Είναι γεγονός ότι η αποτίμηση του ιστορικού αποτυπώματος του ανθρωπίνου γένους από της εμφανίσεως του έως σήμερα είναι μια αντικειμενικά τραγική ιστορία. Ο άνθρωπος καταδικασμένος να παλεύει αενάως στον ωκεανό του βίου του με τεράστια κύματα ιδιοτέλειας, συμφερόντων, εγωισμών ιστορικών και κοινωνικών συγκυριών που καταλήγουν συνήθως να αλλοτριώνουν και τελικά να πνίγουν κάθε ατομική ή συλλογική προσπάθεια για κοινωνική πρόοδο ευημερία και γαλήνη.
Όλες οι προσπάθειες δίκαιης και ισότιμης κοινωνικής οργάνωσης που δοκιμάστηκαν επιβλήθηκαν ή εφαρμόστηκαν…. στην πράξη απέτυχαν!…Για να αποδειχθεί έτσι με εκκωφαντικό τρόπο το χάσμα που χωρίζει τις καλές προθέσεις και τα παχιά και εύκολα λόγια από την πράξη και την εφαρμογή. Βρίθει η ανθρώπινη ιστορική πραγματικότητα από ατελείωτα παραδείγματα δαφνοστεφανωμένων σωτήρων και «χαρισματικών» ηγετών που πρόδωσαν επανειλημμένα όνειρα και προσδοκίες του λαού τους.
«Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστι σωτηρία» (Ψαλμός 145, στιχ.3). Μη στηρίζετε λοιπόν την ελπίδα και την εμπιστοσύνη σας στους άρχοντες του κόσμου τούτου (πολιτικούς – θρησκευτικούς)…δεν μπορούν να σας χαρίσουν την σωτηρία….. «Οι βασιλείς των εθνών ουσιαστικά καταδυναστεύουν τους λαούς τους και έτσι οι δυνάστες τους καταλήγουν τελικά να τιτλοφορούνται ευεργέτες τους» λέγει ο Ιησούς στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (κεφ.22, στιχ.25) κατηχώντας τους μαθητές Του περί του θέματος των ‘πρωτείων’ ανάμεσα τους και γενικά ανάμεσα στους ανθρώπους.
Με άλλα λόγια τους λέει να αποφεύγουν και να μην εμπιστεύονται όσους επιδιώκουν να ΄άρχουν΄ διότι η αρχομανία τους εκπηγάζει από, …ή καταλήγει σε καθαρή εξουσιολαγνεία, που μετατρέπει τον υποτιθέμενο «υπηρέτη του λαού» σε δυνάστη. Αντίστοιχα αναλογιστείτε το μέγεθος της ‘πτώσης’ ενός εκκλησιαστικού ηγέτη οποίος από επίσκοπος και πνευματικός πατέρας, καταλήγει να συμπεριφέρεται εξουσιαστικά ως δεσπότης.
Κι εδώ έρχεται το μεγαλείο της διδαχής του Χριστού…. Εκεί που πάσχουμε άπαντες…. στη συνέπεια λόγων και πράξεων. Ο Ιησούς δεν δίδαξε περί «Σταυρού» (με ότι αυτό συνεπάγεται στην προσωπική ζωή του καθενός) δεν τον περιέγραψε ως θεωρητική προσέγγιση και φιλοσοφική σπουδή, ούτε τον έδειξε απλά από απόσταση παροτρύνοντας όσους για κάποιο λόγο ’ατυχήσουν’ στην ζωή τους να τον σηκώσουν με υπομονή και πίστη….αλλά δέχθηκε ο ίδιος εκούσια το φοβερό εκείνο μαρτύριο της σταυρικής θυσίας, των βασανιστηρίων και των εξευτελισμών, δίνοντας πρώτος το παράδειγμα της υπομονής και της υπακοής στο θείο θέλημα.
