Μιὰ φορά, θυμᾶμαι, ἀνέβαινα ἕναν ἀνήφορο καὶ εἶχα τριάντα κιλὰ στὴν πλάτη μου. Ἤμασταν στὶς Σταγιάτες τότε.
Λοιπόν, εἶχα βάρος στὸν ὦμο, εἶχα καὶ στὰ χέρια. Ἦταν καταμεσήμερο, ζέστη, καὶ νὰ ἀνεβαίνης τον ἄνήφορό. Ἀλλὰ ἔλεγα μὲ τὸ νοῦ μου ὅτι τώρα ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει μὲ τὸν Σταυρό. Πῶς ἀνέβηκε ὁ Χριστὸς τὸν Γολγοθᾶ; Ἔτσι καί ’γὼ θὰ ἀνέβω. Καί ’κείνη τὴν ὥρα ποῦ ἀνέβαινα μὲ κόπο καὶ μόχθο καὶ δὲν μποροῦσα καὶ εἶχε γίνει τὸ πρόσωπό μου σὰν τὸ μαῦρο πανί, αἰσθάνθηκα δυὸ χέρια νὰ μοῦ σηκώνουν τὸ βάρος ἀπὸ τὸ πίσω μέρος.
Πῶς μὲ σπρώχνετε καμμιὰ φορὰ στὸν ἀνήφορο γιὰ νὰ ἀνέβω;
Ἔτσι ἀνέβηκα, τόσο εὔκολα, οὔτε νὰ ἱδρώσω οὔτε τίποτε, καὶ μετὰ αἰσθάνθηκα τόσο ἐλαφρωμένη! Μετὰ ἄφησα τὸ βάρος αὐτὸ καὶ πῆγα κι ἔκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα ἀπὸ χαρά.
Τί ἦταν αὐτό; Ἦταν μιὰ ξεκούρασι καὶ μιὰ πληρωμὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ αἰσθάνθηκα στὴν καρδιά μου. Δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξεχάσω, αὐτό μου ἔμεινε μέσα στὴν ψυχή μου.
Γι’ αὐτὸ λοιπόν, τώρα ποῦ ἔχετε δυνάμεις, κάντε ὅ,τι μπορεῖτε- ὅλα τὰ γράφει ὁ Θεός, ὅλα τὰ γράφει, καὶ τὴν τριχίτσα, τίποτε δὲν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.
Ὅπως τὰ εἶδε ἡ νονὰ τῆς ἀδελφῆς Εὐπραξίας καὶ ἕνα κουβαράκι μικρούτσικο ποῦ εἶχε δώσει γιὰ νὰ καρυκώσουν τις φτέρνες ἀπὸ τὶς κάλτσες ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ, καί ’κεῖνο τὸ ἐλάχιστο βρέθηκε στὸν οὐρανό.
Καὶ εἶπε: «Μπά, κι αὐτὸ βρέθηκε;».
«Ναί, βρέθηκε. Εἶδες ποῦ δὲν πάει τίποτε χαμένο;», τῆς εἶπε ὁ Ἄγγελός της. Καὶ τὰ σπιρτάκια ποῦ εἶχε δώσει, ὅ,τι εἶχε δώσει τὰ εἶδε ὅλα, ἕνα σωρό.
Πῆγε τίποτε χαμένο; Ὅλα τὰ εἶχε ἀποθηκευμένα ὁ Χριστός. Ἔτσι καὶ τὰ βήματα ποῦ κάνει κανείς, ὅταν κοπιάζη, ὅλα, ὅλα καταγράφονται.
More Read
Τί ὡραῖα ὅταν ὑπάρχουν δυνάμεις! Νὰ σηκώνεται κανεὶς νὰ συγυρίζη, νὰ σκουπίζη καὶ νὰ βολεύη καὶ ὅλα νὰ τὰ φτιάχνη!
Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ τοῦ δίνη πολλὴ δύναμι καὶ πολλὴ χαρὰ στὴν ψυχή του, ὅταν θὰ ἐργάζεται τὸν Χριστό.
Κι ὅ,τι τρώη πάλι, γιὰ νὰ μὴ τὸ στέρηση ὁ Θεός, νὰ τὸ σταυρώνη. Νὰ σταυρώνουμε καὶ ἐμεῖς τὸ φαγητὸ καὶ νὰ λέμε «δόξα σοι ὁ Θεός», διότι εἶναι εὐλογημένο καὶ ἔτσι ὅλα θὰ εἶναι εὐλογημένα.
Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνισχύει καὶ δυναμώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔρχεται πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι μέσα στὴν ψυχή του. Ὅσο κοπιάζει κανείς, τόσο ὁ Θεὸς τὸν ἀνταμείβει.
Οἱ μετάνοιες ποῦ θὰ κάνουμε, τὰ σταυρωτὰ ποῦ θὰ κάνουμε, ποῦ θὰ σταθοῦμε ὄρθιες στὶς Ἀκολουθίες, ὅλα γράφονται. Τὴν ὥρα ποῦ μιλᾶμε, ποῦ συζητᾶμε, τὴν ὥρα ποῦ ἀναφέρουμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἶναι συνέχεια μπροστά μας, «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν».
Ὅλα τὰ βλέπει, καὶ τὰ καλὰ τὰ σημειώνει καὶ τὰ κακὰ τὰ σημειώνει, ὅλα!
Πηγή: «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ» Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου
