Ἦταν, τότε, θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει, τώρα εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη να ξετουρκέψει. Νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς στὴν «Πόλη τῶν ὀνείρων μας.» Ποὺ εἶναι καὶ σύμβολο ἡ Κωνσταντίνου Πόλη τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας, ἀλλὰ κυρίως καὶ κατεξοχὴν σύμβολο καὶ προεικόνιση καὶ προετοιμασία γιὰ τὴν Ἄνω Πόλη. Τὴν μέλλουσαν καὶ μένουσαν
Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ
π. Ανανίας Κουστένης
Ἐξεφωνήθη την 29η Μαΐου 2012
Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Ἀνδρέου Πετραλώνων
πηγή
Καλησπέρα, παιδιά! Εὐχαριστοῦμε ποὺ ἦρθατε… Κι ἐγὼ σᾶς εὐχαριστῶ, σεβαστὲ καὶ ἀγαπημένε πατέρα Σιλουανέ, ποὺ εἶχατε τὴν ἔμπνευση κι ἀναλάβατε τὴν πρωτοβουλία καὶ ὀργανώσατε αὐτὴ τὴν ταπεινὴ ὁμιλία, μὲ ἀφορμὴ τὴν πολυπονεμένη ἐπέτειο τῆς ἁλώσεως το Βασιλευούσης τῶν Πόλεων, τῆς Πόλεως τῶν ὀνείρων μας, ὑπὸ τῶν Τούρκων. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε ἀπὸ τὸ θέμα, δὲν θὰ μιλήσομε γιὰ τὸ παρελθόν. Ἔχομε μιλήσει πολλὲς φορές, μιλᾶνε ὅλοι, καὶ καλῶς. Ἐμεῖς θὰ πάρομε ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ παρελθόν, γιὰ νὰ πᾶμε λίγο στὸ παρὸν καὶ περισσότερο στὸ μέλλον. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας Κωνσταντίνος Ἄμαντος ἔχει πει κάτι πολὺ ὡραῖο: «Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ παρὸν καὶ νὰ διασφαλίσομε τὸ μέλλον, πρέπει νὰ πᾶμε στὸ παρελθόν.» Μεγάλες κουβέντες! Ὅπως καὶ οἱ δρομεῖς, ὅταν θέλουνε να τρέξουν, πᾶνε πίσω, πίσω, πίσω, παίρνουνε φόρα, καὶ τρέχουν. Καὶ τρέχουν!
Νὰ πᾶμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς λίγο πίσω… Βρῆκα κάτι ὡραῖο! Βρῆκε ὁ Γέροντας ἐδῶ, στὸ ἴντερνετ, στὸ διαδίκτυο, ποὺ μιλάει γιὰ τὴ σημαία τῶν Τούρκων, τὴν ἡμισέληνο μὲ τὸ ἀστεράκι. Αὐτὸ εἶναι σύμβολο τῆς πόλεως τοῦ Βύζαντος. Ὁ Βύζας ἀπ’ τὰ Μέγαρα, ἔφτειαξε τὴν ἀποικία αὐτὴ κι ἔδωσε τὸ ὄνομά του, το 658 π.Χ.. Στὰ χρόνια τοῦ Μεγαλέξανδρου, ὁ πατέρας του Φίλιππος, 4ος αιώνας, ἐπεχείρησε μία ἐκστρατεία, ἑτοιμάζοντας τὸ δρόμο τοῦ γυιού του γιὰ τὴν Ἀνατολή, καὶ πολιορκούσε τὴν πόλη τῶν Βυζαντίων. Καὶ καθὼς ἦταν συννεφιά κι ἦταν καὶ νύχτα, ἔστειλε, θὰ λέγαμε, καταδρομεῖς νὰ καταλάβουν ἐξ ἀπήνης τὴν πόλη τοῦ Βύζαντος. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἑτοιμαζόντουσαν, νὰ μποῦν ἀπ’ τὰ τείχη, βρῆκαν μία δίοδο, τί ἔγινε; Βγῆκε τὸ φεγγάρι. Ἕνα μισοφέγγαρο μὲ ἕνα ἀστέρι. Κι ἔγιναν ἀντιληπτοὶ καὶ ἐσώθη ἡ πόλις τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. —Ἐμφύλιος! Ὁ ἐμφύλιος εἶναι τὸ χειρότερο κακό! Και τώρα ἐκεῖ πᾶμε.
Ήτανε σύμβολο ἀρχαῖο αὐτό, ἡ ἡμισέληνος μὲ τὸ ἀστέρι. Σύμβολο τῆς ἀρχαίας θεᾶς Ἑκάβης. Κι αὐτὸ τὸ θεώρησαν καλὸ σημάδι, τὴν ἡμισέληνο καὶ τὸ ἀστέρι, καὶ τὸ ἔκαναν σημαία τοῦ Βυζαντίου, τοῦ ἀρχαίου Βυζαντίου. Τὸ διετήρησε καὶ τὸ Βυζάντιο ὡς σύμβολο τῆς ἀρχαίας πόλεως, τὴν ὁποίαν ἀποκατέστησε. Κι ὅταν ἦλθε ὁ σουλτάνος, ὁ Μεχμὲτ ὁ Β’, πῆρε διάφορα σύμβολα τοῦ Βυζαντίου, Τί ἄλλο νὰ ἔπαιρνε; Δὲν ἔφερε τίποτα ἀπὸ τὴ Μογγολία. — καὶ μεταξὺ αὐτῶν πῆρε καὶ τὴν ἡμισέληνο μὲ τὸ ἀστέρι, τὸ σύμβολο τῆς Ἑκάβης καὶ τὸ σύμβολο τῶν Βυζαντίων. Εἶχαν κόψει καὶ νόμισμα, στὸ πάλαι ποτὲ Βυζάντιο, κι εἶναι αὐτὸ χάλκινο. Λέει Βυζαντίων ἐδῶ. Κι ἔχει τὴν ἡμισέληνο καὶ τ’ ἀστεράκι. Αὐτό! Οπότε, δικά μας πράγματα χρησιμοποίησε.
