Ὁ σύζυγος τῆς κ. Εἰρήνης σκοτώθηκε στά ἀλβανικά βουνά, τό 1940. Τόν γυιό της τόν Φάνη, πού εἶχε σπουδάσει γιατρός, ὅταν κατέβηκε στο χωριό μέ τό δίπλωμα στο χέρι, τότε που “ξεψυχοῦσε” καί ἡ κατοχή τῶν κατακτητῶν, τότε ἀκριβῶς καὶ τὸν ἔσφαξαν. Κάποιος συγχωριανός, ὁ Βαγγέλης τοῦ Καπᾶ, τόν κατακρεούργησε ἀπό πίσω, ἐπειδή πίστευε ὅτι ἦταν βασιλόφρων. Δυστυχῶς ὅμως ὁ φονιάς ἔμεινε ἀτιμώρητος καί ζοῦσε καί βασίλευε μέσα στο χωριό μέχρι το 1959, ὁπότε συνέβησαν καί ὅσα περιγράφονται στη συνέχεια.
Ἡ χῆρα μάννα ἀφοσιώθηκε στό ἄλλο παιδί της, έργαζομένη σε ξένες δουλειές καί μέ στερήσεις πολλές, γιά νά μπορέση να βγάλη τό δημοτικό καί τό γυμνάσιο.
Μιά Κυριακή, μετά τή Θεία Κοινωνία βγῆκε ὁ Λειτουργός ἱερεύς στήν Ωραία Πύλη καί εἶπε:
– Τώρα, ὅλων σας οἱ καρδιές παρακαλοῦν τήν Παναγία μας, καί καθένας ἔχει καί τόν δικό του πόνο καί τό δικό του ζήτημα. Ὅμως ζητάει κι Αὐτή ἀπό μᾶς κάτι. Ζητάει κάτι ἁπλό: να γίνουμε πραγματικοί χριστιανοί. Ν’ ἀποκτήσουμε ἀγάπη. Ζητάει νά μιμηθοῦμε τήν ἀγάπη τοῦ Υἱοῦ Της. Μᾶς θέλει ν’ ἀγαπᾶμε ὅλους, ἀκόμα καί τούς ἐχθρούς μας. Νά τούς ἀγαπᾶμε μέ ὅλη μας τήν ψυχή καί πρόθυμοι πάντα στίς ἀνάγκες τους. Τότε θά εἴμαστε παιδιά Της, ἀδέλφια γνήσια τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό μᾶς ζητάει ἡ Παναγία…
Τελείωσε ή Λειτουργία. Ἡ κ. Εἰρήνη ἔμεινε ὅλη τή μέρα στην Εκκλησιά, καί στο νοῦ της γυρνάει συνεχώς ὁ λόγος τοῦ ἱερέως: «Αὐτό ζητάει ἡ Παναγία».
Σουρούπωσε. Να φεύγη πλέον. Πήρε τὸν ἀνήφορο για το σπίτι. Στόν δρόμο ὅλο καί λέγει: «Αὐτό ζητάει ή Παναγία…». Περπατώντας ἔφθασε στον πλάτανο τοῦ γερο Γκίνη, Καὶ νὰ! ἐκεῖ στοῦ πλάτανου τή ρίζα σπαράζει ἕνα σώμα, βογκάει, δέρνεται. Ἔτρεξε να βοηθήση.
Μὰ ὄχι…, χίλιες φορές ὄχι! Τόν ἀνεγνώρισε. Εἶναι τοῦ μεγάλου της παιδιοῦ, τοῦ γιατροῦ, ὁ δολοφόνος. Αὐτός εἶναι, αὐτός! Ὁ κακούργος! Αὐτός πού κατάφερε να ξεφύγη τή δικαιοσύνη τῶν ἀνθρώπων. Αὐτός τώρα σπαράζει, βογκάει. Τόν τιμωράει μπροστά στα μάτια της ὁ δίκαιος Θεός!
Λοιπόν να χαρῆ… Νά χορτάση ἐκδίκησι… Μά δέν μπορεῖ, δέν πρέπει. Ἡ Παναγία κάτι τῆς ζήτησε σήμερα. Ζητάει τήν ἀγάπη ἡ Παναγία. Ἀγάπη πρός τούς πάσχοντες ἀλλά καί πρός τόν ἐχθρό…
Ἡ κ. Εἰρήνη σκύβει στόν πληγωμένο. Φαίνεται πώς ἔπεσε ἀπό κάπου ψηλά. Σκύβει καί κοιτάζει πῶς θὰ τοῦ φανῆ χρήσιμη, πῶς θὰ τόν ἀνακουφίση. Ἔπειτα βάζει τίς φωνές καί ζητᾶ βοήθεια. Τρέχει πρός τό μέρος τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Γκίνη. Ζητᾶ τόν γυιό τοῦ Γκίνη, πού φέτος τελειώνει γιατρός.
Καί τώρα ἀρχίζουν οἱ συγχωριανοί καί τρέχουν, καί μαζί τους ὁ γιατρός! Ὁ ἄρρωστος θα γλυτώση, διότι ὁ γιατρός κατόρθωσε καί σταμάτησε την αἱμορραγία. Εὐτυχῶς πού τόν πρόφθασαν. Λίγο ἀκόμη ἄν ἔμενε ἀβοήθητος, θά τελείωνε… Καί τόν ἔσωσε ἡ κ. Εἰρήνη.
More Read
Ἕνα πρωτόγνωρο αἴσθημα χαρᾶς πλημμυρίζει τήν καρδιά της. Σάν να ξαλάφρωσε, νά πλάτυνε. Λές καί χωρᾶ μέσα ὅλος ὁ κόσμος!
Ἔμαθε το συμβάν καί ὁ γυιός της καί συγκινημένος τῆς εἶπε:
– Μπράβο, Μάννα! Καλά ἔκανες! Κι ἄν χρειασθῆ αἷμα, να ξέρης ὅτι θά προσφερθώ κι ἐγώ νὰ τοῦ δώσω.
Τὴν ἄλλη μέρα ἡ χαρά ἔγινε μεγαλύτερη, γιατί ἦλθε ὁ ταχυδρόμος καί ἔφερε την πολυπόθητη ἀπάντησι: γράμμα καί ἐπιταγή ἀπ’ την Αφρική. Ὁ θεῖος του θά ἀναλάβη, λέει, τίς σπουδές του!
Ἄκουσε καί ἀπάντησε ἡ Μάννα Παναγιά!
(Ἀπό προφορικό κήρυγμα στή Νέα Μηχανιώνα, τόν Νοέμβριο τοῦ 1960)
Πηγή: «Ἐγὼ φταίω… Ἐσύ;», Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, ἔκδοσις Ἱεροῦ Γυναικείου Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου» Σεργούλα Δωρίδος, Πειραιᾶς 2019, ἔκδοση Γ’, σέλ.59-61
