Ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος ὑπῆρχαν κάποτε μικρὰ Μοναστήρια, ὅπως τὰ σημερινά Κελλιά, ἄλλα μεγαλύτερα, ἄλλα μικρότερα, ποὺ λέγονταν «Μονύδρια».
Ἐκεῖ μαζεύονταν πέντε, δέκα, εἴκοσι πατέρες πιο προοδευμένοι πνευματικά. Ακριβῶς ἐδῶ κοντά μας σὲ ἕνα μέρος ὑπάρχει ένα Μονύδριο πολύ παλιό, ὅπου ὁ Γέροντας ἦταν πολὺ κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ ἔβλεπε τα κακά πνεύματα πῶς μαζεύονταν γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσουν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τί κακίες ἑτοίμαζαν γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Καὶ ἐκεῖνος τὰ ἄκουγε αὐτά. Ἔ, ἔκανε προσευχή, τὰ πνεύματα ἔφευγαν. Μια μέρα ὅμως, ὁ ἀρχηγὸς ἐκείνων τῶν διαβόλων περνοῦσε ἀπὸ τὴν Μονή τους – Μονύδριο τοῦ Φαρακλοῦ, ἔτσι ἦταν τὸ ὄνομά του καὶ βάδιζε ἔχοντας κάτι καπίστρια πάνω στο κεφάλι καὶ στὸν ὦμο. Αὐτὸς ὁ πατέρας, ὁ Γέροντας, τον βλέπει καὶ τοῦ λέει:
«Βλέπεις, ἀφοῦ εἶσαι διάβολος, είσαι ψεύτης καὶ εἶσαι καὶ τρελλός». «Μα γιατί είμαι τρελλός;» «Ἔ, γιατί πηγαίνεις με τὰ καπίστρια στα χέρια;» «Ἔλα, ἐσὺ δὲν ξέρεις ἀκόμα», τοῦ ἀπαντάει ὁ διάβολος, «τὰ παίρνω τὰ καπίστρια αὐτά, διότι θα τὰ χρησιμοποιήσω. Κοίταξε, αὐτὸ ποὺ εἶναι ὡραιότερο, εἶναι γιὰ τὸν Αὐτοκράτορα. Καὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι πιὸ μικρό, εἶναι γιὰ τὸν Πρωθυπουργό. Τὸ ἄλλο εἶναι γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες: Πατριάρχες, Ἀρχιερεῖς κ.λπ.», καὶ ἔλεγε ὅλο τέτοια. Τότε ἐκεῖνος ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε: «Βλέπεις, πάλι ψεύτης εἶσαι. Εἶσαι ἕνας ψεύτης». «Γιατί εἶμαι ψεύτης;» «Μά, ποιό εἶναι γιὰ μένα; Ποῦ εἶναι τὸ δικό μου;» «Μὰ ἐσύ, Γέροντά μου, ἂν ἐγὼ βάλω τα καπίστρια πάνω στα κεφάλια τῶν ἡγετῶν, ἐσὺ τοὺς ἀκολουθεῖς χορεύοντας μὲ χαρὰ πίσω τους, σκεπτόμενος ὅτι “ἔτσι εἶπε ὁ Πρωθυπουργός, ἔτσι εἶπε ὁ Αὐτοκράτορας, ἔτσι εἶπε ὁ Ἐπίσκοπος. Δὲς τί λέει ἐκεῖνος, θὰ πεῖς. Τί ξέρω ἐγώ; Ἐγὼ εἶμαι βλάκας, ἀγράμματος”.
Καὶ γι‘ αὐτὸ ἀγωνίζομαι ἐγώ ἀπὸ τότε, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια – νὰ ἐξαπατήσω τοὺς ἡγέτες, δηλαδὴ νὰ τοὺς κάνω νὰ μὲ ὑπακούσουν. Καὶ ἂν τοὺς βάλω τὸ καπίστρι πάνω στα κεφάλια τους, τους πάω ὅπου θέλω ἐγώ, σὰν τὰ ζῶα».
Καὶ βλέπεις, πρὶν ἀπὸ πάρα πολλά χρόνια ανακαλύφθηκε στο Μοναστήρι αυτό το χειρόγραφο μὲ τὴν ὀπτασία ποὺ εἶδε ὁ Γέροντας τοῦ Φαρακλοῦ. Καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι στοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε ἐκπληρώνονται ὅλα αὐτά. Ἐπειδή, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι οἱ ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς χώρας δὲν εἶναι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἐννοεῖται ὅτι ἀκολουθοῦν τοὺς ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου. Δὲν εἶναι ἔτσι;
Τώρα, ἐπειδὴ οἱ καιροί εἶναι τόσο κρίσιμοι, δὲν μᾶς μένει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ προσευχόμαστε μέρα νύχτα στὸν Θεὸ νὰ φωτίζει καὶ ἐμᾶς καὶ τοὺς ἄρχοντες, ὥστε ἐκεῖνοι νὰ μὴν κάνουν τὸ λάθος νὰ μᾶς καθοδηγοῦν στὴν ὁδὸ τῆς κακίας, στον δρόμο τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἐμεῖς βέβαια κατὰ τὴν προσωπική μου γνώμη μιλῶ δὲν ἔχουμε τίποτε ἄλλο να κάνουμε ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προσευχή μας στον Θεό, ὥστε νὰ φωτίζει τὸν νοῦ τῶν ἡγετῶν τοῦ κόσμου καί τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐξαπατήσουν μὲ τὶς ἀνάρμοστες ἰδέες τους καὶ ἔτσι χάσουμε τὸν πόθο ποὺ εἴχαμε ὅλη τὴν ζωή μας καὶ ἔχουμε και τώρα, νὰ κερδίσουμε τὴν αἰωνιότητα.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: “Βίος – Διδαχές – μαρτυρίες Βιώματα καὶ Διδαχές” Ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, σελ. 191-193
More Read
