΄Ημουν άθεος, έκανα άσωτη ζωή. ΄Εχασα τη μητέρα μου σε μικρή ηλικία (στα 16 μου) και πριν μερικά χρόνια (το 2020) τον πατέρα μου. Τότε δεν πίστευα στο Χριστό, νόμιζα, ότι μετά το θάνατο δεν υπάρχει τίποτα και ότι απλά είναι το τέλος και από τη στενοχώρια μου το έριξα στο ποτό.
΄Ετσι μεθυσμένος τον Ιούνιο του ’20 είχα ένα ατύχημα, έμεινα για δύο εβδομάδες σε κώμα και έχασα το ένα μου χέρι. Ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό, γιατί αν δεν το πάθαινα, ίσως δε θα γνώριζα την αλήθεια. Καλύτερα είναι κάποιος να χάσει ένα μέλος του, παρά να χάσει την ψυχή του.
(Προηγουμένως, χωρίς να γνωρίζω τίποτα περί Χριστιανισμού, είχα βγει δημοσίως και είχα πει, ότι ο κορωνοϊός ήταν μια απάτη και με είχαν κυνηγήσει και απειλήσει γι’ αυτό.)
΄Οσο βρισκόμουν σε κώμα, το τηλέφωνό μου το είχε ο αδελφός μου και ένας φίλος μου, ψάλτης, έστειλε μήνυμα, γιατί είχε ένα προαίσθημα, ότι δεν είμαι καλά. Ο αδελφός μου του εξήγησε τι είχε συμβεί και ο φίλος μου άρχισε, να προσεύχεται για μένα, για να γνωρίσω το Χριστό και να έχω μια δεύτερη ευκαιρία.
Μαζί με τον ιερέα της εκκλησίας, όπου έψαλλε, διάβασαν παράκληση προς τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και το Χριστό και, αν και καλοκαίρι, την ώρα εκείνη άρχισαν, να πέφτουν κεραυνοί και βροντές πάνω από την εκκλησία.
Μετά από αυτό άρχισα σιγά σιγά να ξυπνάω. Και τότε δεν είχα καμία σχέση με την Ορθοδοξία. ΄Ημουν άπιστος και στη ζωή της ύλης και της απόλαυσης. ΄Ομως είδα πράγματα, που στο ΄Ονομα του Χριστού σας λέω, ότι ήταν αλήθεια.
Και ίσως οι σκοτεινές δυνάμεις που κυριαρχούν σε αυτόν τον κόσμο να μη θέλουν, να τα πω αυτά και ίσως με κηνυγήσουν αλλά δε με ενδιαφέρει, γιατί, αν ο Θεός είναι μαζί μου, ποιος μπορεί, να είναι εναντίον μου;
΄Οταν ξύπνησα στην εντατική δεν ήξερα πού βρισκόμουν, δε θυμόμουν τίποτα. Αλλά σιγά σιγά συνερχόμουν, ήρθαν οι δικοί μου άνθρωποι, μου εξήγησαν τι είχε συμβεί και ότι μου είχαν κόψει το χέρι. Δε με ένοιαξε καθόλου. Αμέσως είπα, δεν πειράζει, αφού ζω, θα μπορούσε να είχε γίνει και κάτι χειρότερο. Κατάλαβα, ότι ο Θεός ήθελε, να με περάσει σε μια άλλη φάση (ενώ πριν ήμουν περήφανος για το σώμα μου και γυμναζόμουν) και να μου ανοίξει τα μάτια (της ψυχής), για να δω.
Και ενώ ήμουν στο κρεβάτι μου, στην εντατική του Γεννηματά, ανοίχτηκαν τα πνευματικά μου μάτια και άρχισα να βλέπω οράματα, που ήταν όμως, σαν να τα ζούσα μπροστά μου. Δεν παριστάνω, ότι είμαι κάποιος αλλά ο Θεός όπου θέλει δείχνει. ΄Ισως για να αφυπνιστώ εγώ και μαζί μου και άλλοι άνθρωποι που θα ακούσουν.
Και ακριβώς απέναντί μου υπήρχε ένα ασανσέρ. Και ξαφνικά βλέπω από το ασανσέρ να κατεβαίνει ένας άνδρας αλλά το ασανσέρ δεν είχε (στο όραμά μου) την κανονική μεταλλική του πόρτα αλλά κάγκελα. ΄Ηταν ένας γεροδεμένος άντρας με ένα τεράστιο ξίφος δίκοπο, ντυμένος σύγχρονα με τζιν παντελόνι και πέτσινο μπουφάν αλλά έμοιαζε σαν αρχαίος πολεμιστής. (αρχάγγελος Μιχαήλ με δίστομη ρομφαία).
