Τὰ «Σὰ ἐκ τῶν Σῶν»
Mιὰ μοναχή, ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸν Ἅγιο στὴν ἐκκλησία ὡς ὑποδιάκονος, τὴν ὥρα ποὺ λειτουργοῦσε ὁ Σεβασμιώτατος καὶ ἀκριβῶς στὰ «Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» εἶδε μιὰ μεγαλοπρεπέστατη Κυρία, ποὺ κρατοῦσε βρέφος στὴν ἀγκαλιά της, νὰ μπαίνει ἀπὸ τὴν Ωραία Πύλη καὶ νὰ στέκεται κοντὰ στὸν Σεβασμιώτατο καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς ἐπρόκειτο νὰ πεῖ τὸ «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας…» νὰ ἁπλώνει τὰ χέρια καὶ νὰ τοῦ δίνει τὸ βρέφος.
Ἡ Ἀδελφὴ αὐτὴ τὰ εἶδε αὐτὰ ὄχι στὸν ὕπνο, ἀλλὰ ξύπνια καὶ μὲ τὰ μάτια της.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)
«Καίτοι σοι παρεστήκασι…»
Mιὰ μοναχή, ἡ ὁποία τοῦ ἑτοίμαζε τὰ κατάλληλα γιὰ τὴν ὑπηρεσία στὸν Ναό, ἔβλεπε στὸν ὕπνο της, κυρίως ὅταν ἀσθενοῦσε, ἕνα νέο, ὁ ὁποῖος παραστεκόταν καὶ ἐνῶ ἡ Ἀδελφὴ ρωτοῦσε «Πῶς εἶναι ὁ Σεβασμιώτατος ἢ ἂν ἔχει κάτι ἀνάγκη», ὁ νέος τῆς ἀποκρινόταν: «Ἐγὼ σὲ εἰδοποιῶ ὅταν θὰ ἔχει κάποια ἀνάγκη». Αὐτὸν τὸν νέο ἡ Μοναχὴ ὄχι μόνο τὸν ἔβλεπε στὸν ὕπνο της, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ ὅταν ἐξυπηρετοῦσε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο ξύπνια. Τὸν ἔβλεπε νὰ στέκεται κοντὰ στὸν Σεβασμιώτατο ὅταν λειτουργοῦσε καὶ τῆς φαινόταν σὰν δεκανέας μὲ στρατιωτική στολὴ καὶ μὲ ἀστραφτερή μορφή.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)
«Εἰς νεφέλην φωτεινὴν»
Εὐσεβὴς καὶ ἀξιόπιστη γυναίκα μοῦ διηγήθηκε, μὲ μάρτυρα τὸν Θεό, ὅτι ἐπεσκέφθη κάποτε τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου στὴν Αἴγινα καὶ συνέβη νὰ λειτουργεῖ ὁ Σεβασμιώτατος. Μετὰ τὴ λήξη τῆς ἀγρυπνίας, βλέπει στὴν Προσκομιδὴ τὸν ἀείμνηστο Ἱεράρχη νὰ βρίσκεται ὡς τὴ μέση του μέσα σὲ φωτεινὸ σύννεφο καὶ νὰ ἁπλώνει ἀστραπιαῖα τὰ χέρια του καὶ νὰ τὸ ρίχνει ὅλο αὐτὸ τὸ σύννεφο σὰν φωτεινὴ νεφέλη ἐπάνω σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)
«Ἄφησε χῶρο…»
Τὸ 1905, ὅταν ἡ μοναχὴ Ἀναστασία Μούρτζη ἐπιχειροῦσε νὰ ἀνοίξει ἕνα λάκκο, δίπλα στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ μοναστηριού, προκειμένου νὰ φυτέψει ἕνα πεῦκο, ἄκουσε ἐπανειλημμένα τὴ μυστηριώδη φωνή: «Ὄχι αὐτοῦ, ἀλλὰ παρέκει. Ἄφησε χῶρο γιὰ ἕνα τάφο». Ὑπάκουσε, ὁ χῶρος ἔμεινε ἐλεύθερος, καὶ ἐκεῖ στὶς 10 Νοεμβρίου 1920 ἐτάφη τὸ σεπτὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου. Τὸ πεύκο, φυτεύτηκε λίγο δυτικότερα καὶ σώζεται ὣς σήμερα.
