Έχετε αναρωτηθεί γιατί η κοινωνία μας ξαφνικά απόκτησε αυτήν την λεγόμενη…”τοξικότητα”;
Από που μας προέκυψε;
Ποιό είναι εκείνο το ανθρώπινο πάθος, που οδήγησε στην κατασκευή της λέξεως “τοξικότητα” μεταξύ των ανθρώπων;
ΕΓΩΙΣΜΟΣ >
Ο εγωισμός (ζευγαράκι τις περισσότερες φορές με την υπερηφάνεια), είναι που αφαιρεί και την παραμικρή στάλα πνευματικής υγρασίας από τον νου και την ψυχή του ανθρώπου.
Εάν ο άνθρωπος δεν εντοπίσει το πάθος του εγωισμού επάνω του, κι αν δεν επιδοθεί σε διορθωτικό αγώνα, τότε δυστυχώς, θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στον πάτο του βαρελιού.
More Read
Μα πώς; θα μου πείτε μερικοί; Ε, δείτε πόσο απλό είναι.
Και δείτε που μπορεί να φτάσει ο εγωιστής χωρίς να το καταλάβει:
Ο εγωιστής άνθρωπος σκέπτεται πόσο σωστός είναι. Αυτοδικαιώνεται διαρκώς, και αυτο-δικαιολογείται για τις πράξεις και τις συμπεριφορές του.
Αυτό θα τον βάλει σε μια περιδίνηση πνευματική, όπου φτάνει να θεωρεί εαυτόν ορθότερο όλων.
Αυτό, θα τον οδηγήσει μετά στην περιφρόνηση του πλησίον. “Ε, πώς να έχει δικαίωμα να πει την άποψή του ο άλλος, αφού εγώ λέω τα σωστά;” λέει ο εγωίσταρος στον εαυτό του…
Αυτό σιγά σιγά, τον οδηγεί στον θυμό, όταν οι άλλοι διαφωνήσουν μαζί του, και βλέπετε περιπτώσεις ακραίες, όπου δεν τολμά να ολοκληρώσει την κουβέντα του κάποιος, κι αρχίζει η επίθεση του εγωιστή/υπερήφανου!
Δεν ξέρω εάν το καταλάβατε, αλλά το να περιφρονείς ή να επιτίθεσαι στον πλησίον επειδή δεν σου αρέσει η άποψή του, είναι κοινωνικός διαχωρισμός. Χωρίζεις δηλαδή τους ανθρώπους, σε “σωστούς” και “λάθος” βασιζόμενος επάνω στην διατύπωση της άποψής τους.
Και δεν ξέρω εάν καταλάβατε και το πιο βαθύ ακόμα:
Ο κοινωνικός διαχωρισμός, είναι ο ορισμός του ρατσισμού.
More Read
Δεν τελειώσαμε όμως…
Αφού ο εγωίσταρος/υπερήφανος έχει κουτρουβαλήσει όοοοολα αυτά τα σκαλιά που περιγράψαμε, αν συνεχίσει, τότε θα έχει σοβαρές πτώσεις, που επιφέρουν πολύ μεγάλα επιτίμια…
Αν συνεχίσει λοιπόν και δεν δει ότι χρειάζεται θεραπεία πνευματική, τότε, επιτρέπει ο Θεός να μην δικαιώνεται ενώπιον τρίτων, οπότε αρχίζει και ψάχνει να βρει τρόπους να δικαιωθεί προκειμένου να μην ρεζιλευτεί το προφίλ του προς τους άλλους…
Δεν βρίσκει όμως τρόπους, ούτε κι επιχειρήματα, κι αποφασίζει να ανοίξει την ψυχή του στον πονηρό και να τον προσκαλέσει, γινόμενος τέκνο του διαβόλου, με την αισχρή ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ…
Αρχίζει λοιπόν να συκοφαντεί.
Σε αυτό το σημείο να πούμε, πως είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση του ανθρώπου που θα φτάσει τόσο χαμηλά, γιατί στο μεταξύ αποκτά δικαιώματα ο πονηρός, και για να μην τον χάσει, αρχίζει και τα διεκδικεί με ρυθμό που να μην μπορεί να ξεφύγει ο πλανεμένος από τον εγωισμό…
Όμως, η συκοφαντία, μπορεί να αποδώσει για τον εγωίσταρο το πρώτο διάστημα. Μετά; μετά επιτρέπει ο Θεός κι αποκαλύπτεται η συκοφαντία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κι αρχίζει το ρεζίλεμα…
Στο μεταξύ έχει αρχίσει η ραγδαία και κάθετη αποποίηση οποιονδήποτε ευθυνών(σιγά μην ακούσεις ποτέ από εγωιστή “συγνώμη έφταιξα/έκανα λάθος”), όπου ΠΟΤΕ δεν ευθύνεται ο εγωίσταρος για τίποτα, και πάντα κάποιος άλλος υπάρχει που θα χρησιμοποιηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος…
Αλλά ούτε κι εδώ τελειώσαμε. Έχει κι άλλο. Και μάλιστα το χειρότερο όλων:
Το να μην αποδέχεται τα λάθη του ο εγωιστής, θα τον οδηγήσουν με σιγουριά 100% στην ασυγχωρησία.
