Μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει για λόγους διακριτικότητας. Είναι μια μαρτυρία πίστης, ανθρωπιάς και θαύματος, ένα δώρο ζωής που γεννήθηκε μέσα από την ανωνυμία. Δημοσιεύω την ιστορία μετά από τη συγκατάθεση της οικογένειας.
Ο Δωρόθεος.
Την περίοδο της κρίσης η Δήμητρα αποφάσισε να μετακομίσει με τον αδελφό της στη Γερμανία, όπου βρήκαν αμέσως δουλειά.
Στις γιορτές επισκέπτονταν τους γονείς τους, αλλά και συχνά και οι ίδιοι πήγαιναν στα παιδιά τους τα χαρούν μαζί με τα εγγόνια τους.
Όλα ήταν υπέροχα, όταν το καλοκαίρι του 2021 η Δήμητρα άρχισε να νιώθει μια ανεξήγητη εξάντληση. Οι εξετάσεις έδειξαν κάτι σοβαρό. Ο γιατρός της ανέφερε για ένα αυτοάνοσο που της προκάλεσε αγγειΐτιδα, μια ασθένεια όπου μια φλεγμονή επηρεάζει τα αιμοφόρα αγγεία τα οποία και φράζει. Με λίγα λόγια το ίδιο της σώμα της στράφηκε ενάντια στα δικά του αγγεία.
«Όταν συμβαίνει αυτό, κάθε όργανο που τροφοδοτείται από αυτά τα αγγεία κινδυνεύει να καταστραφεί» της εξήγησε ο γιατρός,
More Read
Αμέσως της σύστησαν να εισαχθεί σε εξειδικευμένο στα αυτοάνοσα νοσήματα νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί σταμάτησαν την επιθετικότητα της νόσου και διέκοψαν την αποδόμηση των οργάνων της. Όμως τα νεφρά της, που δούλευαν ασταμάτητα για να φιλτράρουν κάθε σταγόνα αίματος από το σώμα της. Κάθε φλέβα που είχε φλεγμονή, κάθε μικρό μπλοκάρισμα, είχε αφήσει τα ίχνη του μέσα τους και το βάρος αυτής της αόρατης επίθεσης τα είχε κουράσει τόσο, που η σταδιακή καταστροφή τους ήταν αναπόφευκτη.
Δύο μήνες κράτησε η νοσηλεία της. Οι γονείς της συνεχώς στο προσκεφάλι. Βαθειά θρησκευόμενοι ποτέ δεν έχασαν την ελπίδα τους. Στράφηκαν στην Παναγία και στους Αγίους και με συνεχείς προσευχές, ενώ προσπαθούσαν να δώσουν πίστη και κουράγιο στο παιδί τους και τον εαυτό τους.
Όταν βγήκε από το νοσοκομείο, η καθημερινότητα της Δήμητρας άλλαξε δραματικά. Μπήκε σε πρόγραμμα μηχανικής αιμοκάθαρσης και οι μέρες της γέμιζαν πια με συνεδρίες. Στο νοσοκομείο ο χρόνος κυλούσε αργά, κάτω από το μόνιτορ που έδειχνε καρδιά, πίεση και ποσοστά αίματος. Η σύνδεση με τη μηχανή αιμοκάθαρσης ήταν μια υπενθύμιση ότι το σώμα της δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει μόνο του, ότι η ασθένεια της είχε στερήσει την ελευθερία της. Και όμως, ανάμεσα στις συνεδρίες, στις ατέλειωτες ώρες που έμενε ξαπλωμένη με το βλέμμα στο ταβάνι, ένωνε την προσευχή της, με αυτές των γονιών της.
Σύντομα η Δήμητρα μπήκε στη λίστα αναμονής για μεταμόσχευση νεφρού. Ήταν νέα κοπέλα και η μοναδική της ελπίδα για να επιστρέψει στη φυσιολογική ζωή της ήταν να βρεθεί συμβατός δότης. Τέσσερις φορές βρέθηκε δότης. Δύο φορές η Δήμητρα έφτανε μέχρι και το χειρουργείο αλλά πάντα κάτι σοβαρό συνέβαινε και η μεταμόσχευση ακυρώνονταν.
Εάν δεν ήταν η οικογένειά της, η Δήμητρα θα είχε καταρρεύσει ψυχολογικά. Ο γονείς της τις έλεγαν για να την παρηγορήσουν, ότι κάθε αναβολή είχε κάποιον λόγο. Ότι θα υπήρχε κάτι καλύτερο ή ότι υπήρχαν άνθρωποι που χρειάζονταν το μόσχευμα πιο άμεσα και αυτό είναι το ίδιο. Της έλεγαν ακόμη ότι η υπομονή της θα ανταμειφθεί. Κι ενώ από τη μια η οικογένεια προσευχόταν για την υγεία όλων, από την άλλη έτρεφαν μέσα τους μια αμήχανη ελπίδα, την αδιόρατη σκέψη ότι ένα τυχαίο ατύχημα, μια ξαφνική απώλεια κάποιου δότη, θα μπορούσε να φέρει ζωή στην κόρη τους. Πέρασαν δύο χρόνια με τη Δήμητρα να συνεχίσει τις αιμοκαθάρσεις περιμένοντας με υπομονή τη σειρά της.
Οι γονείς της προσφέρθηκαν να δώσουν το δικό τους νεφρό στο παιδί τους. Ο πατέρας απορρίφθηκε αμέσως λόγω της φαρμακευτικής αγωγής του. Αντίθετα η μητέρα παρόλη την ηλικία της και βρέθηκε ότι είχε απόλυτη συμβατότητα.
Αποφασίσθηκε να προχωρήσουν στη μεταμόσχευση, παρόλο που το νεφρό της μάνας ήταν καταλληλότερο για μεγαλύτερο σε ηλικία δότη και όχι σε έναν νεαρό άνθρωπο. Όμως εκείνη τη στιγμή φάνταζε ως μοναδική προσωρινή λύση.
Έτσι προγραμματίσθηκε η επέμβαση για τις επόμενες λίγες ημέρες. Ήξεραν όλοι ότι η λύση θα ήταν προσωρινή και ότι κάποια στιγμή θα εμφανιζότανε και πάλι το πρόβλημα. Ο πατέρας της Δήμητρας δεν σταμάτησε να πιστεύει στο θαύμα. Προσευχότανε με όλη τη δύναμη της ψυχής του για μια μόνιμη λύση για το ταλαιπωρημένο του παιδί.
Και το θαύμα έγινε και όπως όλα τα θαύματα είναι απίστευτο. Λίγες ώρες πριν τη μεταμόσχευση, ένας νεαρός παρουσιάσθηκε στο κέντρο μεταμοσχεύσεων και δήλωσε ότι επιθυμεί να προσφέρει το ένα νεφρό του για όποιον το είχε ανάγκη. Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί προσπάθησαν να μάθουν το κίνητρο. Διότι δεν τους είχε τύχει προσφορά οργάνου από υγιή δότη, χωρίς να έχει οικογενειακή σχέση ή οικονομικό όφελος. Ο νεαρός επέμενε. Έδινε το νεφρό του με μόνη δέσμευση να μείνει ανώνυμος.
More Read
Οι εξετάσεις έδειξαν ότι πρόκειται για έναν υγιέστατο νεαρό άνδρα και ότι οι νεφροί του λειτουργούσαν άψογα. Ελέγχοντας τη συμβατότητα του μοσχεύματος διαπιστώθηκε ότι ταίριαζε απόλυτα στη Δήμητρα.
Τόσο η ίδια όσο και οι γονείς της δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Θέλησαν να τον γνωρίσουν και να τον ευχαριστήσουν, να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και να τον συνδράμουν εάν είχε κάποιες ανάγκες, όμως η εχεμύθεια ήταν αδιαπραγμάτευτη.
Η εγχείρηση έγινε τον προηγούμενο Γενάρη και πέτυχε. Η Δήμητρα σήμερα συνεχίζει τη ζωή που είχε πριν την περιπέτειά της. Τον άγνωστο δότη τον ονόμασαν Δωρόθεο (Δώρο-Θεού) και κάθε μέρα τον μνημονεύουν στις προσευχές τους, το μόνο που μπορούν να κάνουν για τον άνθρωπο αυτόν που εμφανίσθηκε από το πουθενά και έκανε μια αδιανόητη προσφορά ζωής.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Η μητέρα της Δήμητρας σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και ως χρέος προσέφερε το δικό της νεφρό, ανώνυμα και αυτή. Λήπτης ένας συνομήλικος της γερμανός που οι ίδιοι δεν θέλησαν να μάθουν ποιος είναι. Ένας ακόμη κρίκος στην ανώνυμη επίδειξη ανθρωπιάς.
Όλοι ξέραμε την περιπέτεια της Δήμητρας. Παιδικός μας φίλος είναι ο πατέρας της. Όμως είχα να τον δω πολύ καιρό διότι έλλειπε μήνες στη Γερμανία. Όταν επέστρεψε με πήρε στο τηλέφωνο και μου διηγήθηκε την ευτυχή κατάληξη της ιστορίας τους. Για αρκετή ώρα δεν μιλούσα.
– Είσαι ακόμη εκεί ή μιλώ τόσην ώρα μόνος μου, είπε περιπαιχτικά.
– Κανένας υγιής νέος άνθρωπος δεν θα προσέφερε ένα βασικό όργανο του σώματός του σε έναν άγνωστο χωρίς κέρδος, του είπα.
Είναι αδιανόητο.
– Τι εννοείς; με ρώτησε. Όταν προσεύχεσαι με τόση πίστη μπορούν να συμβούν και θαύματα.
– Ακριβώς αυτό σκέπτομαι και εγώ του είπα. Δεν πιστεύω ότι άνθρωπος έκανε τέτοια προσφορά.
– Το πας πολύ μακριά φίλε, μου είπε. Αυτό που σκέπτεσαι είναι αδύνατο.
Και καθώς έκλεισα το τηλέφωνο, κάτι αχνό έμεινε να αιωρείται στην ψυχή μου, μια σκιά που δεν μπορούσες να εξηγήσεις με λόγια, σαν να είχε περάσει ανάμεσά μας ένας άγγελος που σιώπησε μετά την πράξη του, αφήνοντας μόνο ζωή και ελπίδα πίσω του.
