Ἀπόσπασμα ἀπό τό ἔντυπο «Ἡ ἄρνηση τῆς κάρτας τοῦ πολίτη ὡς ὁμολογία πίστεως», πού ὑπογράφει ὁ Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου, Ἁγίων Μετεώρων καί κυκλοφόρησε ἀπό τήν Σύναξη Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν «ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ», τόν Ἰανουάριο τοῦ 2016
Τό ὅλο ἐγχείρημα, ἄλλωστε, δέν εἶναι καινούργιο, καθώς ἐπιχειρήθηκε καί ἀπό τίς προηγούμενες κυβερνήσεις καί ὑπουργούς, τίς προσπάθειες τῶν ὁποίων ἐπισήμανε θετικά ὁ νῦν Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν καί Διοικητικῆς Ἀνασυγκρότησης κ. Κουρουμπλής στήν ὁμιλία του στήν Βουλή.
Ὁ ἔλεγχος καί ἡ χειραγώγηση τῶν πολιτῶν μέσα ἀπό ἕνα κεντρικό ἠλεκτρονικό σύστημα ἐλέγχου ἔχει ἐκδηλωθεῖ ἤδη τήν τελευταία τριακονταετία καί στήν χώρα μας μέ ποικίλες μορφές καί ἐκφάνσεις. Ἡ ἀφετηρία του βρίσκεται στήν θέσπιση τοῦ νόμου 1599/1986 (ὅπως τροποποιήθηκε μέ τόν νόμο 1988/1991) γιά τήν ἔκδοση νέου δελτίου ταυτότητας καί τήν καθιέρωση τοῦ Ἑνιαίου Κωδικοῦ Ἀριθμοῦ Μητρώου (ΕΚΑΜ), τόν γνωστό ὡς «νόμο Κουτσόγιωργα» ἐπί Κυβερνήσεως Ἀνδρέα Παπανδρέου. Ὁ νόμος προέβλεπε ὅτι ὁ ΕΚΑΜ θά «σχηματίζεται ἀπό δεκατρία (13) ψηφία καί σύμβολα», τό διαδεδομένο τότε γραμμωτό κώδικα (barcode) τύπου ΕΑΝ 13, πού περιεῖχε ὡς κωδικό του τόν δυσώνυμο ἀριθμό 666.
Ἡ καθιέρωση τοῦ ΕΚΑΜ ἦταν ἡ πρώτη ἀπόπειρα γιά τήν συμπερίληψη σέ ἕναν ἑνιαῖο κωδικό ὅλων τῶν ἐπιμέρους κωδικῶν ἀριθμῶν, πού διαθέτει ὁ κάθε πολίτης. Στήν ἴδια λογική κινεῖται καί ἡ κάρτα τοῦ πολίτη, καθώς ἑνοποιεῖ καί αὐτή τούς ἐπιμέρους κωδικούς τοῦ κάθε πολίτη (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, Ἀριθμό Ταυτότητας, Ἀριθμό Δημοτολογίου). Μέ τήν χρήση τοῦ ἑνιαίου κωδικοῦ καθίσταται δυνατή ἡ διασύνδεση ἀρχείων καί προσωπικῶν δεδομένων τῶν πολιτῶν καί δημιουργεῖται, ἔτσι, τό λεγόμενο προφίλ τοῦ κάθε πολίτη καί τό ὁλοκληρωτικό του ἠλεκτρονικό φακέλωμα.
Μέ βάση τόν νόμο 1599/1986 ἐκδόθηκε ἡ 21385/11246 Ὑπουργική Ἀπόφαση (Ἐσωτερικῶν) τῆς 12/7/1992, τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Κλείτου ἐπί Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πού καθόριζε «τόν τύπο καί τίς προδιαγραφές τοῦ δελτίου ταυτότητας» ἡ ὁποία προβλεπόταν νά φέρει «εἰδική λευκή λωρίδα πάχους 16 χιλιοστῶν τοῦ μέτρου στό κάτω μέρος τῆς πρόσθιας ὄψης, προοριζόμενη νά χρησιμοποιηθεῖ γιά μηχανική ὀπτική ἀνάγνωση».
