Πόσο δύσκολο κ στενάχωρο κ το σημερινό βίντεο… Πίσω απ’τα φώτα της σκηνής, τα χειροκροτήματα, πίσω απ’ τις μεγάλες νύχτες, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν μια ψυχή που έψαχνε γαλήνη. Απ’ τα παιδικά του χρόνια στη Νίκαια, όταν ονειρευόταν να γίνει παπαδοπαίδι, μέχρι τις τελευταίες μέρες, η ανάγκη του να πλησιάσει τον Θεό ήταν το καταφύγιό του.
Όταν η ζωή τον τραυμάτισε βαθιά με την προδοσία κ την απομόνωση, για τις οποίες σας είχα φτιάξει ξεχωριστή εκπομπή πριν από έναν περίπου χρόνο, ο Γιώργος ΔΕΝ σκλήρυνε, αλλά έβρισκε παρηγοριά στο λιβάνι που πλημμύριζε το σπίτι του κάθε μέρα, την ησυχία του Αγίου Όρους, δίπλα στους μοναχούς, μα κ στις προσευχές που έκανε αθόρυβα. Βοηθούσε ανθρώπους στα κρυφά, χωρίς να περιμένει «ευχαριστώ»… Πάλευε μέσα του με το πιο δύσκολο πράγμα: να συγχωρέσει όσους τον πλήγωσαν.
«Η πίστη κ η πίστα με έσωσαν», έλεγε.
Έζησε ανάμεσα στη λάμψη του κόσμου, την προσευχή κ την ταπεινοφροσύνη. Κ σήμερα αφήνει πίσω του την εικόνα ενός ανθρώπου που, παρά τις πληγές του, δεν σταμάτησε να αναζητά το ΦΩΣ, την ΑΓΑΠΗ κ, ΚΥΡΙΩΣ,τη ΘΕΙΑ ΖΕΣΤΑΣΙΑ.