Καὶ γιατί ἔφερε ὁ Θεὸς τοὺς Τούρκους ἐδῶ; Τοὺς πῆρε ἀπὸ κεῖ πέρα, ἀπ τὴν ἡσυχία τους, τὴν ὁποία θυμοῦνται τώρα, πολλοὶ θυμοῦνται. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ τραγουδάκια τους εἶναι πολὺ νοσταλγικὰ γιὰ τὴν Ἀνατολή. Εἶναι Ἀνατολίτικα ἀκόμη κι οἱ ἀμανέδες προέρχονται ἀπ’ τὴ Βυζαντινή μουσική, βέβαια, —νοσταλγικά. Θέλουν τὴν πατρίδα τους. Θέλει ὁ καθένας τὸν τόπο που γεννήθηκε. Κι ἐδῶ ἦρθανε ως παιδαγωγοί. Ὡς παιδαγωγοί! Εἶν’ τὸ ραβδάκι τοῦ Θεοῦ. Ὅπως στὸν ἀρχαῖο Ἰσραήλ, ὁ Θεὸς ἔστελνε τοὺς Βαβυλωνίους καὶ ὅποιους ἄλλους, νὰ ἐπαναφέρουν τους Ἑβραίους στὸν ἀληθινὸ δρόμο, ὅταν ξέφευγαν, καὶ τους ἔστειλε καὶ στὴ Βαβυλώνιο αἰχμαλωσία 70 χρόνια, ἔτσι κι ἐδῶ, τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος. — Ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος εἶναι οἱ Χριστιανοὶ καὶ κυρίως οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι. — Ὅταν, λοιπόν, τὸ παρακάναμε στὸ Βυζάντιο, ἀφήσαμε τὸ Εὐαγγέλιο… Γιατὶ ξέρετε τὸ Βυζάντιο στηριζόταν στὸ Εὐαγγέλιο! Εἶχε σοσιαλισμό. Ἀλλ’ ὄχι σοσιαλισμὸ αὐτοῦ τοῦ τύπου, πό ‘χουμε τώρα, καὶ κομμουνισμό, εἶχε σοσιαλισμὸ τοῦ Εὐαγγελίου. Τοῦ Εὐαγγελίου! Γι’ αὐτὸ καὶ βάστηξε 1123 ἔτη καὶ 18 ἡμέρες. Καμμιὰ ἄλλη πολυεθνικὴ αὐτοκρατορία, οὔτε ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση, οὔτε οἱ παλαιότερες, οὔτε τὸ Romanum Imperium βάστηξαν τόσο πολύ. Γιατί στηριζότανε στὸ Εὐαγγέλιο!
Τὸ λέει καὶ ὁ πάτερ Παΐσιος. Ἐὰν δὲν λυθεῖ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα, θὰ λυθεῖ μὲ τὸ μαχαίρι. Ἀλλὰ τὸ μαχαίρι φέρνει μαχαίρι. «Μάχαιραν ἔδωκες, μάχαιραν θὰ λάβῃς. » Ἔπεσε τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τῶν Βυζαντινῶν. Σταμάτησαν νὰ ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀγαποῦν καὶ τὸν ἄνθρωπο. Νά το! Οἱ δύο ἐντολὲς τῆς Καινῆς Διαθήκης. «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. » Τό ‘ριξαν στὰ χρήματα, στὶς διχόνοιες, στὶς καλοπεράσεις, ταπεινώθηκαν, ζήτησαν καὶ βοήθεια ἀπ’ τὸν Πάπα, Φερράρα Φλωρεντία, πῆραν κι ἀπὸ κεῖ τὴν ντροπή, καὶ στὸ τέλος «ἦταν θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει. » Κι ἦταν ἀναπότρεπτη ἡ Ἅλωση!
Διάβαζα χθὲς ἕνα βιβλιαράκι, ποὺ βρῆκα, γιὰ τὸν «Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ», δὲν τὸ ήξερα, «κι ὅσο ζῶ, τόσο μαθαίνω», ἔλεγε ὁ παπᾶς τῆς ἐνορίας μου, δάσκαλε καὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, ὅτι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, τὸ Βυζάντιο θὰ ἔσβηνε άδοξα. Ἄδοξα! Ὁ Κωνσταντῖνος ἀποτελεῖ τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ Βυζαντίου. Ἔδωσε ρέστα κι ἔπεσε καὶ πέθανε μαρτυρικῶς. Μαρτυρικῶς! Εἶναι «ὁ κόκκος του σίτου», ποὺ λέει στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Χριστός, «ὁ ὁποῖος, ἐὰν δὲν πέσει στὴ γῆ, αὐτὸς μόνος μένει». Τό ‘πε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὁ Χριστός, ἀλλά, καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἐφαρμόζεται καὶ στὸν Παλαιολόγο καὶ σὲ κάθε ἥρωα καὶ μεγάλο. «Ἐὰν πέσει, ὅμως, στὴ γῆ, πολὺν καρπόν φέρει. » «Πολύν καρπόν φέρει!»
Ὁ Κωνσταντῖνος ἔπεσε ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος στὴν Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ. Δὲν παρέδωκε τὴν Πόλη. Ἀργότερα, διαρκούσης τῆς μεγάλης Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ Ἄγγλος ναύαρχος βρῆκε τὸν Κολοκοτρώνη -τὸν ἅγιο Κολοκοτρώνη!— στὸ Ἀνάπλι, καὶ τοῦ εἶπε: «Σὲ παρακαλῶ, κύριε Κολοκοτρώνη, νὰ τὰ βρεῖτε μὲ τοὺς Τούρκους.» —Ὅπως μᾶς λὲν καὶ τώρα. Καὶ τί τοῦ εἶπε ὁ Θοδωράκης; «Δὲν ἔχουμε νὰ βροῦμε τίποτα. Ὁ τελευταῖος βασιλιᾶς μας Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος δὲν παρέδωκε τὴν Πόλη. Ἔπεσε μαχόμενος. Κι ὁ πόλεμος συνεχίζεται.» «Συνεχίζεται!» Και μόλις ἔπεσε ἡ Πόλις, ἑάλω ἡ Πόλις, ἄρχισε ἡ ἀντίστροφη μέτρηση. Μπήκαμε στὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τοῦ Γένους, γιὰ νὰ φτάσουμε ξανὰ στὴν ἀνάσταση τῆς Ρωμανίας.
More Read
Ὁ Ὀδυσσέας Ελύτης, ὁ ἐθνικός μας ποιητής, ἔχει γράψει ἕνα ὡραῖο ποίημα καὶ τὸ ξέρετε. «Θάνατος καὶ Ἀνάστασις τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.» «Θάνατος καὶ Ἀνάστασις τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου!» Ἔδωσε ρέστα ὁ Κωνσταντῖνος. Ἐπεσφραγίσθη ἡ χιλιόχρονη καὶ πλέον Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἢ τὸ Βυζάντιον —ποὺ τὸ ὀνόμασαν τὸν 16ο αἰῶνα μὲ τὸν μαρτυρικό θάνατο τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορος. Εἶναι μετὰ τὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο ὁ μεγαλύτερος καὶ ἐνδοξότερος. Ὁ τελευταῖος διάδοχός του. Κι ἔπεσε στὴ γῆ. Κι ἔφερε καρπὸν πολύν. Ἡ Τουρκοκρατία ἦταν γιὰ μᾶς εὐλογία. Ὅπως καὶ ὁ θάνατος, μετὰ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, εἶναι εὐλογία. «Ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται.» Διότι μέσα στὴν Τουρκοκρατία ἔχομε τὴ Φιλοκαλικὴ Ἀναγέννηση τοῦ Βυζαντίου. Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. 14ος αἰών. Καὶ τί ἔχουμε; Τί εἶναι τὸ δοῦλον Γένος, οἱ σκλάβοι Ἕλληνες κι οἱ ὑπόλοιποι Ὀρθόδοξοι; Τί εἶναι; Μὲς στὸ Χειμῶνα τῆς Τουρκιᾶς, τί εἶναι; Χελιδόνια σὲ Χειμῶνα! Χελιδόνια! Ἔχομε τέτοια ἄνθιση στὴν Τουρκοκρατία καὶ κυρίως πνευματική, ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἄλλοτε. 35.000 εἶναι μόνο οἱ γνωστοί Νεομάρτυρες καὶ οἱ ἄγνωστοι ἀμέτρητοι. Ἀμέτρητοι! Τόσοι ὅσιοι πατέρες, ἥρωες, κλεφταρματωλοί, διδάσκαλοι τοῦ Γένους, τῶν ὁποίων τὰ δύο τρίτα ἦταν κληρικοί, κατ’ αὐτοὺς ποὺ ξέρουν. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἄνθισαν, ἀκόμη, καὶ τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες. Διαπρέψαμε στὸ ἐμπόριο, στὰ Γράμματα, στὸ ἕνα, στὸ ἄλλο. Ἄσε δὲ ποὺ πήγαμε καὶ στὴ Δύση.
