Μια αλήθεια που πρέπει κάποτε να τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα…
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί δηλώνουμε Χριστιανοί, αλλά πόσοι πραγματικά προσπαθούμε να ζήσουμε ως Χριστιανοί;
Είμαστε Χριστιανοί στα λόγια, στις φωτογραφίες, στις μεγάλες εορτές, στις λιτανείες και στα πανηγύρια. Αλλά τι γίνεται όταν κλείνουν οι πόρτες του Ναού και επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας;
**Εκεί φαίνεται αν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί ή απλώς… περίπου Χριστιανοί.**
Γιατί είναι εύκολο να ανάβεις ένα κερί. Το δύσκολο είναι να μη σβήνεις με τη συμπεριφορά σου το φως στην ψυχή του άλλου.
Είναι εύκολο να κάνεις τον σταυρό σου. Το δύσκολο είναι να σηκώνεις τον σταυρό της υπομονής, της συγχωρήσεως και της αγάπης.
More Read
Είναι εύκολο να προσκυνάς τις εικόνες των Αγίων. Το δύσκολο είναι να προσπαθείς να μιμηθείς την ταπείνωση και την αγάπη τους.
Είναι εύκολο να λες «Δόξα τω Θεώ» όταν όλα πηγαίνουν καλά. Το δύσκολο είναι να εμπιστεύεσαι τον Θεό όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
**Και είναι πολύ εύκολο να μιλάς για τον Χριστό. Το δύσκολο είναι να φαίνεται ο Χριστός στον τρόπο που φέρεσαι στους ανθρώπους.**
More Read
Πηγαίνουμε στην Εκκλησία, αλλά πολλές φορές βγαίνουμε και αρχίζουμε την κατάκριση.
Νηστεύουμε από το λάδι και το κρέας, αλλά δεν νηστεύουμε από την κακία, το ψέμα, τον εγωισμό και τη συκοφαντία.
Εξομολογούμαστε τα λάθη μας, αλλά δυσκολευόμαστε να τα διορθώσουμε.
Κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά κάποιες φορές αρνούμαστε να προσφέρουμε έστω μία καλή κουβέντα στον συνάνθρωπό μας.
Ζητούμε διαρκώς από τον Θεό να μας συγχωρεί, αλλά εμείς κρατάμε μέσα μας κακίες για χρόνια.
**Θέλουμε τον Χριστό να μας ευλογεί, αλλά δεν θέλουμε πάντοτε τον Χριστό να μας αλλάζει.**
More Read
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα!
Θέλουμε μια Εκκλησία που να μας παρηγορεί, αλλά όχι πάντοτε μια Εκκλησία που να μας ελέγχει με αγάπη.
Θέλουμε να ακούμε για τον Παράδεισο, αλλά δυσκολευόμαστε να βαδίσουμε τον δρόμο της μετανοίας.
Θέλουμε να μας αγαπούν όλοι, αλλά εμείς επιλέγουμε ποιους θα αγαπήσουμε.
Θέλουμε την ευλογία του Θεού, χωρίς πάντοτε να θέλουμε να εγκαταλείψουμε όσα μας απομακρύνουν από Εκείνον.
**Αδελφοί μου, ο Χριστιανισμός δεν είναι μια θρησκευτική ταμπέλα που κρεμάμε επάνω μας. Είναι τρόπος ζωής!**
Δεν αρκεί να γράφει η ταυτότητά μας «Χριστιανός Ορθόδοξος», αν η καρδιά μας παραμένει κλειστή στον πόνο του άλλου.
Δεν αρκεί να γνωρίζουμε τις προσευχές απέξω, αν δεν έχουμε μάθει να λέμε ένα ειλικρινές «συγγνώμη».
Δεν αρκεί να έχουμε το σπίτι γεμάτο εικόνες, αν μέσα στο σπίτι μας απουσιάζουν η ειρήνη, ο σεβασμός και η αγάπη.
Δεν αρκεί να υπερασπιζόμαστε δημόσια την πίστη μας, αν ιδιωτικά πληγώνουμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται.
**Ο αληθινός Χριστιανός δεν φαίνεται από το πόσο δυνατά φωνάζει ότι πιστεύει, αλλά από το πόσο αληθινά αγαπά.**
Και ας προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό.
Αληθινός Χριστιανός δεν σημαίνει αναμάρτητος άνθρωπος.
Δεν σημαίνει άνθρωπος που δεν πέφτει, που δεν θυμώνει, που δεν κάνει λάθη ή που δεν έχει αδυναμίες.
**Αληθινός Χριστιανός είναι εκείνος που, όταν πέσει, αγωνίζεται να σηκωθεί. Που όταν αδικήσει, ζητά συγγνώμη. Που όταν αμαρτήσει, μετανοεί. Που όταν πληγωθεί, προσπαθεί να συγχωρήσει.**
Δεν είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από τους άλλους.
