Ο Κώστας, φίλος, αδελφός και συνοδοιπόρος δεν θα είναι πια μαζί μας. «Κοιμήθηκε». Ξεκίνησε για αυτόν το μεγάλο μοναχικό ταξίδι της επιστροφής.
Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες «να μην ξεχάσω να πάρω τηλέφωνο τον Κώστα να του ευχηθώ». Δεν πρόλαβα.
Θα μας λείψεις, θα θρηνήσουμε, θα το παλέψουμε και με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε, γιατί η πραγματική ζωή, η γαλήνια ζωή είναι αλλού.
Είναι εκεί που ξεκίνησες να πας μονάχος.
Ορφάνεψε και το ιστολόγιό σου Κώστα, το «Σημεία Καιρών» αυτοί όμως που σε γνώρισαν θα το επισκέπτονται και θα διαβάζουν τις αναρτήσεις σου, γιατί δεν χρησιμοποίησες ποτέ την Πίστη μας ως μέσο επίδειξης, αλλά σαν μία πυξίδα.
More Read
Η μητέρα μου λίγο πριν κλείσει τα μάτια της, γύρισε με κοίταξε και ψέλλισε «να χαίρεσαι για μένα παιδί μου, εκεί που θα πάω είναι καλύτερα από εδώ, μόνο μην με ξεχάσεις» και δεν την ξέχασα.
Κώστα αδερφέ μας, θα είσαι πάντα στη σκέψη μας, στην καρδιά μας και δεν θα λείψεις ποτέ από την προσευχή μας.
Κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές μας παρηγορεί ο αγαπημένος μας γέροντας, ο Άγιος Πορφύριος:
More Read
«Ο θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος! Και δεν τον φοβόμαστε…»
Τα λόγια του βάλσαμο!
Καλοτάξιδος στην αιωνιότητα Κώστα και καλή αντάμωση!
για το «σπιτάκι της Μέλιας»
