Ἐνῷ ἡ πεῖνα καὶ τ’ ἄλλα βάσανα τῆς κατοχῆς δὲν τὸν ἐνίκησαν, λίγο ἔλειψε νὰ νικηθεῖ ἀπὸ τὴν περιφρόνηση.
Ὅλοι, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἦσαν φτωχοί. Ὁ Ἰάκωβος φτωχότερος. Εἶχε κάτι ρουχάκια ντρίλινα, μὰ δὲν εἶχε παπούτσια.
Ἔψελνε στὸν ἀϊ Γιώργη τοῦ χωριοῦ. Μὰ ὁλόκληρος ἄντρας καὶ νὰ στέκει στὸ ψαλτήρι ξυπόλυτος, νὰ βλέπουν ὅλοι τὸ χάλι του;
Ἔνοιωθε πολὺ ἄσχημα. Ντρεπότανε ἀφάνταστα. Τράβαγε χαμηλὰ τὸ παντελόνι στὰ πόδια νὰ μὴν φαίνονται, μὰ δὲν κρύβονταν. Τοῦ ‘ρχότανε νὰ σκάσει.
Γύριζε στὸ σπίτι ἄρρωστος ἀπὸ στενοχώρια.
Σκέφτηκε νὰ μὴν πάει νὰ ψάλλει. Ὅμως, νὰ μὴν ψάλλει τὸ Θεό, τοῦ ἦταν ἀφόρητο, δὲν τὸ ἄντεχε.
More Read
Ὅταν βγήκανε τ’ ἀδέρφια του ἀπὸ τὸ σπίτι, γονάτισε στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους -τὴν εἶχαν φέρει ἀπὸ τὸ Λιβίσι- καὶ προσευχήθηκε.
Σηκώθηκε, ἀποφάσισε νὰ πάει νὰ ψάλλει χωρὶς παπούτσια. Καὶ μιὰ καὶ δύο Κυριακές…
Κάποιοι ἀνόητοι ὅμως, νεόφερτοι καὶ μαυραγορίτες, ἀρχίσανε καὶ λέγανε τὶς κουβέντες τους φωναχτά:
Δὲν ντρέπεται, δὲν κοιτάει τὸ χάλι του, τὴν ξυπολυσιά του, θέλει καὶ νὰ ψάλλει!
More Read
Τὸ ἄκουσε ὁ Ἰάκωβος πάλι καὶ πάλι.
Γύρισε στὸ σπίτι πολὺ στενοχωρημένος, τοῦ θανατά, ποὺ λένε. Οὔτε ἔφαγε, οὔτε ἤπιε.
Σκεφτότανε νὰ σταματήσει νὰ ψέλνει, τὸ εἶχε σχεδὸν ἀποφασίσει.
Μπορεῖ – ἔλεγε μέσα του- νὰ ἔχουνε καὶ δίκιο οἱ ἄνθρωποι ποὺ μὲ κατηγοροῦν.
Ἐκκλησία ἤτανε, σπίτι Ἁγίου, ὄχι ὁποιοδήποτε σπίτι…
Τὸ βράδυ ἔπεσε νὰ κοιμηθεῖ, ἀφοῦ προσευχήθηκε.
Μόλις τὸν πῆρε ὁ ὕπνος, βλέπει τὸν ἅγιο Γεώργιο καὶ τοῦ λέει:
Ἐγώ, παιδί μου, δὲν θέλω νὰ φύγεις, θέλω νὰ ψέλνεις στὸ σπίτι μου, ὅπως εἶσαι!
Καὶ συνέχισε, γιὰ ἕνα χρόνο, νὰ ψέλνει χωρὶς παπούτσια.
«Ὁ Μακαριστὸς Ἰάκωβος Τσαλίκης» Στυλιανὸς Γ. Παπαδόπουλος (μοναχὸς Γεράσιμος Δοχειαρίτης) Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, σὲλ 42-43, 199
