Σε ένα μικρό μοναστήρι ζούσε ένας μοναχός που κάθε βράδυ άναβε το καντήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Όμως το καντήλι του ήταν παλιό και ραγισμένο. Το λάδι έσταζε λίγο-λίγο και πολλές φορές η φλόγα έσβηνε πριν ξημερώσει.
Οι άλλοι μοναχοί τον έβλεπαν και έλεγαν: «Γιατί δεν παίρνει ένα καινούργιο καντήλι; Όλο το ίδιο πρόβλημα έχει.»
Κανείς όμως δεν γνώριζε ότι το μοναστήρι ήταν φτωχό και ο μοναχός είχε δώσει τα χρήματά του κρυφά για τα φάρμακα ενός άρρωστου γέροντα. Προτίμησε να κρατήσει το σπασμένο καντήλι και να στερηθεί ο ίδιος.
Ένα βράδυ, καθώς προσπαθούσε ξανά να το ανάψει, είπε μόνο: «Κύριε, όπως αυτή η φλόγα παλεύει να μη σβήσει, έτσι κράτησε κι εμένα κοντά Σου.»
Η φλόγα έσβησε πάλι ύστερα από λίγο.
Την άλλη μέρα κάποιος επισκέπτης τον λυπήθηκε και του χάρισε ένα καινούργιο καντήλι, χωρίς να ξέρει τίποτε για τον αγώνα του.
Τότε ο γέροντας της μονής είπε στους αδελφούς:
«Εσείς βλέπατε ένα καντήλι που δεν έκαιγε καλά. Ο Θεός έβλεπε μια καρδιά που καιγόταν ολόκληρη. Οι άνθρωποι μετρούν το φως που φαίνεται, ο Θεός μετρά το λάδι που θυσιάστηκε.»
Γι’ αυτό, πριν σχηματίσουμε γνώμη για έναν άνθρωπο, ας θυμόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε τι σταυρό κουβαλά, πόσες φορές σηκώθηκε αφού έπεσε και πόσα δάκρυα έχυσε όταν κανείς δεν τον έβλεπε.
Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο εύκολα κρίναμε τους άλλους, αλλά πόσο αγαπήσαμε και πόσο ελεήσαμε.
🌻
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος
