Όταν η κυρία… ήταν στο Ντουμπάι πολύ στενοχωρημένη και ενώ ζούσε στην θλίψη, είδε κάποια στιγμή την Παναγία πανέμορφη με γαλάζιο μανδύα, συνοδευόμενη από Αγγέλους και αποπνέουσα άρωμα αγνότητος να την επισκέπτεται και να την χαϊδεύει ελαφρά άνω του κροτάφου και τότε της έφυγε η θλίψη και αισθάνθηκε μια χαρά ανείπωτη.
Όταν γύρισε στην Ελλάδα και επεσκέφθη τον Γέροντα [Πορφύριο], ο Γέροντας της διηγήθηκε αυτό που έζησε αυτή στο Ντουμπάι και της είπε ότι αυτός της ετοίμασε την συνάντηση αυτή με την Παναγία (!!!).
Από το βιβλίο: «Από το σημειωματάριο ενός υποτακτικού», έκδοση: Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής
***
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
Η σωστική δύναμη της Παναγίας μας είναι θαυμαστή! Διαχέεται στην καρδιά σαν θεραπευτικό βάλσαμο ή σαν ζωογόνος και ευώδης αέρας, σαν γαλήνιο και ήρεμο νερό. Αρκεί να Την ατενίσεις με τα μάτια της καρδιάς σου, να εμπιστευτείς το Έλεος και τη Βοήθειά Της.
***
Το δώρο της Παναγίας.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα η σύζυγος μου είναι έγκυος 4 μηνών στο τέταρτο παιδί μας. Της «έσπασαν τα νερά» ρήγμα στον αμνιακό σάκο, το έμβρυο σαν από θαύμα έβαλε το σώμα του ώστε να σταματήσει την ροή του αμνιακού υγρού.
Οι γιατροί συμβούλεψαν να διακόψουν την κύηση γιατί δεν επρόκειτο να τα βγάλει πέρα, εμείς αρνηθήκαμε και έτσι μας είπαν πλήρη ακινησία.
Πέρασε ένας μήνας μαρτυρικός, τόσο για την ακίνητη γυναίκα μου, που ήταν καρφωμένη στο κρεβάτι, όσο και για μένα που όλοι η φροντίδα του σπιτιού έπεσε πάνω μου, μαγείρεμα, τάισμα, πλύσιμο, καθάρισμα κ.α.
Στα μέσα Ιανουαρίου η γυναίκα μου είχε κι άλλη ροή αμνιακού υγρού. Οι γιατροί συνέστησαν εισαγωγή στο νοσοκομείο. Την έβαλαν σε ένα κρεβάτι ακίνητη, της τοποθέτησαν ένα παλμογράφο στην κοιλιά και ακούγαμε την καρδιά του μωρού.
Στης 5 Φεβρουαρίου το μωρό άρχισε να δυσανασχετεί, έπρεπε να βγει.
Αφού υπέγραψα κάποια έγραφα (δεν θυμάμαι ούτε τι έγραφαν) έβαλαν την γυναίκα μου στο χειρουργείο. Μετά από μία ώρα, μέσα σε ένα διαφανές κουτί που ήταν πάνω σε φορείο, πέρασαν μπροστά μου την κόρη μου.
-Ακολουθήστε με….. ήταν η εντολή της νοσοκόμας.
Πήγαμε στο θάλαμο προώρων.
Το μωρό ήταν από κύηση 6 μηνών, ζύγιζε 1000gr και είχε εσωτερική αιμορραγία. Η γιατρός που το ανάλαβε μου είπε ότι δεν έχει ζωή, η κατάσταση του είναι «μη αναστρέψιμος» γι’ αυτό δεν το έβαλαν σε θερμοκοιτίδα, αλλά σε ένα μαξιλάρι επάνω και το σκέπασαν με μια μεμβράνη διαφανή, σαν και αυτή, που τυλίγουμε τα τρόφιμα.
Λέω στην γιατρό:
–Θα χάσω το παιδί, αλλά θέλω να κερδίσω την ψυχή του, να το βαφτίσουμε.
-Βάφτισέ το εσύ μου λέει. Είπα 3 φορές, «ΕΙς το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, βαπτίζετε η δούλη του Θεού Μαρίνα»
Και την σταύρωσα με ένα ξύλινο μικρό Σταυρό που είχα από το Άγιο Όρος και μετά τον τοποθέτησα κάτω στο μαξιλάρι της.
Έφυγα στενοχωρημένος, στην ουσία ήμουν διαλυμένος, τότε σκέφτηκα αφού το μωρό μου δεν έχει βοήθεια από τους γιατρούς να ζητήσω από το Θεό. Πήρα τηλέφωνο στην Αθωνιάδα, που ήταν ιεροσπουδαστής ο γιός μου, να παρακαλέσει τον σχολάρχη να κάνει παράκληση στην Παναγία, για να σωθεί η Μαρίνα. Ο σχολάρχης ( ήταν τότε ο π. Νικηφόρος ο Μικρογιαννανίτης) δέχτηκε μετά χαράς. Έστειλε ένα μαθητή του να πάει στην Ι.Μ. Ιβήρων να φέρει άρτο. Όταν οι Ιβηρήτες μοναχοί ρώτησαν το μαθητή, τί τον θέλουν τον άρτο, ο μαθητής τους είπε τι συνέβαινε, αποφάσισαν και αυτοί να κάνουν παράκληση στην Πορταΐτισσα για την Μαρίνα μου.
Μετά πήγα να δω την γυναίκα μου, την έφεραν ύστερα από 4 ώρες στο θάλαμο. Κομμάτια ήταν και αυτή, από την κούραση η φωνή της ακουγόταν ξεψυχισμένα, «το παιδί», ψέλλισε. Είναι καλά ξεκουράσου τώρα, της είπα.
Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, το παιδί, πάνω στην σύγχυσή μου δεν θυμόμουν την μορφή του, τι να της έλεγα. Πήγα ξανά στον θάλαμο τον νεογνών, με τρόμο είδα το μαξιλαράκι που ήταν το παιδί μου αδειανό, τα γόνατά μου άρχισαν να τρέμουν δεν το πρόλαβα το καημένο είπα μέσα μου. Εκείνη την στιγμή έρχεται η γιατρός που το είχε αναλάβει και μου λέει:
–Έλα να δεις την κόρη σου. Ξαφνικά σταμάτησε η αιμορραγία και το παιδί ως εκ θαύματος ανέκτησε.
Το θαύμα δεν σταματά εδώ, η Μαρίνα γεννήθηκε πρόωρη, με εγκεφαλική παράλυση (τετραπληγία), η Παναγιά δεν μας άφησε έτσι, με τον δικό της τρόπο μας τα έφερε βολικά και μας δέχτηκαν στο ΕΛΠΑΠ για φυσικοθεραπείες.
Σήμερα η Μαρίνα είναι 13 ετών πηγαίνει γυμνάσιο είναι άριστη μαθήτρια, πανέμορφη, αρτιμελής και όλοι στην οικογένεια δοξάζουμε και ευλαβούμαστε ιδιαίτερα την Παναγία!!!..
Γεώργιος Μιχελόπουλος, Αλεξάνδρεια Ημαθίας
https://gerontesmas.com
***
More Read
Μία ευσεβής ψυχή, διηγήθηκε για τον πατέρα της τα εξής:
«Ο πατέρας μου ήταν ένας απλός άνθρωπος του λαού, καθαρός όμως κατά την ψυχή και πιστός. Πριν χρόνια νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, στην Αθήνα, διότι έπασχε από πνευμονικό νόσημα και είχε βασανιστική δύσπνοια.
Στον θάλαμο που τον είχαν βάλει είχε και άλλα τρία κρεβάτια. Απέναντι από το κρεβάτι του στον τοίχο ήταν κρεμασμένη μια εικόνα του Σωτήρος Χριστού.
Σε μια αγωνιώδη κρίση δύσπνοιας που είχε, επικαλέστηκε με πολύ πόνο, αλλά και πίστη, την βοήθεια του Κυρίου, έχοντας καρφωμένο το βλέμμα του στην εικόνα Του.
Το τί επακολούθησε, μου το διηγήθηκε ο ίδιος ως εξής:
– Δεν κοιμόμουν, κόρη μου! Πώς να κοιμηθώ με τόση αγωνία; Οπότε εκείνη την στιγμή βλέπω τον Χριστό να ζωντανεύει, να κατεβαίνει από την εικόνα Του και να πλησιάζει έναν έναν τους συνασθενείς μου στα κρεβάτια τους. Σε κάθε έναν από αυτούς έβαζε το θεϊκό Του χέρι στο στήθος του! Πλησίασε κι εμένα και έβαλε το χέρι Του και στο δικό μου στήθος! Σάστισα μπροστά σ’ αυτό το θέαμα που αξιώθηκα να δω εγώ ο ανάξιος!
