Ενας σύγχρονος «άγιος» της εποχής μας υπήρξε και ο μοναχός ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΪΒΑΤΖΊΔΗΣ,
γνωστός και ως «ορφανοτρόφος», ο οποίος πρόσφερε στα ορφανά, χωρίς όρια και συμβιβασμούς.
Η έλλειψη της όρασής του δεν στάθηκε εμπόδιο στον αγώνα που έδωσε για τα ορφανά, τα οποία στερήθηκαν την αγάπη και τη φροντίδα των γονιών τους.
Ο ελεήμων και διορατικός γέροντας με μεγάλη αυταπάρνηση επί σειρά ετών διηύθηνε ορφανοτροφεία στην Εδεσσα, στα Γιαννιτσά και στη Νάουσα
Στις 20 Ιανουαρίου 2012 ο π. Μελέτιος Αϊβατζίδης εκοιμήθη σε ηλικία 94 ετών και περίπου 2.000 ορφανά, τα οποία στο πρόσωπό του βρήκαν την πατρική αγκαλιά και τη στοργή, θρήνησαν τον πατέρα τους.
Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επιχειρεί να φέρει στο φως περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του π. Μελετίου και να αναφερθεί στον γεμάτο πίστη και προσφορά βίο του.
More Read
Ο κ. Γιώργος Αγγελιδάκης, έγραψε σε ένα άρθρο του για τον π. Μελέτιο:
«Από μικρό παιδί κοντά του, αυτό που έμαθα ήταν πως η απόλυτη ελευθερία είναι η αγάπη: αυτή που σε φέρνει κοντά στον Θεό, αυτή που σου απαλύνει τον πόνο, αυτή που “πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει” και “ουδέποτε εκπίπτει”».
Και συνεχίζει: «Κατάφερε το ακατόρθωτο. Ανάστησε χιλιάδες ορφανά παιδιά και στήριξε άλλες τόσες οικογένειες μόνο με αγάπη, χωρίς να κρατά λογαριασμό.
Χαιρόταν με τις επιτυχίες των παιδιών του και καμάρωνε για τα επιτεύγματά τους, όπως κάθε πατέρας.
More Read
Για τα χιλιάδες “ευχαριστώ” και τους επαίνους παρέπεμπε πάντα σε… Αλλον. “Εγώ δεν έκανα τίποτα. Αυτά είναι του Θεού”».
Δεν δίστασε να γίνει ζητιάνος για την πολυπληθή οικογένειά του και μοίρασε τα πάντα με δικαιοσύνη και αγάπη.
«Γι’ αυτόν δεν κρατούσε τίποτα. Δεν κράτησε ποτέ κάτι. Απόρησα ένα απόγευμα που τον είδα χωρίς παπούτσια.
Τα είχε χαρίσει κι αυτά» αναφέρει ο κ. Αγγελιδάκης και προσθέτει:
«“Αρεσαν πολύ σε κάποιον που με επισκέφτηκε” μου είπε.
Δεκάδες σχολειαρόπαιδα με τις βαριές σάκες τους συνωστίζονταν καθημερινά στο μικρό δωμάτιό του στο εκκλησιαστικό οικοτροφείο “Οσιος Θεοφάνης”, στον περίβολο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου, για να του φιλήσουν το χέρι και να πάρουν μια καραμέλα ή μια εικονίτσα».
Ο κ. Αγγελιδάκης θυμάται με συγκίνηση τη θυσιαστική αγάπη και τη στοργή με την οποία τον περιέβαλε ως παιδί ο γέροντας Μελέτιος:
«Δεν μου χάλασε ποτέ κανένα χατίρι, όπως, άλλωστε, κάνουν όλοι οι πατεράδες στα παιδιά τους!
Φρόντισε να φορέσω τα καλύτερα παπούτσια στην παρέλαση, με έντυσε, με τάισε, με συμβούλεψε, με καθοδήγησε, με μάλωσε.
More Read
Μια φορά, τον πίεσα να γράψει σ’ ένα κομμάτι χαρτί το όνομά του.
Είχε πάει ως την ε΄ δημοτικού και δεν ήταν σίγουρος τι θα έβλεπα στο χαρτί. Γελούσε και με μια μικρή δυσκολία το έγραψε και, μάλιστα, με καλλιγραφικά γράμματα».
Στην κηδεία του συγκεντρώθηκαν πολλά από τα παιδιά που κάποτε είχε φροντίσει και με πρόσωπα σκυθρωπά μα και με σκέψη γεμάτη ευγνωμοσύνη συνόδεψαν τον πνευματικό πατέρα τους. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι βίωσαν τότε για δεύτερη φορά την ορφάνια μετά την κοίμησή του, καθώς η πρώτη φορά που δοκίμασαν το πικρό αυτό συναίσθημα ήταν μέσα στα σκοτεινά χρόνια του πολέμου και της Κατοχής.
Ενα από αυτά τα πνευματικά παιδιά του που βρέθηκαν για χρόνια δίπλα στον π. Μελέτιο, ο π. Αβραάμ Τουμπίδης, μίλησε συγκινημένος για τον πατέρα τόσων ορφανών που γλίτωσαν από τον θάνατο και τη βία του πολέμου χάρη στην αγάπη και την πίστη του.
«“Ο Θεός σώζει και προστατεύει τα ορφανά” είναι η επικεφαλίδα όλων των επιστολών και επίσημων εγγράφων σου.
Εκείνα τα πέτρινα χρόνια της Κατοχής εσύ μάζεψες κοντά σου ορφανά παιδιά, τα προστάτευσες και τα έσωσες από την πείνα και τον θάνατο.
Ορφανοτρόφος έγινες εσύ, ο τυφλός κατά σάρκα και φωτοδότης στο πνεύμα. Μήπως ξεχνά κάποιο από τα παιδιά σου τις τόσες ταλαιπωρίες σου; Γυρνούσες από χωριό σε χωριό και από σπίτι σε σπίτι, οδοιπόρος μέσα στο λιοπύρι το καλοκαίρι και μέσα στις βροχές το φθινόπωρο, για να μας φέρεις ψωμί κυρίως και άλλα αγαθά, για να ζήσουμε. Ετσι μας μεγάλωσες, έτσι σπουδάσανε πολλοί, ενώ άλλοι έγιναν τίμιοι επαγγελματίες. Αυτά τα δύσκολα χρόνια έκανες εσύ, τυφλός όντας, τόσο μεγάλο έργο, που άλλοι βλέποντες και με εξουσία δεν έκαναν. Τουναντίον, σας ταλαιπωρούσαν συχνά και έφευγες από πόλη σε πόλη, έχοντας υπό την σκέπην σου και την αγκαλιά σου εμάς» τονίζει.
Ο κ. Αγγελιδάκης συνεχίζει: «Δεν ξέρω πόση δύναμη χρειάζεται ένας άνθρωπος ώστε να συγχωρήσει κάποιον που τον έβλαψε ανεπανόρθωτα.
Αυτή τη δύναμη όμως την είχε ο πατήρ Μελέτιος.
Πήγαινα στο γυμνάσιο, όταν μια μέρα μου έδωσε να του διαβάσω ένα γράμμα από την Αυστραλία.
Ηταν του συνομηλίκου του, ο οποίος, παίζοντας, τον τύφλωσε κατά λάθος με μια βελόνα που αρμάθιαζαν καπνά, στα τέλη της δεκαετίας του ’20.
Μια επιστολή βαθιάς συγγνώμης για την ανήκεστο βλάβη που του είχε προκαλέσει.
Του απάντησε με μια επιστολή απέραντης ευγνωμοσύνης.
Μου υπαγόρευε και έγραφα.
Τον ευχαρίστησε για το μεγαλύτερο καλό που του είχε κάνει, αφού με την τυφλότητα είδε το ανέσπερο φως!
Πραγματικά “μέγας ο Θεός και μεγάλη η ισχύς Αυτού και της συνέσεως Αυτού ουκ έστιν αριθμός”, όπως επαναλάμβανε συνεχώς!
Ο πατήρ Μελέτιος έβλεπε με τα μάτια της ψυχής».
ΤΗΝ ΕΥΧΉ ΤΟΥ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ.!
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