Πήγαμε στη Δύση! Καὶ δώσαμε μία ἀνάσα στὸν Μεσαίωνα τῆς Δύσεως. Ἐκεῖ εἶναι ὁ Μεσαίων. Ἡ Ἀνατολὴ δὲν εἶχε Μεσαίωνα. Μᾶς κατηγοροῦν ἄδικα. Μία ἀνάσα! Πῆραν ἀνάσα οἱ κακόμοιροι αὐτοί. Λέει: «Πῆραν τὰ λείψανα. Πῆραν…» Εὐτυχῶς, ποὺ τὰ πήρανε. Γιατί; Να ‘χουν κι αὐτοὶ μιὰ παρηγοριά. Δὲν ἔχουν τὴν Ὀρθοδοξία.
Εἶναι πληγωμένη Χριστιανοσύνη, —ὅπως τοὺς ὀνομάζει ὁ ἅγιος Νεκτάριος. Ποιός ἄλλος; — οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ Παπικοί-Λατίνοι. Ρωμαιοκαθολικοὶ προσιδιάζει στους Ὀρθοδόξους. Ἀλλὰ μᾶς τὰ κλέψανε. Πῆραν εἰκονίσματα. Πήρανε… Πήρανε… Κι αὐτὸ εἶναι μιὰ παρηγοριά. Διότι μπορεῖ να φταῖνε οἱ πρωταίτιοι ἐκεῖ πέρα, οἱ Πάπες κι οἱ υπόλοιποι, ἀλλὰ ὁ κοσμάκης, ὁ πολύς, δεν φταίει. Τὸν πῆραν στὸ λαιμό τους. Δεν φταίει. Γι’ αυτό, στὸ μέλλον, θὰ ἀποζημιωθοῦν κι αὐτοί. Θὰ ἀποζημιωθοῦν. Θὰ ἀποζημιωθοῦν. Θὰ τὸ δοῦμε, ὅμως, αυτό, στη συνέχεια.
Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ἔπεσε ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Καὶ ἔφερε πολύν καρπόν. Καὶ φέρει ἀκόμα. Ἕνας θρῆνος τῆς ἁλώσεως, Ποντιακός, λέγει γιὰ τὴν Ἅλωση: «Μοιρολογοῦν τὰ ἐκκλησιᾶς, κλαίγνε τὰ μοναστήρια / κι ὁ Γιάννες ὁ Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται. » Καὶ τοῦ λέει ἡ μοῦσα: «Μὴν κλαῖς, μὴν κλαῖς, ἅη Γιάννε μου, καὶ δερνοκοπισκᾶσαι”». Κι ἐκεῖνος ἀπαντάει: «“Ἡ Ρωμανία πέρασεν, ἡ Ρωμανία ‘πάρθεν, ” Τελειώσαμε! Ὁ ἅη Γιάννης ἔπαιξε σπουδαῖο ρόλο, νὰ μείνει ελεύθερη ἡ Ἀνατολική Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Κι ἀπαντᾶ πάλι ὁ λαός: «Ἡ Ρωμανία κι ἂν πέρασεν, ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο.”» Ἄνθισε στὴν Τουρκοκρατία ἡ Ρωμανία. «“Καὶ φέρει κι ἄλλο!” Εἶναι καὶ Ἐνεστὼς καὶ Μέλλων. Ἐνεστώς μὲ σημασία Μέλλοντος. Πᾶνε κι αὐτὰ στὴ Γραμματικὴ καὶ στὸ Συντακτικό. — «“Ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο!”» Καὶ θὰ ξανανθίσει! Ὅπως τό ‘χουνε μεταγράψει διάφοροι ἄλλοι. «Θὰ ξανανθίσει!»
Πήραμε τὸν κανόνα μας. Οἱ Ἑβραῖοι τὸν πήρανε ἑβδομήντα χρόνια, στὴ Βαβυλώνιο αἰχμαλωσία. Ἐμεῖς, ὅμως, ὡς νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, θὰ παιδευτοῦμε ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Γιατὶ ἐκεῖνοι ξέραν λίγα κι ἐκεῖνος ποὺ ξέρει λίγα, παιδεύεται ὀλίγα. Ἐκεῖνος, ποὺ ξέρει πολλά, δαρήσεται πολλάς. Ὁπότε μᾶς ἔβαλε Κανόνα ὁ Χριστός,μᾶς ἔβαλε ἑβδομήντα ἑφτὰ φορὲς τὸ ἑφτά. Πολλαπλασιάστε, βγαίνει 539. Τὰ λέει ὁ πάτερ Παΐσιος. Νά, τὸ βιβλίο. Δὲν λέω τίποτα δικό μου. Ὄχι! Εἶναι ἐπίφοβο νὰ λέμε. Δὲν εἶμαι οὔτε ὑποφήτης ἐγὼ οὔτε προφήτης! Και ἄν προσθέσομε στὸ 1453 τὰ 539 χρόνια, ξέρετε πόσο βγαίνει; 1992. Τί ἔγινε τὸ 92; Ἄρχισε ὁ πόλεμος στὴ Βαλκανική, Μὰ αὐτὸ λέει κι ὁ πάτερ Παΐσιος. Γιὰ νὰ πάρουμε πάλι την Πόλη, τὴν Πόλη τῶν ὀνείρων μας, μ’ ὅλες τὶς ἔννοιες, τὸ πρᾶγμα θ ̓ ἀρχίσει ἀπὸ τὴ Βαλκανική. Θὰ προσπαθήσουν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ ὑποστηρίξουν τοὺς μουσουλμάνους τῆς Βαλκανικῆς. Βοσνία Ἐρζεγοβίνη, Κοσσυφοπέδιο κι ἄλλα. Καὶ τώρα ὅλο αὐτοὺς ὑποστηρίζουν οἱ Παπικοί, οἱ Λατῖνοι Χριστιανοὶ κι οἱ Προτεστάνται Χριστιανοί: Ἀμερικάνοι, Ἄγγλοι κλπ., Γερμανοί. Ὅλοι αὐτοὶ ὑποστηρίζουν τοὺς Τούρκους! Γιατί; Ἴδια γεύση εἶναι. Καὶ χειρότεροι εἶναι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάνται καὶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀκόμα.
Γι’ αὐτὸ κι ὁ Θεὸς προτίμησε, κατὰ τὸν πατρο-Κοσμᾶ καὶ κατὰ τὴν ἀδήριτη ἱστορία, νὰ δώσει Κανόνα στοὺς Ρωμιοὺς μὲ τοὺς Τούρκους. Μὲ τοὺς Τούρκους! Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγαν στὰ χρόνια λίγο πρὸ τῆς ἁλώσεως, «Καλύτερα να δοῦμε σαρίκι Τούρκου στὴν Πόλη, παρὰ τὴν τιάρα» —τὸ επίσημο διάδημα— «τοῦ Πάπα. Ὄχι!» Καὶ τὸ λέει κι ὁ πατρο-Κοσμᾶς: «Εὐτυχῶς, ποὺ μᾶς ἔριξε ὁ Θεὸς στοὺς Τούρκους… » —Μᾶς ἔριξε! Τοὺς ἔφερε τοὺς κακόμοιρους ἀπὸ κεῖ πέρα, τοὺς ἔβαλε ἐδῶ… Ὄχι ὅτι δὲν φταίνε. Θὰ πληρώσουν κι αὐτοί. Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἄδικος. — «… Καὶ δὲν μᾶς ἔριξε στὸν Πάπα! Διότι οἱ Τοῦρκοι», λέει, «θέλουνἄσπρα.» —Ἄσπρα σημαίνει τὰ λεφτὰ ποὺ ἔχουντὸ ἄσπρο χρῶμα.— «Δῶσε στὸν Τοῦρκο ἄσπρα καὶ πάρε του τὴν ψυχή.» Ὁ πατρο-Κοσμᾶς! «Ἐνῷ οἱ ἄλλοι τί; Μᾶς παίρνουν καὶ τὰ ἄσπρα καὶ τὴν ψυχή! Τὴν πίστη!Τὴν πίστη!»
Τοὺς ἐνοχλεῖ τοὺς Δυτικοὺς ἡ Ὀρθόδοξη πίστη. Γι’ αὐτὸ ἔχουν βαλθεῖ, καὶ τώρα τελευταῖα μ’ ὅλα τὰ μέσα καὶ μ’ ὅλους τοὺς τρόπους, νὰ μᾶς βγάλουν τὴν πίστη. Νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὸν Ἀνανία. Νὰ μᾶς πάρουν ἀπ’ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀπὸ τὴν Ἑλληνορθοδοξία. Τὴν Ἑλληνορθοδοξία! — Ἔχομε, ἀκόμα ἕνα τεταρτάκι, νὰ τελειώσομε. Ἀπλά, δέχτηκα σ’ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση νὰ πῶ δυὸ λογάκια, γιὰ νὰ τιμήσομε τὴν ἡμέρα καὶ νὰ ἐνισχύσομε τὸ φρόνημα τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων καὶ κάθε ἀνθρωπάκου, γιατὶ ἔχει πολύ καταπέσει, δείχνοντας τὸ φωτεινὸ μέλλον. Λοιπόν. Θ’ ἀρχίσει, λοιπόν, τὸ κακὸ ἀπὸ τὴ Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Τό ‘χει πεῖ κι ὁ πατρο-Κοσμᾶς. Ἄρχισε! Ἄρχισε! Πῆραν ἀπὸ τὴ Σερβία οἱ Φράγκοι, ὁ Πάπας καὶ οἱ Ἑβραῖοι μὴν ξεχνᾶμε τοὺς Ἑβραίους, γιατὶ αὐτοὶ σταύρωσαν τὸν Χριστό… Οἱ Ἑβραῖοι κι ὁ Πάπας! Ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, ὁ Ἄννας κι ὁ Καϊάφας! — πῆραν τὸ Κοσσυφοπέδιο. Τί εἶναι τὸ Κοσσυφοπέδιο; Τὰ ἅγια τῶν ἁγίων τῶν Σέρβων. Μὴν ξεχνᾶμε τὴν περιλάλητη μάχη, τὸ 1387, τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Ὅλα τὰ Βυζαντινὰ μνημεῖα… Βυζαντινὰ μνημεῖα! Οἱ Σέρβοι δικοί μας εἶναι. Δικοί μας εἶν’ οἱ Σέρβοι! Μὴν κοροϊδευόμαστε. — καὶ τὴν ἔδωσαν στοὺς μουσουλμάνους, στοὺς Ἀλβανούς, καὶ κάνουν τὰ πάντα. Ἔ, λοιπόν, ἀπὸ κεῖ θ’ ἀρχίσει.
Ἐν τῷ μεταξύ, ἔχω ἐδῶ ὅλα τὰ ἀποδεικτικά στοιχεία, δὲν θέλω νὰ σᾶς τὰ διαβάσω, δὲν θὰ σᾶς κουράσω. Τ’ ἀφήνω. Τα ‘χω ἔτσι. Γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων. Οἱ Τοῦρκοι θὰ δώσουν μιὰ ἀφορμὴ στοὺς Ρώσους, καὶ φοβᾶμαι πὼς εἶναι τὰ ἑξαμίλια, τὰ ἕξι ναυτικά μίλια, καὶ τὰ πετρέλαια τοῦ Αἰγαίου. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι μοῖρα τοῦ Ρωσικοῦ στόλου εἶναι στὴ Μεσόγειο. Στὴ Μεσόγειο! Μυστικά. Καὶ περιμένει νὰ κάνουν κάτι οἱ Τοῦρκοι καὶ οἱ φίλοι τους οἱ Ἑβραῖοι, παρότι φαίνεται ὅτι τά ‘χουν χαλάσει τελευταῖα, καὶ τί νὰ κάνει μετὰ ἡ Ρωσία; Νὰ κτυπήσει κατευθεῖαν τὴν Τουρκία! Ἐξ ὁλοκλήρου. Σὲ μιὰ βδομάδα θὰ τὴν ἔχει τελειώσει. Καταλαβαίνετε τί λέω; Σὲ μία ἑβδομάδα τὴν Τουρκία θὰ τὴν ἔχει τελειώσει! Γιατὶ ἔκαναν τόσες καταστροφές, τόσες δηώσεις, τόσοι ποταμοὶ αἱμάτων χύθηκαν ἐκ μέρους τῶν Τούρκων στοὺς Χριστιανοὺς καὶ μάλιστα τοὺς Ὀρθόδοξους Ρωμιούς. Μὴν ξεχνᾶμε τίποτα. Νὰ συγχωρᾶμε, ἀλλὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε. Θὰ τὰ πληρώσουν ὅλα! Καὶ τότε… Αὐτὰ ποὺ λέω δὲν τὰ λέει μόνο ὁ πάτερ Παΐσιος. Τὰ λέει ἡ ἐπιγραφή- προφητεία στὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ὅλα! Γιὰ τὸ ξανθὸν Γένος, πρῶτον.