(Βλ. σχετικὴ ἐπιγραφὴ στὸ πεῦκο Σ. Δημητρακόπουλος, σ. 310)
Τὰ ἱερὰ σημάδια
Ὅταν στὰ 1904-1908 κτιζόταν τὸ μοναστήρι καὶ ἐργάτες εἶχαν πάει στὴ γειτονική Παλιαχώρα γιὰ νὰ βροῦν πωρόλιθους γιὰ τὴν οἰκοδομή, ὁ Ἀγησίλαος Χατζόπουλος βρῆκε ἕναν ὀγκώδη πωρόλιθο, ἀλλὰ ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ τὸν σηκώσει, ἔμεινε ἀκίνητος καὶ ἔχασε τὴ φωνή του. Οἱ συνάδελφοί του, μὴ μπορώντας νὰ κάνουν τίποτε, εἰδοποίησαν τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος πῆγε στὸν τόπο, τοῦ διάβασε μιὰ εὐχὴ καὶ ἔγινε καλά. Στη συνέχεια ἐξετάζοντας ὁ Ἅγιος τὴν πέτρα, διαπίστωσε, ἀπὸ τὰ σημάδια τῶν ἐγκαινίων, πὼς ἦταν Ἁγία Τράπεζα τῆς ἐρειπωμένης ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Ὁ Χατζόπουλος, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, τὴν ξανάχτισε.
(Σ. Δημητρακόπουλος, σ. 254)
Μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας
Ἡ μοναχή Θέκλα (κατὰ κόσμον Ἀργυρὼ Ἀλιφραγκή) κάποτε πῆγε νὰ ρωτήσει τὸν Ἅγιο σχετικὰ μὲ τὴ μεσημεριανή τράπεζα. Μπαίνοντας στη σάλα – γραφεῖο εἶδε τὴν πόρτα τοῦ δωματίου του ἀνοιχτὴ καὶ προχωρώντας ἕνα – δύο βήματα κατάπληκτη ἀντίκρισε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο νὰ προσεύχεται μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ νὰ αἰωρεῖται ὑπερυψωμένος δύο σπιθαμὲς ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ἐνῶ τὸ πρόσωπό του νὰ ἔχει ὑποστεῖ θεία ἀλλοίωση.
(Άρχιμ. Κλ. Στρογγύλης, σ. 307, ὑποσ. 625)
Τὸ φοβερὸ φίδι
Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔμενε στὸ μοναστήρι τῆς Αἴγινας, κάποιο πρωινὸ ἀνέβαινε στὴν Παλιαχώρα γιὰ νὰ λειτουργήσει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἐπισκοπῆς (Ἁγίου Διονυσίου). Ἐνῶ βάδιζε στὸ στενό μονοπάτι, ξεπήδησε μπροστά του ἕνα τεράστιο φίδι, ποὺ ὕψωσε τὸ κεφάλι του καὶ πρόβαλε ἀπειλητικά τὴ γλῶσσα του. Ὁ Ἅγιος, χωρὶς νὰ χάσει τὴν ψυχραιμία του, ὕψωσε τὸ ραβδί του, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ εἶπε:
– Στάσου ὡς βρίσκεσαι, ἀκίνητον. Ἰησοῦς Χριστὸς νικᾶ.
Τὸ ἑρπετὸ σύρθηκε μερικούς πόντους, κοκκάλωσε κι ἔμεινε ἀκίνητο μὲ τὸ κεφάλι ψηλά.
Μετὰ τρεῖς ὧρες, ἀφοῦ τελείωσε ἡ λειτουργία, ὁ Ἅγιος παρακάλεσε δύο γείτονες ἀμπελοκαλλιεργητὲς καὶ πῆγαν, βρῆκαν τὸ φίδι στὴν ἴδια κατάσταση καὶ τὸ σκότωσαν.
Ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴ προσπάθεια κατάφεραν νὰ τὸν πείσουν νὰ τοὺς ἀποκαλύψει τί εἶχε συμβεί.
(Σ. Χονδρόπουλος, σ. 322-323)
Πηγή: «Θαυμαστὰ σημεῖα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ ἐν Αἰγίνῃ», ἐκδ. Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος – Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης
