Δημήτριος Παναγόπουλος:
Ἀναφέρεται ὅτι ἕνας ναυαγὸς κάποτε κατόρθωσε παλεύοντας ὧρες μὲ τὰ κύματα νὰ βγεῖ σὲ ἕνα ἔρημο νησάκι. Ἐκεῖ μὲ πολλοὺς κόπους ἔφτιαξε μιὰ πρόχειρη καλυβούλα χρησιμοποιῶντας κλαδιά.
Καὶ κάθε μέρα προσευχόταν κοιτάζοντας στὸν ὁρίζοντα μήπως φανεῖ κανένα πλοῖο. Ἕνα ἀπόγευμα εἶχε ἀπομακρυνθεῖ λίγο ἀπὸ τὴν καλυβούλα του νὰ βρεῖ κάνα χόρτο κάτι νὰ φάει. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐπέστρεφε τὸν ἔπιασε μιὰ ἀπελπισία μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκρυσε.
Τί εἶδε δηλαδή. Ὅτι εἶχε κατορθώσει νὰ φτιάξει μὲ τόσους κόπους ἔβλεπε τώρα μιὰ φωτιὰ νὰ τὸ μεταβάλει σὲ στάχτες.
Ἐπειδὴ δὲν εἶχε πολλὰ μέσα νὰ ἀνάβει φωτιά, δὲν τὴν ἔσβησε φεύγοντας, γιὰ νὰ μὴν τὴν ξανανάψει ὅταν ἐπιστρέψει. Ἔτσι τὴν ἄφησε ἀναμμένη. Ποιός ξέρει τώρα τί ἔγινε, φύσηξε, κάτι, ἔπιασε φωτιὰ καὶ ἔγινε ἡ καλύβα του στάχτη.
More Read
Λέγει λοιπὸν μόνος του, αὐτὸ ἦταν λοιπόν, τὸ χειρότερο ποὺ μποροῦσα νὰ πάθω. Ἔτσι σκέφτηκε μὲ τὴν περιορισμένη ἀνθρώπινη κρίση του. Ἀλλὰ τί ἦταν λέτε.
Αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος θεωροῦσε συμφορὰ τὸ ἔκανε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν σωτηρία του, ποὺ τόσο θερμὰ τὸ ζητοῦσε. Τὴν ἄλλη μέρα ἕνα βαπόρι τὸν πλησίασε καὶ τὸν παρέλαβε. Καλά, λέει στὸν καπετάνιο. Πὼς μὲ εἴδατε ἐδῶ πέρα. Εἴδαμε τὴν φωτιὰ χθὲς καὶ ἤρθαμε.
Ποιός μποροῦσε νὰ φανταστεῖ αὐτὴ τὴ λύση στὸ πρόβλημά του. Κανένας.
Μὴν ἀπογοητεύεστε ποτέ. Ἀφήνετε ἁπλᾶ μὲ τὴν προσευχή σας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τὴν ὑπόθεσή σας. Ἔστω καὶ ἂν τὴ βλέπεται νὰ πηγαίνει ἀνάποδα, ἐσεῖς νὰ ἔχετε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὅτι ὁ Θεὸς ὁδηγεῖ τὴν ὑπόθεσή σας σωστά. Καὶ θὰ τὸ δεῖτε ἀργότερα, ὅπως τὸ εἶδε καὶ αὐτὸς ὁ ναυαγός την ἐπαύριον.