Δεύτερον, ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος, ὁ θεῖος τοῦ μεγάλου Φωτίου. Πέθανε τὸ 806. Πρωτοστάτησε στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Μεγάλη μορφή. Μεγάλη προσωπικότης. Καὶ μεγάλη ἁγιότης. Πήγαινε στὴν ἐκκλησία, ὅταν πιὰ γήρασε, μὲ μία μαγκουρίτσα, καὶ λειτουργοῦσε κάθε μέρα. Καὶ πέθανε λειτουργώντας. 25 Φεβρουαρίου γιορτάζει. Τὸ 806 ἐκοιμήθη. Κι αὐτὸς λέει τὰ ἴδια. Δὲν θὰ σᾶς τὰ διαβάσω, μὴ σᾶς κουράσω. Καὶ μάλιστα, τὸν ἀγαποῦσαν τόσο πολὺ οἱ Βυζαντινοί, πού, ἐνῷ πέθανε 18 Φεβρουαρίου τὸ 806, δὲν τὸν ἄφηναν νὰ τὸν θάψουν. Εφτά ἡμέρες, τὸ λέει τὸ Συναξάριο, τὸν εἴχανε ἄταφο! Δὲν ἔπαθε τίποτα, βέβαια. Ἦταν ἅγιος. Ἄταφο! Γιατί; Δὲν θέλαν νὰ χάσουν τὸν πατέρα τους. Καὶ τὸν κράταγαν. Ξέρετε τί θὰ πεῖ ἑφτὰ μέρες; Πόσοι, πολλὲς φορές, πᾶμε νὰ θάψουμε κάποιον δικό μας καὶ δὲν θέλομε νὰ τὸν θάψουμε; Πᾶμε, βουτᾶμε τὸ φέρετρο, βουτᾶμε τὸν ἴδιο, βουτᾶμε ὁ,τιδήποτε… Εφτὰ μέρες τὸν Ταράσιο! Θέλω νὰ σᾶς πῶ πόσο ἅγιος ἦτο. Καὶ τὸν ἔθαψαν στις 25 Φεβρουαρίου. Γι’ αὐτὸ γιορτάζει στις 25, ἐνῷ ἐκοιμήθη, ἅμα βροῦμε στὰ βιβλία, 18 Φεβρουαρίου.
Καὶ τρίτον, ἔχομε τὴ φοβερὴ προφητεία, πού ‘ναι ἡ μεγαλύτερη, ἑνὸς ἁγίου, που γιόρταζε χθές. Τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου, τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ. Ἔχει πολλὰ ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας. Ἐδῶ λέει γιὰ ὅλα. Λέει γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ θὰ γίνει, τὴν καταστροφὴ τοῦ Ἰσλάμ, ἐκ μέρους τῶν Ρώσων, καὶ μετὰ θὰ ἐπέμβουν οἱ προστάτες τοῦ Ἰσλάμ, οἱ Δυτικοί. ΝΑΤΟ, Ἀμερικάνοι, Πάπας, Εὐρώπη κι ὅποιοι ἄλλοι. Καὶ θὰ κτυπήσουν τους Ρώσους. Ἐκεῖ θὰ γίνει ὁ μεγάλος πόλεμος, ποὺ λέει κι ὁ πατρο-Κοσμᾶς. Καὶ θὰ χυθεῖ τόσο αἷμα, ποὺ θὰ πλέει σ’ αὐτὸ τριχρονίτικο δαμάλι. Κι ὅσες ἀνομίες… Γιατὶ οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί, σᾶς εἶπα, τοῦ Βυζαντίου εἶναι τὸ Ἰσλὰμ καὶ περισσότερο οἱ Παπικοί. Τόσο μισος! Και πάντοτε…
Ὅταν ἔγινε ἡ Μικρασιατικὴ Ἐποποιΐα, ἐγὼ δὲν τὴ λέω Καταστροφή, ὁ Πάπας, ὁ τότε Πάπας, ἔστειλε συγχαρητήρια στὸν Κεμάλ Ἀτατούρκ, στὸν «πατέρα» τῶν Τούρκων, γιὰ τὴ νίκη του κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Κατὰ τῶν Χριστιανῶν! Γι’ αὐτὸ λέει ὁ πατρο-Κοσμᾶς, νὰ καταρᾶσθε τὸν Πάπα. Οἱ ἅγιοι δὲν καταρῶνται. Ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχει κάνει μεγάλο κακό. Κι ἔτσι θὰ ἡττηθοῦν ὅλοι αὐτοί, ἐκεῖ, στοῦ Βοσπόρου τὰ στενά. —«Μες στοῦ Βοσπόρου τὰ στενά.» Ποῦ ‘ν’ τὸ τραγουδάκι;— Βέβαια! Ἐκεῖ!
Καὶ θὰ πληρώσουν ὅλοι. Γιατὶ ἡ ἀδικία πονάει. Καὶ τοὺς ἀνθρωπάκηδες, ἐμᾶς, καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τὸν Θεούλη. Πονάει ἡ ἀδικία! Γι’ αὐτὸ κι ἡ μάνα Του, ποὺ τὸν ἔβλεπε στὸν Σταυρό, τοῦ λέει, «Σφαγήν σου τὴν ἄδικον, Χριστέ, ἡ παρθένος βλέπουσα. » Πονάει! Ἔχει μέσα του τὸ αἴτημα τῆς δικαιοσύνης, ὡς δομικὸ στοιχεῖο τῆς προσωπικότητός του, κάθε ἄνθρωπος. Κάθε ἄνθρωπος! Και λέει στὴν Ἀποκάλυψη: «Οἱ μάρτυρες, ποὺ ἐδέχθηκαν τὸ θάνατο μὲ τὸν πέλεκυ καὶ μὲ τ’ ἄλλα βασανιστικὰ καὶ μαρτυρικὰ ὄργανα, κάτω ἀπ’ τὸ ὑπερουράνιο θυσιαστήριο τοῦ ἀρνίου, βοοῦν. Βοοῦν! Καὶ λένε: Πότε, Κύριε, θὰ λάβεις ἐκδίκησιν, γιὰ τὰ ἀδικοχυμένα αἵματά μας;» —Ἐκδίκηση δὲν εἶναι κακὴ λέξη. Παίρνεις το δίκαιο. Ἐκ καὶ δίκη. Δίκη εἶν ̓ ἀπ’ τὸ δείκνυμι. Δείχνει ἡ δίκη ποιός ἔχει τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ μέρος του καὶ ἀπονέμεται. Ἀπονομή δικαιοσύνης δὲν λέμε; Ἀπονέμεται! Ἀπονέμεται!— Λοιπόν.
Καὶ σὰν τελειώσει αὐτὸς ὁ πόλεμος… Θὰ βαστήξει πολύ λίγο, οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ λάβομε μέρος, προσέξτε το αὐτό. Δὲν θὰ λάβομε μέρος. Θὰ εἴμεθα θεαταί. Οἱ Ρῶσοι δὲν θὰ ἔλθουν, γιὰ νὰ βοηθήσουν τοὺς Ἕλληνες. Δὲν τό ‘καναν ποτέ! Ἔτσι. Ὄχι. Ἀλλὰ θὰ τοὺς χρησιμοποιήσει καὶ αὐτοὺς ὁ Θεός, ὅπως χρησιμοποίησε τοὺς Τούρκους καὶ γιὰ ἄλλο λόγο γιὰ νὰ ἀποτελέσουν οἱ Τοῦρκοι ραβδάκι Του— νὰ γίνει πάλι τὸ θέλημά Του. Ἦταν, τότε, θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει, τώρα εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη να ξετουρκέψει. Γιατὶ ἡ Πόλη ἦτο καὶ εἶναι καὶ θὰ εἶναι πάντοτε τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Βύζας ἀπ’ τὰ Μέγαρα! Ὁ μαστὸς εἶναι ἀκριβῶς ἡ Ὀρθοδοξία! Ἡ Ἑλληνορθοδοξία!
Ποὺ θηλάζουμε ὅλοι ἀπὸ κεῖ. Ἀπὸ τὴ μάνα μας! Καὶ στὴ συνέχεια, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔφτειαξε ἐπάνω τὸ Βυζάντιο. Ποὺ οἱ πατέρες ἔδωσαν στην Πόλη τ’ ὄνομά του. Κωνσταντινούπολη.
More Read
Ἔρχεται, λοιπόν, ἡ ὥρα τῆς ἐπανακτήσεως τῆς Βασιλευούσης. Λέει ὁ πατρο-Κοσμᾶς. «Πρῶτα θὰ ἔλθει ἕνα ψευτο-Ρωμέϊκο. » Κι ἦλθε, ἀπ’ τὰ 1829, μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδος μας. Καὶ κυρίως ἦλθε μετὰ τὸ 1831. Μετὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Καποδίστρια. Ἦλθε τὸ ψευτο-Ρωμέϊκο. Ἦλθαν, πάλι, ἐδῶ πέρα, οἱ φίλοι μας, ποὺ μᾶς ἀπελευθέρωσαν, μᾶς ἀπελευθέρωσαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ μᾶς ὑπέταξαν σὲ τρεῖς δυνάμεις καὶ μᾶς ἔχουν μέχρι σήμερα. Ὅλοι οἱ ἄρχοντες, ποὺ ἔχουμε, καὶ οἱ ἄλλοι, ἀλληθωρίζουν πρὸς τὴ Δύση. Ἐκτὸς ἐξαιρέσεων. Ἀλληθωρίζουν πρὸς τὰ κεῖ. «Καὶ μετὰ ἕνα χαρτοβασίλειο.» Σήμερα τὸ καταλαβαίνουμε τὸ «χαρτοβασίλειο.» Εἶν’ ὁ μαρξισμός. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε μαρξισμό. Ἀπ’ το ‘81. Ἔχουμε μαρξισμό! Καὶ πᾶμε πάλι γιὰ μαρξισμό. Τὸν εἴδαμε τὸν μαρξισμὸ καὶ πᾶμε πάλι γιὰ μαρξισμό. Ὁ πατήρ Παΐσιος, διάβαζα τὸ μεσημέρι, δὲν τὸ ἤξερα, ὅταν τὸν ρώταγαν τί θὰ ψηφίσουμε στὶς ἐκλογές, «Θὰ ψηφίσετε ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶνε τὸν Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα.» Δὲν έλεγε κάτι συγκεκριμένο. «Ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶνε τὸν Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα. Ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἀγαπᾶνε τὸν Θεὸ καὶ δὲν ἀγαπᾶνε τὴν πατρίδα, ὄχι!» Ἀπευθύνεται σὲ Ὀρθόδοξους ὁ Γέροντας. Εντάξει; Γιὰ νὰ μὴν μπερδευόμαστε. Ἀπευθύνεται σὲ Ὀρθόδοξους!
Νὰ ἐπανέλθω καὶ νὰ κλείσω… «Καὶ τότε, καθὼς θὰ τελειώσει ὁ μεγάλος πόλεμος στὴν Κωνσταντινούπολη, ἄγγελος Κυρίου θὰ ἀναστήσει τὸν ἅγιο βασιλιά μας.»
Γιὰ τὸν ὁποῖο μιλάει ξέρετε ποιός; Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψη. Κεφάλαιο 19. Δὲν τό ‘φερα νὰ τὸ διαβάσω, γιὰ νὰ μὴ σᾶς κουράζω. Λέει γιὰ τὸν ἵππο τὸν λευκό, πάνω στὸν ὁποῖο κάθεται ἄνθρωπος· εἶναι δίκαιος, ἅγιος, ἀληθινός, κι ἔχει στὸ κεφάλι του ὅλα τὰ στέμματα. Διαβάστε το, ἅμα πᾶτε σπίτι σας. Ὁ ἵππος ὁ λευκός. Θα ‘ναι ὁ ἅγιος βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Παλαιολόγος; Ὁ Βατάτζης; Κάποιος ἄλλος; Δὲν τὸ ξέρομε. Θὰ τὸ δοῦμε. Θὰ τὸ δοῦμε! Θὰ τὸ δοῦμε! Ὁ ἅγιος βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων! Καὶ θὰ γίνει καὶ κάτι ἄλλο, μοῦ διέφυγε, ἐμφύλιος μεταξύ τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τότε, οἱ γενναῖοι Ἕλληνες Ορθόδοξοι, θὰ ἐξαφανίσουν ὅλα τὰ λαμόγια. Τὸ γράφει ὁ ἅγιος Ἀνδρέας. Δὲν εἶναι δικά μου. Δὲν εἶναι τίποτε δικό μου. Οὔτε κατηγορῶ κανένα. Οὔτε εἶμαι καλύτερος ἐγώ. Οὔτε εἶμαι ὁ πιὸ κατάλληλος, νὰ μιλήσω γιὰ τὴν Ἅλωση. Μιλάω ἔτσι, συγκινητικὰ καὶ τιμητικά.
«Καὶ ὕστερα, θὰ ἑνώσει ὅσους μείνουν ὁ ἅγιος αὐτὸς βασιλεύς, θὰ τὸν ἀναστήσει ἄγγελος Κυρίου! Μὲ τὴ σάλπιγγα. » Πεθαμένος θά ‘ναι! Καὶ θὰ τὸν ἀναστήσει! Γιατί; Μπορεῖ νὰ τὸ κάνει ὁ Θεός! Γιατί; Καὶ τὸν Ἠλία, γιατί τὸν κρατάει; Δὲν εἶναι γιὰ τὸν Θεὸ τίποτα δύσκολο. «Οὐκ ἀδυνατήσει πᾶν ῥῆμα. » Καὶ θὰ κυβερνήσει μερικές δεκάδες χρόνια, μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅπως στὸ Βυζάντιο. Τότε δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε ἀνομία οὔτε ἀδικία. Θ’ ἀφαιρέσει ὁ Θεὸς τὴν παλιανθρωπιὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, θ ̓ ἀφαιρέσει κι ἐκείνους, πού ‘τανε φορεῖς της. Ἄλλοι θὰ μετανοήσουν.
Ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ ἕνα τρίτο θὰ σφαγεῖ. —Τὸ παρέλειψα κι αὐτό. Καὶ τί νὰ πρωτοπῶ; — Τὸ ἄλλο τρίτο θὰ γίνουν Ὀρθόδοξοι, καὶ εἶναι Ὀρθόδοξοι! Καὶ τώρα Κρυπτοχριστιανοὶ ξέρετε πόσοι ὑπάρχουν ἐκεῖ; Λένε πολλοί:
«Πῶς θὰ διοικήσουμε την Κωνσταντινούπολη;» «Βρέ, τὸ ἕνα τρίτο εἶναι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, Κρυπτοχριστιανοί! Ἀμέσως, ἀμέσως, βγῆκαν οἱ ἄνθρωποι.» Βεβαίως! Εκεί θὰ εἶναι. Δικοί μας ἄνθρωποι εἶναι. Ξέρετε πόσοι δικοί μας ἄνθρωποι εἶναι στὴν Τουρκία; Πηγαίνετε στην Κωνσταντινούπολη καὶ προσέξτε πως σᾶς φέρεται ὁ κοσμάκης. Ὅσοι ἔχετε πάει, ἐγὼ δὲν ἔχω πάει, δὲν θέλω νὰ πάω. Ἀργότερα. Θὰ πᾶμε μὲ τὴ μάνα μου μαζί. Τοῦ λέει τοῦ Θεοῦ ἡ μάνα μου, «Κράτα με, νὰ πάρουμε τὴν Πόλη. Καὶ μετὰ κράτα με, νὰ τὴ χαροῦμε. Μὴ μὲ πάρεις ἀμέσως.» Καὶ μετὰ λέει καὶ τὸ ἄλλο ἀστεῖο, νὰ τελειώσουμε… Καὶ μετὰ λέει καὶ τὸ ἄλλο ἀστεῖο, «Ἔ, κι ἂν θές, κάνε μου καὶ μιὰ χάρη. Μὴ μὲ πεθαίνεις καθόλου. Νὰ μ’ ἀφήσεις νὰ πεθάνω ἐκείνη τη στιγμή, ποὺ θὰ γίνεται ἡ Δευτέρα Παρουσία. Μὴ μὲ πᾶς καὶ μὲ φέρεις. Εἶμαι καὶ γριά, νὰ σπάσω καὶ κανένα πόδι!» Χέ… χέ. . . χέ… Ἀστεῖα αὐτά. Μὴν τὸ πάρετε σοβαρά. Ἔ, λοιπόν.
