Ο γάμος, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι μια απλή ανθρώπινη απόφαση, ούτε μια προσωρινή συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που λένε: «όσο περνάμε καλά, θα είμαστε μαζί». Ο γάμος είναι Ιερό Μυστήριο. Είναι ευλογία του Θεού. Είναι ένωση ψυχών και σωμάτων, είναι κοινή πορεία, είναι σταυρός, αγώνας, θυσία, χαρά και σωτηρία.
Σήμερα πολλοί βλέπουν τον γάμο σαν κάτι εύκολο να αρχίσει και εύκολο να τελειώσει. Σαν μια σχέση που κρατά όσο υπάρχει ενθουσιασμός, όσο υπάρχει άνεση, όσο δεν υπάρχουν δυσκολίες. Όμως ο εκκλησιαστικός γάμος δεν είναι έτσι. Δεν είναι συμφωνία συμφέροντος. Δεν είναι συμβόλαιο που ακυρώνεται μόλις έρθει η πρώτη δοκιμασία. Είναι υπόσχεση ενώπιον του Θεού. Είναι λόγος ιερός, που δίνεται μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο.
Όταν δύο άνθρωποι στεφανώνονται, δεν παίρνουν απλώς ευχές. Παίρνουν ευλογία. Δεν φορούν απλώς στεφάνια χαράς, αλλά και στεφάνια ευθύνης. Τα στέφανα του γάμου είναι στεφάνια αγάπης, αλλά και στεφάνια μαρτυρίου. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν είναι μόνο λόγια γλυκά. Είναι υπομονή. Είναι συγχώρεση. Είναι ταπείνωση. Είναι να βάζεις τον άλλον πάνω από τον εγωισμό σου.
Ο γάμος δεν σημαίνει ότι δύο άνθρωποι δεν θα διαφωνήσουν ποτέ. Δεν σημαίνει ότι δεν θα κουραστούν, δεν θα πονέσουν, δεν θα περάσουν δυσκολίες. Σημαίνει όμως ότι θα μάθουν να μην φεύγουν εύκολα. Θα μάθουν να παλεύουν μαζί. Να προσεύχονται μαζί. Να συγχωρούν ο ένας τον άλλον. Να κρατούν το σπίτι τους όρθιο, όχι με πείσμα, αλλά με αγάπη και με πίστη.
Η αγάπη στον γάμο δεν είναι μόνο συναίσθημα. Το συναίσθημα άλλοτε είναι δυνατό και άλλοτε αδυνατίζει. Η αληθινή αγάπη είναι απόφαση καθημερινή. Είναι να λες κάθε μέρα: «Θα σταθώ δίπλα σου». Είναι να λες: «Δεν θα σε εγκαταλείψω στην πρώτη δυσκολία». Είναι να λες: «Θα προσπαθήσω ξανά». Είναι να λες: «Θα κάνω χώρο στην καρδιά μου για συγχώρεση».
Ο Χριστός πρέπει να είναι στο κέντρο του γάμου. Γιατί όταν ο Χριστός λείπει, εύκολα μπαίνει στη μέση ο εγωισμός. Και ο εγωισμός διαλύει. Ο εγωισμός λέει: «Εγώ έχω δίκιο». Η αγάπη λέει: «Ας σωθεί η σχέση μας». Ο εγωισμός λέει: «Δεν υποχωρώ». Η ταπείνωση λέει: «Ας κάνω ένα βήμα πίσω για την ειρήνη». Ο εγωισμός πληγώνει. Η προσευχή θεραπεύει.
Το σπίτι που έχει προσευχή, έχει θεμέλιο. Το σπίτι που έχει συγχώρεση, έχει ειρήνη. Το σπίτι που έχει Χριστό, μπορεί να περάσει και θύελλες και να μη γκρεμιστεί. Δεν σημαίνει ότι δεν θα έρθουν προβλήματα. Σημαίνει όμως ότι δεν θα είναι μόνοι τους οι σύζυγοι. Θα έχουν μαζί τους τη χάρη του Θεού.
Ο άνδρας και η γυναίκα μέσα στον γάμο δεν καλούνται να εξουσιάζει ο ένας τον άλλον. Καλούνται να διακονούν ο ένας τον άλλον. Να στηρίζει ο ένας τον άλλον. Να χαίρεται ο ένας με τη χαρά του άλλου και να πονά με τον πόνο του άλλου. Ο γάμος δεν είναι χώρος ανταγωνισμού. Είναι χώρος κοινωνίας. Δεν είναι μάχη για το ποιος θα νικήσει. Είναι αγώνας για να μη χαθεί η αγάπη.
Και όταν έρθουν τα παιδιά, τότε ο γάμος γίνεται ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Γιατί τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με λόγια. Μεγαλώνουν με παραδείγματα. Βλέπουν αν οι γονείς αγαπιούνται, αν συγχωρούν, αν προσεύχονται, αν σέβεται ο ένας τον άλλον.
Το παιδί που μεγαλώνει μέσα σε σπίτι με ειρήνη, παίρνει ευλογία για όλη του τη ζωή.
Αλλά ακόμη κι αν δεν υπάρχουν παιδιά, ο γάμος παραμένει πλήρης και ευλογημένος όταν υπάρχει αγάπη, πίστη και κοινή πορεία προς τον Θεό. Γιατί ο σκοπός του γάμου δεν είναι μόνο η δημιουργία οικογένειας, αλλά και ο αγιασμός των ανθρώπων. Να γίνει ο ένας βοήθεια σωτηρίας για τον άλλον.
More Read
Γι’ αυτό δεν πρέπει να μπαίνουμε στον γάμο επιπόλαια. Ούτε να τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι κοσμικό και πρόσκαιρο. Ο γάμος θέλει προσευχή πριν αρχίσει, προσευχή όταν τελείται και προσευχή κάθε μέρα μετά. Θέλει υπομονή. Θέλει διάκριση. Θέλει σεβασμό. Θέλει καθαρή καρδιά.
Δεν υπάρχει τέλειος γάμος, γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Υπάρχει όμως ευλογημένος γάμος, όταν δύο ατελείς άνθρωποι αποφασίζουν να αγωνίζονται μαζί με τη χάρη του Θεού. Όταν δεν κρατούν λογαριασμό στα λάθη, αλλά ανοίγουν δρόμο στη συγχώρεση. Όταν δεν αφήνουν την πίκρα να ριζώσει, αλλά την πολεμούν με την προσευχή.
Ο γάμος δεν είναι φυλακή. Είναι ελευθερία μέσα στην αγάπη. Δεν είναι βάρος, όταν υπάρχει Χριστός. Είναι σταυρός που γίνεται ευλογία. Γιατί κάθε θυσία που γίνεται από αγάπη δεν μικραίνει τον άνθρωπο, αλλά τον μεγαλώνει πνευματικά.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο γάμος δεν στεριώνει μόνο με μεγάλα λόγια. Στεριώνει με μικρές καθημερινές πράξεις. Με ένα «συγγνώμη». Με ένα «σε ευχαριστώ». Με ένα «κουράστηκες;». Με ένα «είμαι εδώ». Με ένα βλέμμα κατανόησης. Με μια σιωπή που δεν πληγώνει. Με μια αγκαλιά που ενώνει ξανά ό,τι πήγε να σπάσει.
Ο γάμος είναι Μυστήριο μεγάλο. Είναι δρόμος που δεν περπατιέται μόνο με έρωτα, αλλά με πίστη. Δεν κρατιέται μόνο με λόγια, αλλά με θυσία. Δεν ευλογείται μόνο την ημέρα της τελετής, αλλά κάθε μέρα που οι σύζυγοι επιλέγουν να αγαπούν, να συγχωρούν και να μένουν ενωμένοι.
Γι’ αυτό, όποιος μπαίνει στον γάμο, ας μπαίνει με σεβασμό. Όποιος ζει μέσα στον γάμο, ας αγωνίζεται με ταπείνωση. Και όποιος δυσκολεύεται, ας μην απελπίζεται. Ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει πληγές, να μαλακώσει καρδιές, να αναστήσει αγάπες που φαίνονται κουρασμένες.
Ο γάμος είναι ευλογία.
Είναι υπόσχεση ενώπιον Θεού.
Είναι κοινή πορεία προς τον ουρανό.
Είναι σταυρός, αλλά και ανάσταση.
Είναι Μυστήριο, όχι προσωρινή συμφωνία.
π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος
