και, όντως έμεινα και του λόγου άφωνος και έκθαμβος από την μεγαλοσύνη των σχεδίων της Αγίας Τριάδος.
Στη συνέχεια ήπια το καφεδάκι που με κέρασαν. Και φυσικά, τις επόμενες ημέρες γνώρισα τον γέροντα Παύλο, πήρα την αγία ευχή του, βοήθησα στο ιερό αναλόγιο και έλαβα από τον άγιο γέροντα πολλές ευλογίες, συμβουλές, παραινέσεις, αγάπη και ευχές. Μάλιστα ο γέροντας ήταν ακριβέστατος στις ακολουθίες που είχα την ευλογία να τελέσουμε μαζί. Μεσονυκτικό πολύ νωρίς το πρωί, όλα τα ψαλτήρια, όλους τους κανόνες χωρίς βιασύνη, με ησυχία, με πραότητα εκφωνήσεων, συσταλτικό ύφος, ταπεινό, προσευχητικό και ασκητικό.
Γνώρισα και πνευματικοπαίδια του γέροντα τα οποία είχε για πολλά χρόνια στο πετραχήλι του. Μου διηγήθηκαν πολλά θαυμαστά γεγονότα που είχαν ζήσει μαζί του, για τις πολλές σωτηριακές μεταβολές ανθρώπων και για τις μεταστροφές πολλών ψυχών προς τον Τριαδικό Θεό από τον βόρβορο της αμαρτίας και πολλά άλλα και τρανταχτά παραδείγματα τα οποία με συγκλόνισαν.
Κάποτε πήρα την σύζυγό μου και πήγαμε μαζί για εξομολόγηση και για να πάρει και σύζυγός μου την ευχή του. Μόλις ήρθε η σειρά μας, ο γέροντας Παύλος έβγαλε το πετραχήλι του λέγοντας: «Εσείς έχετε πνευματικό, δεν θα σας εξομολογήσω. Θα γράψω όμως τα ονόματα σας στην καρδιά μου και αυτά θα τα μνημονεύω όσο ζω». Έβγαλε τότε ένα σημειωματάριο από το μέρος της καρδιάς και έγραψε τα ονόματά μας.
Όταν προσκυνητής του είπε ότι κάποιος έγινε μοναχός επειδή η γυναίκα του και η κόρη του του έκαναν τον βίο αβίωτο, ο γέροντας Παύλος απάντησε: «Αυτό δεν είναι σωστό. Έπρεπε να κάνει τον αγώνα του εκεί που κλήθηκε». Για τα όνειρα, ο Σιναϊτης γέροντας είπε: «Να μην πιστεύουμε τίποτα. Ο Θεός δεν θα μας τιμωρήσει αν κάποιο όνειρο ήταν δικό Του και δεν ακούσαμε. Πολλοί έχουν πλανηθεί. Μην πιστεύεις τίποτα»!
More Read
Ο γέροντας γεννήθηκε στο Κρανίδι Ερμιονίδος Πελοποννήσου στις 16 Ιανουαρίου 1939, μέσα σε ευσεβή και παραδοσιακή οικογένεια, εντός της οποίας ανετράφη «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Κοιμήθηκε στις 1 Μαρτίου 2020, μετά από μακρά και πολυώδυνη ασθένεια. Όπως έγραψαν οι αδελφοί του στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά, «ήταν ένα εκλεκτό μέλος της παλαιφάτου Σιναϊτικής Αδελφότητος, την οποία διήλθε με ευαγγελικὴ καρτερία, σιωπή και πραότητα».
Όταν τελείωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, το 1972, προσήλθε στην Ιερά Μονή Σινά όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα και την ιεροσύνη. Διακόνησε την Ιερά Μονή επί μακρά σειρά ετών ως Δικαίος και δεύτερος στη τάξη μετά τον σεβασμιότατο αρχιεπίσκοπο και καθηγούμενο της Ιεράς Μονής. Για 48 χρόνια, ο γέροντας Παύλος ανεδείχθη ένας φωτεινός πνευματικός φάρος για όλους, και για πατέρες και για κοσμικούς.
Άγιε γέροντα πρέσβευε υπέρ ημών!
ΥΓ/ΗΚ: Τα γεγονότα αυτά τα βίωσε ο Π.Δ. και δημοσιεύονται για πρώτη φορά.
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