«Καὶ ὅσοι μείνουν, τότε», λέει ὁ πατρο-Κοσμᾶς, «θὰ τρῶνε μὲ χρυσά κουτάλια. Καὶ θὰ συνυπάρξει ὁ λύκος μὲ τ’ ἀρνί. » Ἔτσι τελειώνει. «Καὶ θὰ ἑνώσει ὅλους.» Ὁπότε θὰ ἑνώσει καὶ τοὺς Εὐρωπαίους. Οἱ Εὐρωπαῖοι…! Μερικοὶ εἶναι πάρα πολύ καλοί. Καὶ τοὺς κοροϊδεύουμε τόσα χρόνια καὶ τοὺς τρῶμε καὶ τόσα λεφτά. Νὰ τὰ λέμε ὅλα, ἔ; Μᾶς τρῶνε κι αὐτοί, τρῶμε κι ἐμεῖς, ὅμως. Κάτσετε, παιδιά. Να ‘μαστε δίκαιοι. Τοὺς φάγαμε, τοὺς φάγαμε, ποιοὶ φάγαν, δὲν ξέρω, «ὅλοι μαζὶ τὰ φάγαμε».
Εἶναι ἀποίμαντοι. Εἶναι ὀρφανοί. Αὐτὸ ἔλεγε ὁ Γέροντας Πορφύριος τὸ ’81, τότε ποὺ ἔμπαινε ἡ Ἑλλὰς στην ΕΟΚ. Εἶχα πάει κεῖ πέρα. Λέω, «Γέροντα, τί λέτε;» Λέγαν διάφοροι ἐδῶ, καὶ οἱ νῦν κυβερνῶντες καὶ οἱ ὑπόλοιποι καὶ κάποιοι ἐκκλησιαστικοί, «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ τὸ ἴδιο Συνδικάτο». Τοῦ λέω, «Τί λέτε σεῖς;» «Εγώ, παιδί μ’ λέω; Εἶναι καλὸ νὰ μπούμε στην Ενωμένη Εὐρώπη. Εἶναι καλό!» Μὲ τὰ ἴδια μου τ’ αὐτάκια! «Εἶναι καλό! Διότι καὶ λεφτὰ θὰ μᾶς δώσουν» —Ἂς μὴν ἦταν ἡ Εὐρώπη, «ὁ θεῖος ἀπ’ τὴν Ἀμέρικα». Καὶ ἡ Εὐρώπη Ἀμερικὴ εἶναι. Ὅταν ἔλθει τὸ πουγγί… Πόσα λεφτὰ δὲν πήραμε! Δὲν τ’ ἀξιοποιήσαμε καθόλου, τὰ περισσότερα. Πόσο καλύτερα θὰ μπορούσαμε νά ‘χαμε κάνει. Ἔχουν κι αὐτοὶ τὸ δίκιο τους. — «καὶ λεφτὰ θὰ μᾶς δώσουν καὶ τὰ σύνορά μας θὰ φυλάξουν.» —Ἂς μὴν ἤμαστε στὴν Ενωμένη Εὐρώπη, θὰ σᾶς ἔλεγα ‘γώ… Ὅλες οἱ ὀρδὲς αὐτὲς θά ‘χανε μπεῖ μέσα. Καὶ τώρα μπαίνουν, ἀλλὰ συναντᾶνε μπροστά τους τὴν Ενωμένη Εὐρώπη καὶ φοβοῦνται. Μαζεύονται. Εἴδατε πῶς εἶναι μαζεμένοι; Ἂν ἦταν ἀλλοιῶς, θὰ μᾶς ἔσφαζαν ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἔχουμε δῶ πέρα. Εἶναι ἑκατομμύρια. Δεν εἶναι ἕνας καὶ δύο. Εἶναι ἑκατομμύρια! Εἶναι ἑκατομμύρια!
Κι ἔτσι, ὅσοι ἀπομείνουν ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους, γιατί εἶναι καὶ ἀγαθοὶ Ἰσραηλῖται, ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἑνωθοῦν κάτω ἀπ’ τὸ σκῆπτρο τοῦ ἁγίου βασιλέως τοῦ Βυζαντίου. Καὶ τότε… Ἄ, μου ‘πε ὁ Γέροντας, «Ἐμεῖς, βρέ, τί ἔχουμε νὰ τοὺς δώσουμε τῶν Εὐρωπαίων. Δὲν θέλουν λεφτὰ αὐτοί. Καὶ δὲν θέλουν τίποτ’ ἄλλο. Οὔτε ὑπεροπλίες. Ἔχουν. Ἐμεῖς ἕνα ἔχουμε, παιδί μου, νὰ τοὺς δώσουμε. Ἕνα, ποὺ τοὺς λείπει: Τὴν Ὀρθοδοξία.» Τὴν Ὀρθοδοξία! Μποροῦμε νὰ τοὺς δώσουμε τὴν Ὀρθοδοξία; Θὰ εἴμαστε εὐεργέται τους. Ε, αὐτὴ τὴν Ὀρθοδοξία θὰ τοὺς τὴ δώσει ὁ Θεός, μετὰ τὸ μεγάλο πόλεμο.
Καὶ τὰ πράγματα πρέπει να ‘ναι κοντά. Πρέπει να ‘ναι πολύ κοντά. Ὁπότε, οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς θὰ τὰ δοῦμε.
