Άρθρο της “Ιουστίνης”
«…γυνὴ γὰρ συνετὴ εὐλογεῖται, φόβον δὲ Κυρίου αὕτη αἰνείτω» (Παροιμίαι 31:30)
Το βράδυ της 24ης Ιουλίου, παραμονή της εορτής Κοιμήσεως της Αγίας Άννης, Μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου, τελέστηκε Ιερά αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Πυργετού Τρικάλων, ιερουργούντος του Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης Χρυσοστόμου [1].
Στη Θεία Λειτουργία έψαλε ο γυναικείος χορός ψαλτριών “Εν Τρίκκη Ψάλλουσες” (βίντεο).
Σε ερώτηση εάν επιτρέπεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία να ψάλλουν οι γυναίκες κατά τη Θεία Λειτουργία, ο φωτισμένος γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ανέφερε [2]: «Δεν επιτρέπεται, μάλιστα ούτε να ψάλλουν, ούτε να ομιλούν, ούτε να ερωτούν.
Σαφώς λέει ο Απόστολος Παύλος ότι οι γυναίκες στο σπίτι θα ερωτούν τον άνδρα τους και τούτο για να μην γίνεται αταξία.
More Read
Φαίνεται ότι πάντοτε οι γυναίκες έκαναν αταξία με τις ερωτήσεις και λοιπά. Κι έτσι απαγορεύει ο Απόστολος Παύλος, θέμα ευταξίας δηλαδή, οι γυναίκες να μην ομιλούν αλλά να ρωτούν τους άνδρες τους για ότι απορία τους δημιουργήθηκε στην Εκκλησία.
Όμως εφόσον είναι λόγοι ευταξίας, δεν είναι βεβαίως δογματικό θέμα, όχι βεβαίως ότι τα θέματα της ευταξίας δεν είναι Θεόπνευστα, πολύ δε μάλλον όταν είναι κατατεθειμένα εις την Αγίαν Γραφή. Αλλά και εις τους Κανόνας της Εκκλησίας μας θέματα ευταξίας είναι Πνεύματι Αγίω, δεν είναι τυχαία πράγματα, μην το ξεχνάμε αυτό, δεν είναι τυχαία πράγματα, είναι Πνεύματι Αγίω και δεν μπορούμε να διακρίνουμε παρά μόνο δια λόγους τεχνικούς και όχι ουσιαστικούς τους Κανόνες τους δογματικούς από τους Κανόνες τους διοικητικούς και τους Κανόνες ευταξίας και λοιπά. Όμως εφόσον δεν είναι θέμα δογματικό τυχαίνει διακρίσεως και η διάκρισης είναι η εξής:
Σε ένα γυναικείο Μοναστήρι, θα το δείτε και μόνοι σας αυτό το πράγμα, είναι πάρα πολύ φυσικό να ψάλλουν στο Ναό οι γυναίκες.
More Read
Γιατί ο Απόστολος Παύλος είπε «δεν θα ψάλλουν οι γυναίκες και δεν θα ομιλούν οι γυναίκες;». Το είπε με σκοπό να μην γίνεται αταξία και επιπλέον να μην γίνεται και σκάνδαλο. Διότι όταν ανεβαίνει εδώ μία γυναίκα και αρχίζει να κάνει επίδειξη φωνής και από κάτω οι άρρενες τέρπονται από την φωνή της ή μαζεύεται κόσμος και κόσμος για να ακούσει τη ψάλλουσα από εδώ κυρία, τι γίνεται; Τότε δεν θα παρακολουθήσουμε πια τη Λειτουργία αλλά άλλα πράγματα θα γίνουν μέσα στο Ναό. Όταν όμως είναι όλο το Εκκλησίασμα γυναίκες κι αν δεν είναι γυναίκες αλλά υπάρχουν περιορισμοί, είναι γυναικείο Μοναστήρι, έχει μπροστά κάποια παραπετάσματα, είναι ένα πρόσθετο τέμπλο που βάζουν συνήθως κατά τρόπο να μην φαίνονται οι Μοναχές που ψάλλουν, οπότε δύναται να είναι άνδρες από το πίσω μέρος και οι γυναίκες είναι στο Καθολικό τους και ψάλλουν, είναι πάρα πολύ φυσικό να ψάλλουν οι γυναίκες. Είναι πάρα πολύ φυσικό. Δεν απαγορεύονται οι γυναίκες να ψάλλουν αλλά να ψάλλουν με την έννοια ότι δεν είναι οι άνδρες μέσα στο Ναό, αυτό θέλει να πει ο Κανόνας του Αποστόλου Παύλου, δηλαδή αυτή η εντολή του Αποστόλου Παύλου. Όπως και στο θέμα του κηρύγματος, όταν Απόστολος Παύλος απαγορεύει να ομιλεί η γυναίκα εις το Ναό, δεν σημαίνει ότι μία γυναίκα δεν δύναται ποτέ να ομιλήσει. Απόδειξης, ότι ήδη υπάρχουν συνεργάτιδες του Αποστόλου Παύλου όπως ήτο η περίφημη εκείνη Πρίσκιλλα, η περίφημη. Και μάλιστα είναι αξιοπαρατήρητο ότι σε κάποια χαιρετίσματα που στέλνει πρώτα βάζει την Πρίσκιλλα και μετά βάζει τον Ακύλα, τον άνδρα της. Όχι βεβαίως για λόγους φιλοφροσύνης, όπως συνήθως βάζουμε τα ονόματα των κυριών και μετά των κυρίων αλλά για λόγους ουσιαστικούς, διότι ήτανε μία καταπληκτική γυναίκα. Αυτή η ιδία διόρθωσε έναν Απολλώ. Όταν στη Έφεσο κατέφτασε ο Απολλώς τον διορθώνει η Πρίσκιλλα. Διότι όταν τον ήκουσε παρ’ ότι ήτανε λόγιος, Αλεξανδρινός λόγιος, όμως στα περί Χριστιανισμού δεν ήτανε πάρα πολύ ακριβής, όχι ότι ήτανε αιρετικός άνθρωπος όχι.
Ήτανε καλοπροαίρετος άνθρωπος, δεν είχε καμία διάθεση αιρέσεως αλλά δεν τα ήξερε πάρα πολύ καλά και μας σημαίνει εκεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι τον διόρθωσε να είναι ακριβέστερος και τον διορθώνει μία Πρίσκιλλα, μία γυναίκα. Βλέπετε ότι δεν απαγορεύει ο Απόστολος Παύλος να ασκεί το έργο αυτό αλλά όχι όμως ότι η Πρίσκιλλα ομιλούσε μέσα εις την Εκκλησία.
Μπορούσε μία γυναίκα να ομιλεί αλλού, σε άλλους χώρους. Να ομιλεί επί παραδείγματι σε χώρους γυναικών, να είναι κατηχήτρια γυναικών που θα παρασκευάζοντο για το βάπτισμα. Μια γυναίκα μπορούσε πάρα πολλά να προσφέρει. Ακόμη η απόδειξης ότι έχουμε το θεσμό της Διακονίσσης, ο οποίος θεσμός Διακονίσσης ήδη διατηρείτο μέχρι και την εποχή του Ιερού Χρυσοστόμου».
Διευκρινίζοντας τα προειρημένα, ο ομότιμος καθηγητής Πατρολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης είχε επισημάνει σε σχετική ομιλία του περί της ιερωσύνης των γυναικών πως:
«Κατά τήν δισχιλιετῆ Ὀρθόδοξη Παράδοση καί διδασκαλία στούς τρεῖς βαθμούς τῆς Ἱερωσύνης (τοῦ Διακόνου, τοῦ Πρεσβυτέρου καί τοῦ Ἐπισκόπου) χειροτονοῦνται μόνον ἄνδρες. Ἡ Διακόνισσα δέν μετεῖχε τῆς Ἱερωσύνης, ὅταν ὑπῆρχε ὁ θεσμός, ὁ ὁποῖος αὐτοκαταργήθηκε τόν 12ο αἰώνα. Ἦταν ἕνας εἰδικός (sui generis) θεσμός, μεταξύ ἀνωτέρου καί κατωτέρου Κλήρου, συγκεκριμένα μεταξύ τοῦ Διακόνου καί τοῦ ὑποδιακόνου. Οἱ ἀνάγκες πού ἐκάλυπτε ὁ θεσμός δέν ὑπάρχουν ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες, οὔτε σήμερα, γι΄ αὐτό καί σταδιακά ἐξασθένησε καί τελικά αὐτοκαταργήθηκε» [3].
Η νέα αυτή επιχείρηση προώθησης των γυναικών στα ψαλτικά αναλόγια, καθώς και τα κορίτσια-παπαδάκια, εντάσσονται στο ίδιο συγκρητιστικό και αντιπατερικό πλαίσιο με τον νέο θεσμό των διακονισσών (έχοντας τα ίδια καθήκοντα με τον άντρα διάκονο) καθώς και την ιερωσύνη των γυναικών.
Ο Άγιος Ραφαήλ του Μπρούκλιν το 1908 είχε επίσης γράψει ένα εμβριθές κείμενο σχετικά με το ζήτημα της γυναικείας ιερωσύνης και των διακονισσών, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ (μέρος Α΄, μέρος Β΄).
More Read
Δια πρεσβειών του ευχόμαστε να σταματήσουν πλέον οι νέες αυτές πρακτικές και οι Ορθόδοξοι ποιμένες να διαφυλάσσουν την Ιερά Παράδοση της
Εκκλησίας δίχως νεωτερισμούς.
[1] https://imtks.gr
[2] https://agianipsis.wordpress.com
[3] https://katanixi.gr
https://katanixi.gr/gynaikes-se-psaltika-analogia-kai…/…
Σημεία των καιρών 1