Με το ακούμπημα του Χριστού μια μεγάλη χαρά με γέμισε. Όλη η στενοχώρια και η δύσπνοια εξαφανίστηκαν και ένιωσα πως ξαναγεννιόμουν! Οι γιατροί έκπληκτοι μπροστά στην ανεξήγητη -γι’ αυτούς- θεραπεία μου, τις επόμενες ημέρες μού έδωσαν εξιτήριο. Και στους συνασθενείς μου συνέβη το ίδιο.
Η χαρά μου ήταν και είναι απερίγραπτη. Όχι μόνον γιατί θεραπεύτηκα, αλλά γιατί αξιώθηκα να δώ τον Χριστό, τον φιλάνθρωπο Θεό μας.»
Νά τί χρειάζονται οι άγιες εικόνες στους ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους, ειδικότερα στα νοσοκομεία. Εμπνέουν προσευχή, διαχέουν την χάρη του Χριστού, η οποία θεραπεύει, προστατεύει, αποδιώχνει το κακό. Οι άγιες εικόνες είναι παράθυρα προς τον ουρανό. Οι παλαιοί, αλλά και νεότεροι εικονομάχοι πλανώνται και τελικά καταντούν θεομάχοι. Ο Θεός ας τους ελεήσει.
Από το βιβλίο: «Παρηγοριά της θεϊκής αγάπης», έκδ. Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2012, σελ. 10-11.
***
Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός
π. Ανανία Κουστένη
Την ίδια μέρα εορτάζει κι ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός. Ο πρίγκιπας των μελωδών κι ο Πίνδαρος της εκκλησιαστικής μας ποιήσεως. Προέρχεται κι αυτός απ’’ τη Συρία. Ήξερε γράμματα ελληνικά άριστα, όσο λίγοι. Έφυγε από ‘κεί, απ’ τα Έμεσα της Συρίας, πήγε στη Βηρυτό, έγινε διάκονος, κι αργότερα, τέλη του 5ου αιώνος, στα χρόνια του Αναστασίου, του Α’, 491-518, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη κι εμόνασε στην Παναγία του Κύρου. Και πήγαινε και στην Παναγία των Βλαχερνών, ‘κεί πό ‘γινε κι ο Ακάθιστος και τόσα άλλα σπουδαία γεγονότα, και αγρυπνούσε. Γύριζε ξανά στην Παναγίτσα του Κύρου, στην αγκαλιά της μανούλας του, κι έμενε εκεί. Ητο, όμως, κακόφωνος και στενοχωριότανε. Και παρακαλούσε την Παναγία να του δώσει δύναμη. Κι ένα βράδυ, τα Χριστούγεννα, καθώς εκοιμάτο, ήλθε η Κυρία, τον επεσκεφθη, του έδωσε ένα τόμο, ένα χαρτί, και του λέει: Αυτό, Ρωμανέ, να το φάς.» Άνοιξε το στόμα του και το ‘φαγε. Και ξύπνησε. Και τότε του ‘ρθε Θεία έμπνευση. Να γράφει και να μελουργεί ύμνους. Ποίηση και μουσική του ιδίου. Γι’ αυτό λέγεται και Μελωδός. Πήγε στην εκκλησία, ήταν Χριστούγεννα, βράδυ, κι ανέβηκε στον άμβωνα και τι έψαλλε; Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει..» το κοντάκιο των Χριστουγέννων. Αυτό είναι μόνο το προοίμιον, υπάρχουν κι άλλα κομμάτια, τα ‘χουμε διαβάσει άλλη φορά. Έζησε εκεί στη μονή, βοήθησε πολλούς και πολλά, κι έγραψε ύμνους για τον Χριστό, την Παναγία και τους μεγαλύτερους αγίους και για διάφορα άλλα γεγονότα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, αλλά και σύγχρονα. Όπως για τη Στάση του Νίκα κλπ. Και ύστερα, πλήρης ημερών, ο άγιος Ρωμανός ανεπαύθη, στα 555, 1η Οκτωβρίου. Μεγάλη ψυχή! Εμείς εδώ έχουμε και το έργο του, εν Ελλάδι, και το διαβάζομε. Και τον ευχαριστούμε. Όπως έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, ήταν όλος μέσα στη χάρη. Κι ό,τι έγραφε ήταν τέλειο. Και είναι τέλειο.Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008
πηγή