Θὰ τὰ δοῦμε! Τί μέλλεται νὰ κάνουμε; «Νὰ γινόμαστε καλύτεροι», πό ‘λεγε ὁ Γέροντας Πορφύριος. Νὰ γινόμαστε τοῦ Χριστοῦ. Νὰ γινόμαστε τῆς πατρίδος. Νὰ γινόμαστε τῆς ψυχῆς μας. Καὶ τ’ ἄλλα θὰ τὰ φέρει. Ὁπότε, ἄς σηκώσουμε τὰ κεφάλια. Ὁ Γέροντας ἔλεγε ότι: «Φυλάει ὁ Θεὸς ἕναν ἅγιο. Ἕναν ἄρχοντα. Θὰ τὸν φέρει σύντομα, νὰ μπεῖ ἐπικεφαλῆς τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων, ἀφοῦ πάρουμε τὴν Πόλη, καὶ νὰ μεγαλώσει πάλι τὸ ἔθνος καὶ Γένος τῶν Ἑλλήνων. »
Καὶ λέει και κάτι ἄλλο, τώρα τὸ θυμήθηκα, σὲ δυὸ λεπτά, ἀκόμη, ὁ πατὴρ Παΐσιος: «Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι φυλή.» —Καὶ να ‘χουμε ἐθνικοφυλετικές καταστάσεις καὶ ὅ,τι ἄλλο συνεπάγεται αὐτό.— «Οἱ Ἕλληνες εἶναι Γένος. Τῶν εὐσεβῶν καὶ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Εἶναι Γένος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸ Γένος τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει φυλὲς καὶ φῦλα καὶ κοινωνικές διακρίσεις. Παῦλος, Προς Γαλάτας. «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ, οὐδὲ Ἰουδαῖος οὔτε Ἕλλην οὔτε Σκύθης οὔτε βάρβαρος, ἀλλὰ εἴμαστε ἕνα, ἐν Χριστῷ.» Ἔ, ἡ Ρωμανία μπῆκε ἀκριβῶς σ’ αὐτὸ τὸ μῆκος κύματος. Γι’ αὐτὸ εἴμεθα ὅλοι ἀδελφοὶ καὶ στὴν Ἐκκλησία εἴμαστε, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψη, «ἐκ παντὸς ἔθνους.»
Ὁπότε, ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, δὲν κάνομε φυλετικὲς διακρίσεις καὶ ρατσισμούς, ποὺ μᾶς ἀποδίδουν οἱ ἄλλοι. Οἱ ἄλλοι τὸ κάνουν! Ἀλλὰ μᾶς τὰ λένε, γιὰ νὰ μὴν τοὺς τὰ ποῦμε. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἕλληνας χωράει παντοῦ. Γι’ αὐτό, ἀκριβῶς, κι ἐκεῖνος ὁ καθηγητής, δὲν θυμᾶμαι τ’ ὄνομά του, ἀπὸ τὴν Ἀμερική, ποὺ ἐρχότανε στὴν Κνωσσό, τῆς Ἀρχαιολογίας, κάθε χρόνο, καὶ τοῦ λέγανε ἐκεῖ οἱ ντόπιοι κι οἱ ὑπόλοιποι: «Κύριε καθηγητά, γιατί ἔρχεστε κάθε χρόνο στην Κρήτη;» «Μά», λέει, «παιδιά, ὅταν ἔρχομαι στὴν Ἑλλάδα, δὲν ξέρετε πὼς ἐπιστρέφω στὴν πατρίδα μου;» Μάλιστα!
Γι’ αὐτὸ πῆρε τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων ὁ Χριστὸς κι ἔδωσε τὴν Ὀρθοδοξία Του. Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι Οἰκουμενικό μέγεθος. Ἦταν κι ἀπ’ τ’ ἀρχαῖα χρόνια. Τώρα τὴν ἔβαλε μέσα στὴν Ὀρθοδοξία ὁ Χριστός —ὁ Χριστὸς τὴν ἔβαλε!— καὶ μὲ τὴν καθολικότητα ποὺ ἔχει ἡ Ἐκκλησία ἔκαμε αὐτὸ τὸ Οἰκουμενικό μέγεθος, ὄχι μόνο παγκόσμιο, ἀλλὰ πανσυμπαντικό. Φτάνει καὶ ἁπλώνεται στὰ σύμπαντα. Γι’ αὐτὸ «Ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι φυλὴ συνόκαιρη τοῦ κόσμου καὶ θὰ λείψει, ὅντας ὁ κόσμος λείψει. » Τί εἶναι Ρωμιοσύνη; Ὅλα τὰ ἔθνη στὸν Χριστὸ ἔχουνε γίνει ἕνα. Τὸ καταλαβαίνετε; Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὸ ἔκανε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος. Αὐτό γινόταν στο Βυζάντιο. Κι αὐτὸ θὰ γίνει τώρα πάλι, μὲ τὸ βασιλέα μας, ποὺ ἔρχεται. Νὰ τὸν περιμένομε; Νὰ τὸν περιμένομε! Νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς στὴν «Πόλη τῶν ὀνείρων μας.» Στὴν Κωνσταντίνου Πόλη. Ποὺ εἶναι καὶ σύμβολο ἡ Κωνσταντίνου Πόλη τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας, — «τοῦ ποταμοῦ τὰ ὁρμήματα εὐφραίνουσι τὴν πόλιν τοῦ Θεοῦ»— ἀλλὰ κυρίως καὶ κατεξοχὴν σύμβολο καὶ προεικόνιση καὶ προετοιμασία γιὰ τὴν Ἄνω Πόλη. Τὴν μέλλουσαν καὶ μένουσαν, ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ Κύριος. Ἄς δώσει ἡ χάρη Του νὰ πᾶμε καὶ στὴν «Πόλη τῶν ὀνείρων μας», τὴν κάτω, νὰ ξαναρθοῦμε στὴν ψυχή μας ὁ καθένας καὶ ν’ ἀνθίσει, καὶ νὰ πᾶμε καὶ στὴ Θεία Του Βασιλεία, ὅταν Ἐκεῖνος θέλει, γιὰ τὸν καθένα μας.
Εὐχαριστῶ τοὺς πατέρες, τὸν πατέρα Νικόλαο, τὸν πατέρα Σιλουανό, τὸν κύριο καθηγητὴ τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας, τὸν κύριο Φώτιο, τὸν γνωρίζετε, τὸν ἀναγνώστη ἰατρὸ καὶ ὅλους ἐσᾶς, γνωστούς καὶ ἄγνωστους, ἐνορίτες καὶ μή, που ‘ρθατε σήμερα καὶ κάναμε ἕνα ταπεινό μνημόσυνο, φιλολογικὸ ἂς τὸ ποῦμε, ὅπως θέλετε πέστε το, γιὰ τὴν πολυπονεμένη ἐπέτειο τῆς ἁλώσεως, ἡ ὁποία στὴν οὐσία εἶναι κίνητρο νὰ φέρομε καρπόν πολύν, ὅπως ἔφερε ἡ πονεμένη καὶ δοξασμένη Ρωμιοσύνη, καὶ θὰ φέρει καὶ στὸ τέλος, ὅταν πάρομε τὴν Πόλη καὶ κυβερνήσει ὁ ἅγιος βασιλεύς. Μὲ τὴν εὐχὴ ἐκείνου, ἃς γίνουν ὅλα καλά, κι ἂς φυλάξει ὁ Θεὸς τὴν πατρίδα μας, τὸν κόσμο ὅλο κι ἂς ἀναπαύσει καὶ τοὺς κεκοιμημένους. Χίλιες εὐχαριστίες. Ἄς φύγουμε ψέλνοντας τὸν ἐθνικὸ ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἐψάλλετο τόσους αἰῶνες καὶ ψάλλεται ἀκόμη. «Τῇ Ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…»
Στο επικό μυθιστόρημα “Το Σπαθί των Πάγων”:
Στον κάτω κόσμο της Καππαδοκίας, Το Κάστρο του Αγίου Υακίνθου, Μυστική Αποστολή, Τα απόρρητα Αυτοκρατορικά έγγραφα. Περισσότερα=>ΕΔΩ
