Ένας νεαρός άντρας πήγαινε συχνά στο ναό, προσευχόταν, νήστευε και διάβαζε πνευματικά βιβλία.

mike
By
16 Views
3 Min Read

Όλοι γύρω του έλεγαν: «Τι ευσεβής άνθρωπος!» Και ο ίδιος άρχισε να πιστεύει ότι δεν απείχε πολύ από την αγιότητα.

Αλλά είχε μία αδυναμία — δεν μπορούσε να υποφέρει έναν γέρο ενορίτη. Ο γέρος ήταν γκρινιάρης, έκανε συνέχεια σχόλια και μερικές φορές κατηγορούσε άδικα τους άλλους. Κάθε φορά που τον έβλεπε, ο νεαρός ένιωθε εκνευρισμό και έλεγε νοερά: «Κύριε, πότε θα τον απομακρύνεις από εδώ; Εμποδίζει μόνο τον κόσμο να προσεύχεται».

Μια νύχτα, είδε ένα όνειρο. Στεκόταν μπροστά σε ψηλά χρυσά πυλίκα. Μια μεγάλη ουρά από ανθρώπους είχε μαζευτεί μπροστά τους. Όλοι πλησίαζαν, και ο Άγγελος άνοιγε το βιβλίο της ζωής τους.

Εδώ έρχεται η φτωχή χήρα. Δεν είχε κάνει σχεδόν τίποτα σπουδαίο, αλλά είχε υπομείνει υπομονετικά τους αγώνες της και δεν είχε κρίνει κανέναν. Τα πυλίκα άνοιξαν.

Έπειτα ήταν ένας απλός εργάτης. Δεν προσευχόταν πολύ, αλλά βοηθούσε πάντα τους φτωχούς και ζητούσε συγχώρεση από τον Θεό με δάκρυα. Και τα πυλίκα άνοιξαν και γι’ αυτόν.

Τέλος, ήρθε η σειρά του νεαρού. Ήταν βέβαιος ότι θα άκγε τώρα επαίνους.

Ο άγγελος ξεφύλλισε το βιβλίο για πολύ ώρα, μετά σήκωσε το βλέμμα και ρώτησε ήρεμα: — «Όλα είναι καλά. Και η νηστεία, και η προσευχή, και η λατρεία… Αλλά πού είναι ο άνθρωπος που δεν μπόρεσες να συγχωρέσεις;» — «Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός;» ρώτησε εκπληκμένος. — «Εκείνος ο γέρος που ο Κύριος έβαλε δίπλα σου κάθε μέρα — όχι για τιμωρία, αλλά για να σώσει την ψυχή σου. Μέσω αυτού, ο Θεός σου δίδαξε ταπείνωση. Και όλο αυτό το διάστημα, ζητούσες όχι να διορθώσει η καρδιά σου, αλλά να απομακρύνει τον σταυρό που σου δόθηκε για θεραπεία».

Εκείνη τη στιγμή, τα χρυσά πυλίκα εξαφανίστηκαν. Ο νεαρός ξύπνησε με δάκρυα.

Την επόμενη μέρα, ήρθε στο ναό νωρίτερα από το συνηθισμένο. Ο γέρος τον υποδέχτηκε με δυσαρεστημένη όψη και έκανε πάλι μια κοφτερή παρατήρηση.

Αλλά για πρώτη φορά, ο νεαρός δεν απάντησε ούτε λέξη. Μόνο κάθυσε και είπε ήσυχα: — «Συγχώρεσέ με, χάριτι του Χριστού». Ο γέρος μπερδεύτηκε. Δάκρυα γέμισαν τα μάτια του. — «Κι εσύ συγχώρεσέ με…» ψιθύρισε. «Πολύ καιρό παλεύω με τον σκληρό χαρακτήρα μου, αλλά τίποτα δεν πετυχαίνει…» Τότε, ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ο πιο δύσκολος άνθρωπος στη ζωή μας στέλνεται συχνά από τον Θεό όχι για να μας καταστρέψει, αλλά για να μας σώσει. Είναι ευκολότερο να νικήσεις χίλιους εξωτερικούς εχθρούς παρά την ίδια σου την υπερηφάνεια.

(Αναγνώστης Σέργιος+)

Άγγελος Κουνατίδης

add
Share This Article