Αν δεν το έκανε με αυτή την συνέπεια, ο καθένας μας θα μπορούσε στο εξής δίκαια να θεομαχεί σε κάθε δυσκολία της ζωής του με το επιχείρημα: «Εσύ ως υιός του θεού είχες την δύναμη και απέφυγες το μαρτύριο…εγώ ή π.χ. το παιδί μου… γιατί να το υπομείνω; »…. Όπου στην λέξη ‘μαρτύριο’…. Βάλτε δίπλα την λέξη αρρώστια, βάσανο, ταλαιπωρία και οποιαδήποτε εμπερίστατη ατομική ή κοινωνική δυσκολία αντιμετωπίζει ο άνθρωπος.
Όταν πήρε την πετσέτα και τους έπλυνε τα πόδια αυτό προσπάθησε να τους διδάξει : «ο μείζων εν υμίν, γινέσθω ως ο νεώτερος και ο ηγούμενος ως ο διακονών…. Τις γαρ μείζων ο ανακείμενος ή ο διακονών; ουχί ο ανακείμενος…εγω δε ειμί εν μέσω υμών ως ο διακονών» (Κατά Λουκά κεφ. 22 στιχ.25-27). Φανταστείτε να γινόντουσαν πράξεις αυτές οι προτροπές σε ατομικό ή και σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο….ο καθένας δηλαδή να θεωρεί ύψιστο καθήκον του να υπηρετεί τον διπλανό του και η κάθε κοινωνική ομάδα να υπηρετεί αντίστοιχα με χαρά την διπλανή της!
Μιλάμε για ουτοπία…για μια κοινωνία αγγέλων… που μπορεί μεν να αποτέλεσε όνειρο και ζητούμενο για πολλούς φιλοσόφους ή οραματιστές ανά τους αιώνες, πότε όμως, όπως η ανθρωπινή εμπειρία έδειξε, δεν κατορθώσαμε να την προσεγγίσουμε έστω και κατ’ ελάχιστον. Το εμπόδιο ήταν πάντα η εφαρμογή.
More Read
Αναλογιστείτε το κοινωνικό αποτέλεσμα αν η πλειοψηφία ημών αγωνιζόταν να εφαρμόσει την ευαγγελική ρήση (που παρεμπιπτόντως αποτελεί τον χρυσό κανόνα – αιώνιο ζητούμενο-της τέλειας κοινωνικής συνύπαρξης): «Πάντα ούν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείται αυτοίς» (Κατά Ματθαίον κεφ. ζ στιχ. 12). Η ουσία λοιπόν της εν Χριστώ ζωής και ο αγώνας για την εφαρμογή της (είτε σε ατομικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο) ζυγίζεται εν τοις πράγμασι …. «Ού πάς ο λέγων μοι Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλεία των ουρανών, αλλά ο ποιών το θέλημα του πατρός μου» (Κατά Ματθαίον κεφ.ζ στιχ. 21) Άρα λόγια χωρίς έργα είναι για τον Κύριο μωρία, διότι είναι σαν να οικοδομείς σπίτι πάνω στην άμμο.
Όλα λοιπόν έχουν ειπωθεί από τον Κύριο και την απαράμιλλη αλήθεια του Ευαγγελικού του Λόγου την επισφράγισε με το μαρτύριό Του… Όμως εμείς φυγόπονοι όντες και ιδιοτελείς είμαστε πρόθυμοι να υιοθετήσουμε οποιαδήποτε κριτική έναντι του Λόγου του Κυρίου από ανθρώπους που είτε αγνοούν είτε παρερμηνεύουν τον Ευαγγελικό Λόγο, διότι και οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε, καθόσον δεν τον αναζητούμε και δεν μελετάμε τον Λόγον Του.
Βαπτισμένοι όντες , λέμε δεξιά και αριστερά ότι πιστεύουμε… ότι τάχα είμαστε και εμείς χριστιανοί… εξαντλώντας το χριστιανικό μας βίωμα σε μια εκκλησιολογική τυπολατρία, που ενίοτε θεωρούμε ότι μας δίδει επιπλέον το δικαιωματικό προβάδισμα έναντι του Θεού… ο οποίος οφείλει να μας βοηθά κατά προτεραιότητα έναντι των υπολοίπων ανθρώπων….που δεν ασκούν με συνέπεια τα εκκλησιαστικά τους καθήκοντα!
Οποία πλάνη και διαστροφή…να κατεβάζουμε τον Θεό στα δικά μας ανθρωπομετρικά πρότυπα !… Του προσάψαμε την δική μας ιδιοτέλεια και έκτοτε ησυχάσαμε… έτσι… προφανώς και δεν υπάρχει ανάγκη να αγωνιστούμε για κάτι……απ΄ την στιγμή που καταλαμβάνουμε το μπροστινό στασίδι στην μητρόπολη και επιπλέον δίνουμε φανερά το χαρτονόμισμα στον δίσκο.. «ο Θεός μου οφείλει… εγώ είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου απέναντί του….» αυτή είναι η στρεβλή λογική μας.
Δυστυχώς γι’ αυτή την στρέβλωση της αληθινής εικόνας του Θεού ευθυνόμαστε όλοι όσοι ονομάζουμε τους εαυτούς μας χριστιανούς… Παραποιούμε με τον τρόπο ζωής μας – και την αναντιστοιχία λόγων και πράξεων μας – το αληθινό νόημα της πίστης μας – καθιστώντας πρακτικά αδιάφορο για τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν διαβάζουμε, δεν ερευνούμε δεν αναζητούμε την προσωπική σχέση και επικοινωνία με τον Δημιουργό μας, απλά έχουμε καρφώσει σε κάποιον τοίχο κάποια εικόνα του (φυσικά μακριά από το σαλόνι) στην περίπτωση που τον χρειαστούμε («χτύπα ξύλο») σε καμιά δύσκολη στιγμή στο μέλλον….
Η αλήθεια όμως του χριστιανισμού είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…. Είναι στάση ζωής και βίωμα, που εδράζεται στην πίστη. Η πίστη οδηγεί τα βήματα όσων αναζητούν την βιωματική σχέση με τον Ιησού Χριστό, σ’ εκείνο το μονοπάτι που καταλήγει στην συνάντηση μαζί Του… «Γεύσαστε και ίδετε»… η ελάχιστη εμπειρία γεύσης της θείας χάριτος (όπου, όσο, όταν και με όποιον τρόπο εκείνη επιλέξει να σε επισκεφθεί…), συνιστά μια προσωπική εμπειρία συνάντησης με το Θείο, που συγκλονίζει και αλλοιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, προσανατολίζοντας την έκτοτε στο απόλυτο καλό. Αλήθεια έχουμε πίστη ; Την αξιολογήσαμε με ειλικρίνεια ποτέ ; Αναλογιστήκαμε κάποτε πόσο βαθειά στην ψυχή μας πάει η ρίζα της;
Η απάντηση δεν είναι για κανέναν εύκολη, διότι συνήθως επιβεβαιώνεται στην πράξη. Ωστόσο ας εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στο «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» αναλογιζόμενοι ότι ακόμη και εκείνοι που ήταν τόσο κοντά Του, οι μαθητές Του δηλαδή, δυσκολεύονταν να πιστεύσουν στα όσα τους κατηχούσε : «πιστεύετέ μοι ότι εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί ….εί δε μη , δια τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι » (Πιστέψτε με όταν σας λέγω, ότι εγώ είμαι αχώριστος από τον Πατέρα και ο Πατέρας από εμένα….αν πάλι δεν πιστεύετε στους λόγους μου αυτούς, τουλάχιστον πιστεύσατέ με εξαιτίας των υπερφυσικών έργων που εκτελώ….Κατά Ιωάννην κεφ. 14, στιχ. 11 ).
Αν εκείνοι που ενώ ήταν αυτόπτες μάρτυρες όλων εκείνων των υπερφυσικών θαυμάτων του Ιησού ολιγοπιστούσαν στα λεγόμενά του…. Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι ας μην απελπιζόμαστε για την ελάχιστη πίστη μας, διότι όπως βεβαιώνει ο Ιερός Χρυσόστομος στον κατηχητικό του λόγο : Φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ.
Δομέστικος