Είναι εκείνος που γνωρίζει τις αδυναμίες του και ζητά καθημερινά το έλεος του Θεού.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την πνευματική μας ζωή δεν είναι μόνο η αμαρτία. Είναι να φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε ότι δεν έχουμε ανάγκη από μετάνοια.
Να βλέπουμε τα σφάλματα όλων των άλλων και να δικαιολογούμε πάντοτε τα δικά μας.
Να απαιτούμε από τους άλλους αγιότητα, ενώ εμείς δεν κάνουμε ούτε το πρώτο βήμα της ταπεινώσεως.
Ο ίδιος ο Χριστός μάς λέει:
**«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις».**
*(Ιωάν. 13,35)*
Δεν είπε ότι θα μας αναγνωρίζουν ως μαθητές Του από τα πολλά λόγια, τις εξωτερικές εκδηλώσεις ή τις δημόσιες διακηρύξεις μας.
**Είπε ότι θα μας αναγνωρίζουν από την αγάπη μας!**
Από τον τρόπο που μιλάμε στον ηλικιωμένο.
Από το πώς συμπεριφερόμαστε στον φτωχό.
Από το αν στεκόμαστε δίπλα στον άρρωστο.
Από το αν σεβόμαστε τον άνθρωπο που διαφωνεί μαζί μας.
Από το πώς φερόμαστε στον σύζυγο, στη σύζυγο, στα παιδιά και στους γονείς μας.
Από το αν έχουμε την καρδιά να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.
**Μην ξεχνάμε: Μπορεί να ξεγελάσουμε τους ανθρώπους με την εξωτερική μας ευσέβεια. Τον Θεό, όμως, δεν μπορούμε να Τον ξεγελάσουμε. Εκείνος βλέπει την καρδιά μας.**
Γι’ αυτό, ας μην αναρωτιόμαστε διαρκώς αν είναι καλοί Χριστιανοί οι άλλοι.
Ας αναρωτηθούμε πρώτα για τον εαυτό μας.
Είμαι Χριστιανός όταν με αδικούν;
Είμαι Χριστιανός όταν κάποιος με προσβάλλει;
Είμαι Χριστιανός όταν δεν με βλέπει κανείς;
Είμαι Χριστιανός όταν έχω τη δυνατότητα να εκδικηθώ, αλλά επιλέγω να συγχωρήσω;
Είμαι Χριστιανός μόνο μέσα στον Ναό ή και έξω από αυτόν;
**Γιατί ο Χριστός δεν μας κάλεσε να είμαστε Χριστιανοί της Κυριακής και των εορτών, αλλά Χριστιανοί κάθε ημέρας, κάθε ώρας και κάθε στιγμής.**
Αδελφοί μου,
Δεν χρειάζεται να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας ως άγιο. Χρειάζεται να προσπαθούμε με ταπείνωση να αγιάσουμε.
Δεν χρειάζεται να φαινόμαστε τέλειοι. Χρειάζεται να είμαστε αληθινοί.
Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε στους ανθρώπους πόσο πιστεύουμε. Χρειάζεται να αφήσουμε την πίστη μας να γίνει αγάπη, συγχώρηση, προσφορά και θυσία.
**Και κάτι τελευταίο, που ίσως πονάει περισσότερο από όλα:**
Αν εξαιτίας της συμπεριφοράς μας ένας άνθρωπος απομακρύνεται από την Εκκλησία, αν βλέπει σε εμάς εγωισμό αντί για ταπείνωση, σκληρότητα αντί για αγάπη, υποκρισία αντί για αλήθεια, τότε οφείλουμε να εξετάσουμε σοβαρά τη δική μας μαρτυρία.
Γιατί δεν αρκεί να λέμε ότι ανήκουμε στον Χριστό.
**Πρέπει και ο τρόπος της ζωής μας να μαρτυρεί ότι αγωνιζόμαστε να ανήκουμε σε Εκείνον.**
Ας πάψουμε, λοιπόν, να είμαστε Χριστιανοί μόνο στην ονομασία.
Ας γίνουμε Χριστιανοί στην πράξη.
Με λιγότερη κατάκριση και περισσότερη προσευχή.
Με λιγότερο εγωισμό και περισσότερη ταπείνωση.
Με λιγότερα μεγάλα λόγια και περισσότερες μικρές πράξεις αγάπης.
**Γιατί στο τέλος της ζωής μας δεν θα έχει σημασία μόνο πόσες φορές μιλήσαμε για τον Χριστό, αλλά και πόσο προσπαθήσαμε να ζήσουμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιό Του.**
**Ας μη μείνουμε, λοιπόν, «περίπου Χριστιανοί». Ας αγωνιστούμε να γίνουμε αληθινοί μαθητές του Χριστού!**
Με αγάπη Χριστού και πατρικές ευχές,
Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος
π. Δημήτριος Αργύρης
