Ζούμε σε μία εποχή πραγματικά παράξενη και πνευματικά επικίνδυνη…

Μία εποχή όπου ο άνθρωπος, ενώ προοδεύει τεχνολογικά, φαίνεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό και την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Σήμερα βλέπουμε να συμβαίνει κάτι που παλαιότερα θα φαινόταν αδιανόητο…

Ό,τι λέει η Αγία Γραφή, ό,τι διδάσκει το Ιερό Ευαγγέλιο, ό,τι παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όχι μόνο αμφισβητείται, αλλά πολλές φορές χλευάζεται, ειρωνεύεται και πολεμιέται.

Οι άνθρωποι ντρέπονται να μιλήσουν για την πίστη.

Ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους.

Ντρέπονται να ομολογήσουν πως πιστεύουν στον Χριστό.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, βλέπουμε την ίδια στιγμή να προβάλλονται χωρίς ντροπή σκοτεινές ιδέες, σατανικές αντιλήψεις και καταστάσεις που οδηγούν τον άνθρωπο μακριά από τον Θεό και την αλήθεια.

Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν όλα αυτά…

Το πιο θλιβερό είναι πως υπάρχουν άνθρωποι μορφωμένοι, άνθρωποι που παρουσιάζονται ως “σύγχρονοι”, “προοδευτικοί” και “σοβαροί”, οι οποίοι αποδέχονται εύκολα κάθε είδους πνευματική πλάνη, ενώ δυσκολεύονται να αποδεχθούν τον λόγο του Θεού.

Φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται φυσιολογικό το σκοτάδι και υπερβολή το φως.

Να θεωρείται ξεπερασμένη η αγνότητα.

Να κοροϊδεύεται η ταπείνωση.

Να ειρωνεύεται η προσευχή.

Να παρουσιάζεται ως αδυναμία η πίστη στον Χριστό.

Κι όμως…

Το Ευαγγέλιο δεν άλλαξε.

Η αλήθεια του Χριστού δεν αλλάζει ανάλογα με την εποχή.

Δεν προσαρμόζεται στα πάθη των ανθρώπων ούτε στις επιθυμίες του κόσμου.

Ο Χριστός είναι «ὁ αὐτός χθές καὶ σήμερον καὶ εἰς τούς αἰῶνας».

Ο άνθρωπος όμως αλλάζει.

Και όταν απομακρύνεται από τον Θεό, τότε χάνει την εσωτερική του ειρήνη.

Γεμίζει άγχος, φόβο, θυμό και σύγχυση.

Ψάχνει να βρει νόημα παντού, εκτός από εκεί που πραγματικά βρίσκεται.

Γιατί η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να αναπαυθεί μακριά από τον Δημιουργό της.

Ζούμε σε μία κοινωνία που προσπαθεί να διώξει τον Θεό από παντού.

Από τα σπίτια.

Από τα σχολεία.

Από τις οικογένειες.

Από την καθημερινότητα.

Και όμως, όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό, τόσο περισσότερο αυξάνει μέσα του το κενό.

Σήμερα πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο…
αλλά τίποτα για την ψυχή τους.

Μπορούν να μιλούν ώρες για θεωρίες, ιδεολογίες και “δικαιώματα”…
αλλά δεν μπορούν να σταθούν ούτε πέντε λεπτά σε προσευχή.

Γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα από ολόκληρο τον κόσμο…
αλλά δεν γνώρισαν ποτέ πραγματικά τον Χριστό.

Και μέσα σε όλη αυτή τη σύγχυση, η Εκκλησία συνεχίζει να φωνάζει με αγάπη:
“Επιστρέψτε στον Θεό.”

Όχι γιατί ο Θεός έχει ανάγκη εμάς…
αλλά γιατί εμείς έχουμε ανάγκη τον Θεό.

Ο σατανάς πάντοτε προσπαθούσε να παρουσιάσει το κακό ως καλό και το σκοτάδι ως φως.

Αυτό έκανε από την εποχή του Παραδείσου.

Αυτό κάνει και σήμερα.

Μόνο που σήμερα το κάνει πιο ύπουλα…
μέσα από εικόνες, ιδέες, μόδες, συνήθειες και τρόπους ζωής που σιγά σιγά απομακρύνουν τον άνθρωπο από την μετάνοια και την αλήθεια.

Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή.

Χρειάζεται διάκριση.

Χρειάζεται προσευχή.

Δεν πρέπει να δεχόμαστε τα πάντα μόνο και μόνο επειδή τα παρουσιάζει ο κόσμος ως φυσιολογικά ή σύγχρονα.

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε να ακολουθήσουμε το πλήθος.

Μας κάλεσε να ακολουθήσουμε την αλήθεια.

Και η αλήθεια πολλές φορές είναι δύσκολη, αλλά σώζει.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την πίστη μας καθαρή.

Ας μην ντρεπόμαστε για τον Χριστό.

Ας μην φοβόμαστε να ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

Γιατί μπορεί σήμερα πολλοί να χλευάζουν τον Θεό…
όμως στο τέλος μόνο η αλήθεια του Θεού θα μείνει αιώνια.

Γιώτα Παναγιωτα