Γιατί πώς να δεχτεί να συγχωρέσει και να ειρηνεύσει ένας εγωίσταρος που θέλει να αποδείξει πως έχει απόλυτο δίκιο, και πως οι άλλοι ευθύνονται για τα στραβά;;;
Οπότε δεν συγχωρεί.
Δυστυχώς όμως, όταν δεν συγχωρεί ο άνθρωπος, πετρώνει η καρδιά του. Σκληραίνει. Γίνεται απότομος, προσβλητικός.
Κι εν τέλει – δυστυχώς…- γίνεται κακός…
ΚΑΚΙΑ> το τελευταίο στάδιο του εγωιστή. ¨Οοοοολα τα παραπάνω σκαλιά, μετατρέπονται στο τέλος σε κακία.
Γίνεται ο άνθρωπος σκιά του εαυτού του. Και όταν αρχίσει η κακία και γατζώσει με τις ακίδες της την καρδιά του ανθρώπου, τότε…τότε δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες.
Είναι απίστευτα δύσκολο να ξεφύγει ο άνθρωπος από την κακία, και χωρίς να το καταλάβει την καλλιεργεί κιόλας…
Κι όταν χρονίσει η κακία στην καρδιά του ανθρώπου, επέρχεται ο πνευματικός θάνατος.
Και μετά ποιές και πόσες προσευχές θα μπορέσουν να σώσουν αυτήν την ψυχή;
Και πώς θα μπορέσει ο άνθρωπος ποτέ να ξεφύγει από τα πλοκάμια της κακίας όταν έχει φτάσει στο κατώφλι της κόλαση;
Γιατί ο εγωιστής ο άνθρωπος, δεν ευχαριστιέται την ζωή του.
Είναι διαρκώς μέσα στην γκρίνια. Γκρίνια για το ένα, γκρίνια για το άλλο, γκρίνια για τον τάδε που είναι λάθος, γκρίνια για τον άλλον που κοίτα τι έκανε, γκρινια για τον τρίτο που έφταιξε.
Θα τους καταλάβετε τούτους τους ανθρώπους, γιατί όταν έχουν καλλιεργήσει τον εγωισμό σε μεγάλο βαθμό, θέλουν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στα πάντα.
Θέλουν ΟΛΑ να γίνονται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με τον δικό τους τρόπο.
Αλλά κυρίως θα τους καταλάβετε από αυτό:
Όταν δεν τους βγουν τα πράγματα όπως τα είχαν σχεδιάσει 100%, όταν δεν τους βγουν τα πράγματα 100% στους χρόνους που είχαν σχεδιάσει, και όταν και όοοοοολοι οι υπόλοιποι δεν ακολουθούν το πρόγραμμα που αυτοί επέβαλαν, τότε πέφτουν σε λύπη.
Ξενερώνουν. Στραβώνουν. Χάνουν την καλή τους διάθεση.
Κάθονται και αφρίζουν μέσα τους, που δεν τους έκανε υπακοή ο Θεός να τα κάνει όλα όπως θέλουν αυτοί.
Είδατε τι τροχιά μπορεί να πάρει μια ψυχή; Δείτε πόσα δεινά περιγράψαμε…
Και που να δείτε τι έρχεται μετά.
Γιατί μετά, βαφτίζουμε τους…”άλλους” που “δεν έχουν δίκιο”, τοξικούς. Επειδή δεν έχουμε ούτε την όρεξη ούτε τον χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους – και σιγά μην ασχοληθούμε με τους ανθυποτίποτες δηλαδή-ούτε έχουμε μάθει να επιμένουμε στην λύση των προβλημάτων, αλλά να τα σπρώχνουμε κάτω απ’το χαλί απλά για να μας αδειάζουν την γωνιά…
Και μετά, ανοίγουν κανονικά οι πύλες της ψυχής, και γεννιώνται μέσα της και όλα τα υπόλοιπα πάθη.
Με μια λέξη: Όλεθρος. Παραδόθηκε η ψυχή αμαχητί.
Γι’αυτό, ας παίρνουμε κάθεμέρα τον χρόνο μας, να ψάχνουμε καλά την καρδιά μας, μην κι έχει φυτρώσει φθόνος για τον αδελφό, μην κι έχουμε αφήσει χώρο στον εγωισμό, μην κι έχουμε ίχνη κακίας, ή συκοφαντίας…
Άτιμο πράμα ο Εγωισμός και η Υπερηφάνεια. Το καλύτερο όπλο του πονηρού.
Ας ελέγχουμε τον εαυτό μας, μην και βρουν κρυφά χώρο στην καρδιά μας.
Γιατί μετά, ο αγώνας της διόρθωσης, θα είναι πολλές φορές πολλαπλάσιος και δυσκολότερος.
Πολλά είπα, και θα μπορούσα πω κι άλλες δέκα φορές τόσα, αλλά ας σταματήσω εδώ, κι αύριο μέρα είναι.
Καλή Κυριακή εύχομαι λοιπόν, καλοί μου αγριάνθρωποι.
===========================================
Προσευχή και την Ευχή.
