Μία αληθινή ιστορία…
Ένα βραδυ, πρίν πολλά χρόνια, μπήκα σέ έναν θάλαμο ενός καρκινοπαθούς νεαρού προκειμένου νά τού χορήγησω ένα παυσίπονο. Θά ήταν γύρω στά 25 .
Ακούγαμε καί τήν ίδια μουσική . Ή μάνα του ήταν απέναντι στην καρέκλα σκυφτή, σχεδόν κουλουριασμένη καί μυριοταλαιπωρημένη . Καλοκαιράκι ήταν .
Έξω διασκέδαζε ό κόσμος καί χαιρόταν τή ζωή . Μέσα παλεύαμε νά σώσουμε τόν νεαρό .
Ό ογκολόγος του ήταν σαφής .
More Read
” Δέν εξαρτάται μόνο από εμάς παιδί μου . Τώρα πιά εξαρτάται καί από σένα καί από τή πίστη σου . Θά τό παλέψουμε όλοι μαζί, αλλά δέν ξέρω τί θά γίνει ”…
Ό νεαρός πονούσε καί μαρτυρούσε κάθε βράδυ . Καί εμείς προσπαθούσαμε νά τόν ηρεμήσουμε είτε μέ τά παυσίπονα είτε μέ μία κουβέντα παρηγοριάς .
Έτσι κι εκείνο τό βράδυ πού έλαχε νά είμαι εγώ βάρδια .
More Read
Τού μιλούσα γιά μουσική, γιά συναυλίες . Περνούσαμε λίγη ώρα μαζί ( είχαμε κι άλλους ασθενείς καί ήμασταν μόνο δύο στή βάρδια ) καί αυτό έδειχνε νά τόν ανακουφίζει λίγο .
Μάλιστα εκείνο τό βράδυ είχαμε καί τή πρώτη διαφωνία μας .
Εγώ επέμενα πώς τό δικό μου αγαπημένο συγκρότημα ήταν τό καλύτερο, εκείνος έλεγε τά δικά του . Τί τά θές ; Παιδιάστικα πράματα .
Από αυτά όμως πού σέ κάνουν καί ξεχνάς τή μαυρίλα μέσα σου . Στό τέλος γελάσαμε καί οί δύο καί συμφωνήσαμε, ότι καί οί δύο είχαμε δίκιο .
Νά μήν σάς τά πολυλογώ, τόν άφησα νά κοιτά τό ταβάνι καί νά αναπολεί δικές του στιγμές καί πήγα στόν επόμενο θάλαμο .
Θά πρέπει νά είχαν περάσει 10 λεπτά όταν άκουσα μία φωνή από τόν θάλαμο τού νεαρού .
More Read
Γυρίζω καί βλέπω τή μάνα του νά έρχεται πρός τό μέρος μου μέ γουρλωμένα μάτια .
Μέ τραβαει από τό χέρι καί μέ μπάζει στό θάλαμο τού γιού της .
Τόν βρήκα όπως τόν άφησα . Νά καρφώνει τό ταβάνι μέ τό βλέμμα του, αλλά μούσκεμα στόν ιδρώτα .
Ή μάνα νόμισε πώς είχε πεθάνει ό γιός της αφού ήταν ακίνητος .
— Αύριο ή αξονική θά είναι καθαρή, μού λέει εκείνος κοιτώντας επίμονα τό ταβάνι .
— Μακάρι, τού λέω καί ασυναίσθητα κοιτάζω κι εγώ τό ταβάνι .
— Τήν είδες κι εσύ έτσι δέν είναι ;;; Μέ ρωτάει μέ αγωνία .
— Ποιά ;;; Απαντώ .
— Ή Παναγία είναι δέν τή γνωρίζεις ;;; Μού έδειξε τήν αξονική καί μού είπε νά μήν φοβάμαι . Έπειτα από δύο μέρες ό νεαρος έκανε αξονική . Ήταν καθαρός .
Κανένα σημάδι καρκίνου ή μετάστασης πιά .
Οί ορθολογιστές θά πούν ότι ήταν μία παραίσθηση από τήν ελπίδα τού νεαρού καί τή δίψα του γιά ζωή . Τόν έσωσε ή θεραπεία κι όχι ή Θεϊκή παρέμβαση .
Οί κυνικοί θά πούν ότι τού σάλεψε . Οί θρησκόληπτοι θά πούν ” Θαύμα “.
Εγώ θά πώ τούτο . Ό καθένας μας κουβαλάει τόν σταυρό του. Καί εκείνη την μαύρη ώρα τού μαρτυρίου του έχει τό δικαίωμα νά πιστέψει ΚΑΙ στό θαύμα . Έχει τό δικαίωμα νά πιστεύει γενικά .
Γιατί είναι καλύτερα νά πιστεύεις κάπου, παρά πουθενά .
Ή μάνα τού νεαρού λοιπόν, ύστερα από αυτό πού συνέβη ανέβηκε τήν ανηφόρα στήν Τήνο γονατιστή γιατί πίστευε πώς χρωστούσε αυτόν τόν ” εξευτελισμό ” πού λένε οί άλλοι στή Παναγία .
Καί νά σάς πώ κάτι ; Ποιός είμαι εγώ πού θά κρίνω αυτή τή πράξη ;
Ποιός είμαι εγώ πού θά ευτελίσω αυτή τή πίστη ;
Ποιός είμαι εγώ πού θά διακωμωδήσω αυτή τήν ενέργεια ;
Ποιός είμαι εγώ πού θά πώ τί είναι σωστό καί τί όχι γιά τόν καθένα ;
Ποιός γνωρίζει γιατί κάνει ό καθένας τέτοιες κινήσεις ;
Τί μαύρο κουβαλάει μέσα του καί τί νόημα έχει μία τέτοια κίνηση γι’ αυτόν πού τήν κάνει ;;
Μόνο σεβασμό τρέφω σέ τέτοια άτομα γιατί τολμούν νά δηλώσουν πίστη σέ κάτι .
Ά!, ξέχασα νά σάς πώ πώς ό νεαρός ζεί αναμεσά μας, υγιής αλλά ταλαιπωρημένος καί μάλιστα νομίζω πώς τόν είδα καί στή συναυλία τών Ιron Maiden πέρισυ ………..
( Αναδημοσίευση από τον εξαιρετικό θεολόγο Παναγιώτη Ασημακόπουλο .)
Μεγάλη ή Χάρη Σου Παναγιά μου ! Δοξασμένο τ’όνομα Σου !
Νά ελπίζεις μόνο σέ αυτούς πού σ’αγαπάνε αληθινά…..κοίτα στόν ουρανό καί θά τούς δείς !!!!