Κατέβηκε το ασανσέρ, άνοιξε η πόρτα και στεκόταν εκεί και με κοίταζε. Αναρωτιόμουν ποιος να ήταν αυτός. Στάθηκε εκεί για πέντε μέρες και σε αυτό το διάστημα άρχισα, να βλέπω τελείως ζωντανά και άλλα πράγματα, σαν αυτά που θα γίνουν στο μέλλον.
Μπροστά στο κρεβάτι μου υπήρχε μια καρέκλα και μια ζυγαριά. Και κάθονταν στην καρέκλα διάφοροι άνθρωποι και έβαζαν πάνω στη ζυγαριά ό,τι είχε ο καθένας, χρυσάφια, χρήματα και έβλεπα μπροστά μου, να τους βασανίζουν και να τους στέλνουν στην κόλαση. Ταυτόχρονα έβλεπα και τι είχε κάνει ο καθένας στη ζωή του. Και είχα κατατρομοκρατηθεί!
Και κάποια στιγμή είδα πώς θα είναι το χάραγμα. Αυτά τα πράγματα είναι απίστευτα! Τα είδα γύρω στις 25 Ιουνίου του 2020. Και κατάλαβα, ότι μου έδειξε ο Θεός πώς θα είναι το χάραγμα, για να μην το κάνω εγώ και να το πω και στον κόσμο.
Είδα, ότι υπήρχε παντού ίντερνετ, ένα δίκτυο με το οποίο μπορούσα, να συνδεθώ με τον εγκέφαλό μου. (6G;) Μπορούσα, να πάρω τηλέφωνο με τον εγκέφαλό μου, μπορούσα, να δω βιντεάκι με τον εγκέφαλό μου γράφοντας ένα ολόγραμμα.
Κάποια στιγμή έβρισα από μέσα μου και είδα πίσω μου ένα γραφείο με τρεις άντρες μέσα με ακουστικά στο κεφάλι και μου είπαν μέσα μου “απαγορεύεται να βρίζεις”. ΄Ακουγαν δηλαδή τη σκέψη μου. Και ένιωθα τρομοκρατημένος, γιατί γνώριζα, ότι είχαν τη δυνατότητα, να με σκοτώσουν, αν έκανα κάτι που δεν τους άρεσε. Αν παρέβαινα τους κανόνες, όχι με πράξεις αλλά ακόμα και με τη σκέψη μου. Και στην ανθρωπότητα υπήρχε γενικά ένα χάος.
Είδα επίσης κάτι σχετικό με τη Δευτέρα Παρουσία αλλά όχι σε όραμα, κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Και το είδα με ανθρώπινα μέτρα. Είδα, ότι η τεχνολογία εκείνη την εποχή είχε προχωρήσει πάρα πολύ και τα αυτοκίνητα πετούσαν. Κάποια μέρα όμως είπα ότι θα υπάρξει απαγόρευση στον ουρανό και κανένα σκάφος δε θα πετούσε και κανείς δε με πίστευε αλλά συνέβη.
Και τότε κατέβηκαν κάποια σκάφη από τον ουρανό και κάποιοι μπήκαν μέσα, ανάμεσά τους κι εγώ. Το ερμηνεύω, ότι ήταν κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία, που θα κατέβει ο Χριστός και θα πάρει μαζί Του τους δικούς Του.
Αφού είδα όλα αυτά, πίστεψα στο Χριστό και άλλαξα ζωή. Και έκτοτε μου συνέβαιναν συνεχώς θαύματα. Ο Θεός δε με άφησε ποτέ και μου έδειξε και πώς θα επιβίωνα αφού έμεινα χωρίς χέρι μετά το ατύχημα που είχα.
Ταυτόχρονα όμως, επειδή γλύτωσα από τα χέρια του διαβόλου, άρχισε και μεγάλος πόλεμος εναντίον μου, ακόμη και η ίδια μου η γυναίκα πήγε ενάντια σε μένα και με άφησε, γιατί δεν της άρεσε, που πλέον ακολουθούσα το δρόμο του Χριστού. Αλλά τώρα εγώ δεν αλλάζω.
Κλείνοντας να πω, ότι αυτό που πρέπει, να κάνουμε σε αυτήν τη δύσκολη εποχή που διανύουμε, είναι, να πάμε πιο κοντά στο Χριστό, για να τα βγάλουμε πέρα. Γιατί αυτά που ζούμε τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που έρχονται. Και να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε και απόφαση θανάτου ακόμα, γιατί τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, εάν κερδίσει τον κόσμο όλο αλλά χάσει την ψυχή του;