Ὅπως εἶναι γνωστό, τά σύγχρονα μικροτσίπ, πού προβλέπεται νά χρησιμοποιηθοῦν στήν κάρτα τοῦ πολίτη, τύπου RFID ἤ ὅποια ἄλλα θά προσφέρει ἡ ραγδαία τεχνολογική πρόοδος στόν τομέα αὐτό, εἶναι σέ τεράστιο βαθμό πιό ἐπικίνδυνα ἀπό τήν «λευκή λωρίδα» πού προβλεπόταν στίς ταυτότητες τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 καί πού δέν ἐπιβλήθηκαν λόγῳ τῆς σθεναρῆς ἀντίδρασης πού προβλήθηκε τότε.
More Read
Τό ὅλο ζήτημα ἐπανῆλθε τό 1997 μέ τήν κύρωση τῆς Συμφωνίας Σένγκεν καί ἀργότερα, στήν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 2000 ἀρχισε νά διαμορφώνεται ἡ ὑποδομή γιά τήν θέσπιση τῆς «κάρτας τοῦ πολίτη», ὅπως ἔχει ἐπικρατήσει νά ὀνομάζεται πλέον ἡ ἠλεκτρονική ταυτότητα μέ ἑνιαῖο κωδικό ἀριθμό καί δυνατότητα ἠλεκτρονικῆς ἀποθήκευσης καί διασύνδεσης προσωπικῶν δεδομένων τοῦ κατόχου της.
Ἡ κάρτα τοῦ πολίτη ἐντάσσεται στά πλαίσια τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης πού θεσπίζεται μέ τόν νόμο 3839/2010 (νόμος Ραγκούση) καί ἐξαγγέλλεται ἐπίσημα ἀπό τόν τότε Πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου στήν ΔΕΘ τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2011.
Ἡ διαβεβαίωση τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν κ. Ραγκούση πρός τήν Ἱερά Σύνοδο, ὅτι «ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη δέν θά περιλαμβάνει εὐαίσθητα προσωπικά δεδομένα καί δέν θά περιλαμβάνει γραμμωτό κώδικα (barcode), οὔτε ὁποιονδήποτε συμβολικό ἀριθμό» (Ἀνακοινωθέν Ἱερᾶς Συνόδου 15-6-2011), ἀποτελεῖ σαφή ἐμπαιγμό τῆς τότε Κυβέρνησης πρός τήν Ἱερά Σύνοδο. Κι αὐτό γιατί εἶναι φανερό, ἀκόμη καί στούς ἀδαεῖς, ὅτι ἡ τεχνολογία RFID εἶναι πολύ πιό προηγμένη καί πιό ἐπικίνδυνη γιά τήν ἀσφάλεια τῶν δεδομένων ἀπό αὐτή τοῦ bar-code, ἡ ὁποία καί ἐγκαταλήφθηκε.
More Read
Εἶναι γνωστό καί δεδομένο, ἄλλωστε, ὅτι οἱ πολιτικοί μᾶς θεωροῦν καί μᾶς συμπεριφέρονται ὡς ἀφελεῖς καί ἀνόητους, θεωρώντας ὅτι μποροῦν μέ χαρακτηριστική εὐκολία νά μᾶς ἐξαπατοῦν, νά μᾶς ὑποτιμοῦν καί νά μᾶς ἐμπαίζουν.
Ἀνάλογη στάση τηρεῖ καί ἡ παροῦσα Κυβέρνηση τοῦ κ. Ἀλέξη Τσίπρα, ὁ ὁποῖος στίς 26-11-2010, ὡς ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης, ὑπέβαλε ἐρώτηση πρός τόν τότε Ὑπουργό Ἐσωτερικῶν καί Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης ὅπου ἔθετε διάφορα ζητήματα, ὅπως τῆς ἀσφάλειας τῶν προσωπικῶν δεδομένων καί ἐπικαλεῖτο τό παράδειγμα τῆς Γερμανίας ὅπου «παρά τήν ὑψηλή τεχνική προετοιμασία, ὁμάδα χάκερς, κατάφερε μέ τήν ἔναρξη λειτουργίας τῆς κάρτας νά τροποποιήσει στοιχεῖα της καί νά τήν καταστήσει εὐάλωτη, μέ λογισμικό πού βρίσκεται δωρεάν στό διαδίκτυο».
Ἐπικαλεῖται, ἐπίσης, στήν ἐρώτησή του ὁ κ. Τσίπρας τό γεγονός ὅτι «στό διαδίκτυο ἡ διαβούλευση τοῦ σχετικοῦ κειμένου ἔχει δεχθεῖ ἑκατοντάδες ἀρνητικά σχόλια μέσα σέ λίγα μόλις εἰκοσιτετράωρα». Ἀνάλογο, ὅμως, φαινόμενο καταιγισμοῦ ἀρνητικῶν σχολίων στήν διαβούλευση δέχτηκε καί τό σχέδιο νόμου τῆς δικῆς του Κυβερνήσεως, αὐτό δηλαδή τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν κ. Κατρούγκαλου. Παρά τήν ἀρνητική ἔκφραση, ὅμως, τῶν πολιτῶν ἡ Κυβέρνηση, διά στόματος σήμερα τοῦ κ. Κουρουμπλῆ ἐπιμένει στήν ἔκδοση τῆς κάρτας τοῦ πολίτη.
Διετύπωνε, ἐπίσης, ὁ κ. Τσίπρας τότε τόν προβληματισμό «ἄν προκύπτει ὄφελος γιά τούς πολίτες καί τούς θεσμούς τοῦ κράτους» παρότι καί ἡ δική του Κυβέρνηση χρησιμοποιεῖ σήμερα τήν ἴδια προπαγανδιστική τακτική ἐκείνης τήν ὁποία ἐγκαλοῦσε. Προπαγανδίζει, δηλαδή, τήν ἀξία καί τήν χρησιμότητα τῆς κάρτας τοῦ πολίτη καί ἐπικεντρώνεται στίς διευκολύνσεις πού αὐτή θά παρέχει στούς πολίτες στίς συναλλαγές τους μέ τό δημόσιο καί ὄχι μόνο, παραβλέποντας τόν κίνδυνο γιά τήν περιστολή τῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν, πού πάντοτε βρισκόταν στό ἐπίκεντρο τῶν ἀγώνων καί τῶν διεκδικήσεως τῆς ἀριστερᾶς.
Εἶναι, ὅμως, δεδομένο καί γίνεται ἀντιληπτό ἀπό ὅλους ὅτι δέν ἀξίζει ἡ διακύβευση τῶν προσωπικῶν δεδομένων καί τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν πρός χάριν τῆς ὑποτιθέμενης ἐξυπηρετήσεως πού ἀπατηλά ὑπόσχεται ἡ κάρτα τοῦ πολίτη, ἀφοῦ σέ τελική ἀνάλυση δέν θά βελτιώσει τήν καθημερινότητα καί τήν ποιότητα τῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν.
Ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν τριακονταετή πορεία τοῦ ζητήματος τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τῆς κάρτας τοῦ πολίτη, αὐτή ἦταν ἀνέκαθεν στίς στοχεύσεις ὅλων τῶν Κυβερνήσεων, χωρίς νά γνωρίζουμε μέ βεβαιότητα ἄν συνιστοῦσε δική τους κυρίαρχη ἐπιλογή ἤ ἄν ἀποτελοῦσε ἔξωθεν ἐπιβολή μέ βάση τούς νεοταξικούς σχεδιασμούς τῆς παγκοσμιοποίησης.
